สั่งใจให้(ไม่)รัก

51-ลูกชายแสนดี คุณพ่อแสนดื้อ (ตอนพิเศษ)

การใช้ชีวิตหลังแต่งงานเป็นไปอย่างเรียบง่าย ทุกอย่างยังดำเนินไปตามปกติ ทั้งคู่ยังทำงานกันอย่างเคย

“เย็นนี้คุณแม่ชวนทานข้าวที่บ้าน เราไปค้างที่นั่นสักคืนด้วยเลยนะ ท่านจะได้เลิกบ่นพี่ว่าไม่พาหลานไปหากัน”

“ค่ะ เดี๋ยวเราซื้ออาหารเข้าไปสมทบด้วยนะคะ ไปเฉยๆ ลิ้นจี่เกรงใจ” หญิงสาวยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกภาพชายหนุ่มโดยแม่แง่งอน เขาจะต้องหาทางง้อแบบเด็กๆ คนหนึ่ง ยังจะเหลือมาดรองประธานเสียที่ไหน

“ครับ อีกอย่างผู้ใหญ่อยากให้คุณพักงานที่บริษัทแล้วนะ พวกท่านเป็นห่วง” เสียงพูดทุ้มแต่อ่อนโยน เงยหน้าจากงานทอดมองภรรยากับท้องของเธอที่เริ่มนูนขึ้นนิดๆ

“หลังแต่งงานเราก็ยังไม่ได้มีเวลาไปฮันนีมูน ได้เที่ยวพักผ่อนด้วยกัน ขอโทษนะที่ช่วงนี้งานยุ่ง ทำให้ลิ้นจี่ต้องมาคอยดูแลพี่ถึงที่ทำงานแบบนี้อีก” แววตาคมหมองลงอย่างรู้สึกผิดต่อคนรัก

“ไม่โทษตัวเองสิคะ พี่ตั้งมีภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับหลายๆ อย่าง ให้ลิ้นจี่ได้มาทำงาน มาคอยให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ดีแล้วค่ะ สบายใจกว่าอยู่เฉยๆ รอท้องแก่กว่านี้ค่อยพักละกัน” ลลิตายิ้มอ่อนโยนให้กำลังใจสามี แม้ครอบครัวอยากให้พักจากงาน และมีเวลาพาเจ้าสาวป้ายแดงไปฮันนีมูน แต่ดันถูกรังสรรค์บ่ายเบี่ยงด้วยว่าลลิตายังท้องจึงอยากให้พักอยู่บ้านมากกว่า และเธอก็ยืนยัน เลือกที่จะทำงานมากกว่าอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรอยู่ดี แบบนั้นคงน่าเบื่อ หญิงสาวไม่ชินกับการอยู่นิ่ง เพราะตลอดมาเธอต้องทำนั่นทำนี่ไม่ได้หยุด

3 เดือนผ่านไป

“พี่ตั้งรอลิ้นจี่ด้วยสิคะ จะไปทำงานทำไมออกเช้ากว่าทุกวันล่ะ แบบนี้ลิ้นจี่ก็เตรียมตัวไม่ทันสิ”

“ใครว่าวันนี้พี่จะให้เราไปทำงานครับ วันนี้อยู่ที่ห้อง สายๆ คุณแม่จะให้คนรถมารับไปอยู่ที่บ้านใหญ่ เราผัดท่านมาหลายครั้งแล้วนะ เย็นนี้เจอกันที่บ้านนะครับ”

“แต่ว่าลิ้นจี่...”

“ไม่มีแต่ แม่บ้านจะมาช่วยเราเก็บของ อีกอย่างแม่สากับยายหวันก็จะมาหาที่บ้านด้วย”

“แม่กับยายมาเยี่ยมเหรอคะ” คนหน้าหวานตาโต อาการยินดีเหมือนเด็กๆ ทำให้รังสรรค์หรี่ตาลง เธอคงคิดถึงคนในครอบครัว แต่ไม่ยอมบอกเขา เกรงใจกันอีกแล้ว

“ครับ ก็เพราะใครล่ะไม่ยอมหยุดทำงาน คุณแม่คงขี้เกียจจะพูดเองแล้ว ต้องหาคนมาคอยควบคุม”

“เห้อออ ก็ได้ค่ะๆ เจอกันที่บ้านนะคะ” ลลิตายินยอมด้วยจำนนจากการกดดันจากหลายฝ่าย

“ฟอดดด แล้วเย็นนี้เจอกันครับ พ่อไปทำงานแล้วนะลูก อย่าดื้อกับแม่นะ” รังสรรค์สวมกอดภรรยาหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ย่อตัวลงพูดกับท้องนูนที่อายุครรภ์เข้าเดือนที่ 6 อย่างแสนรัก เขารบเร้าภรรยาให้เธอหยุดงานเพื่อดูแลตัวเองและลูกในท้องหลายครา ตอนนี้ก็ต้องให้กำลังเสริมมาช่วยแล้ว ไม่งั้นคนดื้ออย่างลลิตาคงไม่ได้พักผ่อนเตรียมตัวสำหรับการคลอดในครั้งนี้ เมื่อมีสาวิตรีกับยายหวันมาช่วยดูแลด้วย ทำให้รังสรรค์ รวมถึงผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจึงค่อยเบาใจลงได้

“โอ๊ะ พี่ตั้ง ลิ้นจี่เหมือนจำปวดท้องหน่วงๆ” ตกดึกของคืนหนึ่ง จู่ๆ คุณแม่ก็เกร็งท้อง รู้สึกถูกบีบรัดหนักขึ้นทุกขณะ แล้วตอนที่กำลังเดินถึงเตียงนอนก็มีน้ำคร่ำไหลลงมาผ่านขาสองข้างจนเจิ่งนอง

“ลิ้นจี่! พี่จะพาไปโรงพยาบาล!” รังสรรค์รีบกุลีกุจอคว้าเอากุญแจรถพร้อมกับอุ้มหญิงสาวอย่างระมัดระวัง เธอถูกส่งตัวถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังระดับประเทศอย่างรวดเร็ว

ทั้งครอบครัวก็มารอลุ้นลูกหลานคนแรกของรุ่น รวมถึงให้กำลังใจรังสรรค์ว่าที่คุณพ่อคนใหม่ ไม่เว้นแม้แต่ปู่วรงค์ ย่าอรอนงค์ที่ทราบข่าวจากลักษณ์หลานชายคนเล็กก็ลงมาจากนครสวรรค์ทันที แม่กับยายของลลิตาเองก็มาอยู่รวมกันในตอนนี้

“ลิ้นจี่เป็นยังไงบ้างคะคุณตั้ง” สาวิตรีมาถึงก็ถามลูกเขยสลับกับมองห้องคลอดอย่างร้อนรน

“เข้าไปสักพักแล้วครับ ตอนนี้หมอยังไม่ส่งข่าวออกมา” เขาเองก็กังวล นั่งไม่ติดเก้าอี้เช่นกัน

“ไม่เป็นไรๆ ลิ้นจี่จะปลอดภัยแน่ๆ ทุกคนใจเย็นๆ กันดีกว่า” ลัดดาพูดอย่างตื่นเต้นรอรับขวัญหลานคนแรก

“หลานยายต้องคลอดเหลนตัวน้อยอย่างลุล่วงไปด้วยดี ลิ้นจี่มันเก่ง อย่ากังวลไปเลย” ยายหวันเองก็มั่นใจ หลานเธอสู้ชีวิตมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เรื่องนี้ก็ย่อมผ่านพ้นไปด้วยดีแน่ๆ

“ตาตั้ง แม่ลัดดา ยายหวัน แม่สา เหลนคลอดแล้วยัง” เสียงร้อนรนปนตื่นเต้นของย่าอรอนงค์ก็ดังมาแต่ไกลหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง

“อากง อาม่า มายังไงกันครับ ดึกดื่นแบบนี้อันตรายนะครับ ทำไมไม่รอเช้าก่อน” ลักษณ์เดินออกมารับหน้าอย่างงุนงงคนแก่ที่ไม่ยอมทำตัวแบบคนแก่ทั่วไป

“ก็อาม่าลื้อสิ บอกให้รอเช้าๆ ค่อยมาทีเดียว ก็ไม่ยอม บอกให้มาก่อน กว่าจะถึงก็ใกล้เช้าพอดี จนต้องปลุกลูกตาสมมาขับรถให้ ดีที่คนหนุ่มมันมีเรี่ยวแรงขับมาถึงนี่” ปู่วรงค์พูดดุๆ แต่แววตาสดใสเฝ้ารอการมาของเหลนน้อยไม่ต่างจากภรรยาที่ส่งค้อนเข้าให้

จากตอนแรกรังสรรค์ยืนรอหน้าห้องคลอดคนเดียว ตอนนี้จึงเป็นการรอต้อนรับสมาชิกใหม่ที่คล้ายครอบครัวขนาดใหญ่พิเศษ แต่ก็เข้าใจได้เพราะนี่คือหลานคนแรกของทั้งสองตระกูล เป็นธรรมดาที่ต้องใส่ใจมาก ตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ อีกทั้งลลิตายังเป็นที่รักของครอบครัวเธอ และครอบครัวเขา

“ทำไมป่านนี้ยังไม่มีใครออกมาอีกนะ” ลัดดาจากที่ตื่นเต้น คิ้วเริ่มขมวดเป็นปม เริ่มหวั่นใจขึ้นมาอีกคน

“ตอนคุณคลอดตาตั้งก็นานแบบนี้ อย่ากังวลไปเลยคุณ” คุณรัฐปลอบภรรยา คำพูดเขาคล้ายต้องการดึงสติคนอื่นๆ ให้สงบตามไปด้วย โดยเฉพาะลูกชายคนโตที่เดินวนไปมาไม่หยุด

เวลาที่ล่วงเลยไปพักใหญ่ กับว่าที่คุณพ่อแล้วเหมือนช่วงเวลายาวนานนับปี ทั้งตื่นเต้น กังวล และหวาดกลัว เป็นช่วงเวลาแสนทรมานของคนเป็นสามี ว่าที่คุณพ่ออย่างรังสรรค์จริงๆ

การรอคอยสิ้นสุดลง เมื่อหลังจากนั้นไม่นานมีพยาบาลเข็นรถเข็นที่มีตู้ใสครอบอยู่ด้านบนออกมาจากในห้อง ภายในมีเด็กทารกตัวเล็กทว่าอวบอ้วน

“เป็นทารกเพศชายครับ น้ำหนักตัว 3,500 กรัม สุขภาพแรกคลอดแข็งแรงดี พยาบาลจะเข็นพาน้องไปพักฟื้น ปรับสภาพร่างกายที่ห้องอบสัก 2-3 วัน ยินดีกับคุณพ่อและญาติๆ ทุกคนนะครับ” คุณหมอที่เดินตามมาชี้แจงด้วยรอยยิ้มใจดี ทำให้หลายคนที่เฝ้ารอหายใจโล่งอก ยิ้มออกกันสักที

“แล้วแม่เด็กล่ะครับ ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง”

“คุณแม่ตอนนี้นอนพักไปแล้วครับ การคลอดลูกแบบธรรมชาติต้องใช้แรงกายแรงใจอย่างมาก เป็นธรรมดาที่ร่างกายจะล้า อีกสักพักก็จะรู้ตัวตื่นขึ้นมาครับ จากนั้นเราจะเข็นรถพาน้องมาให้คุณแม่ให้นมครั้งแรก” หลังคุณหมออธิบายอีกครั้ง ทุกคนผ่อนคลายได้จริงๆ เมื่อรู้ว่าปลอดภัยทั้งแม่มั้งลูก ต่างคนต่างดีใจ ใบหน้าแต่ละคนยิ้มออกแล้ว จากนั้นก็ผลัดกันเดินเข้าๆ ออกๆ ล้อมรถเข็นคันเล็ก จนเดินตามกันไปส่งเด็กน้อยถึงหน้าห้องของทารก

“ดูสิๆ เหลนหน้าเหมือนฉันไหมย่าอนงค์”

“เหมือนฉันมากกว่ายายหวัน ดูจมูกกับปากสิ เหมือนฉันออก”

“ผมว่าหลานหน้าคล้ายพี่ลิ้นจี่นะครับ” ลักษณ์แสดงความเห็นบ้าง แล้วก็ได้รับสายตาดุๆ จากอาม่า สงสัยงานนี้หลานชายจะตกกระป๋องเมื่อมีสมาชิกเพิ่มเป็นเหลนน้อยคนใหม่เสียแล้ว

รังสรรค์เพียงมองส่งขบวนขนาดย่อมนั้นด้วยรอยยิ้มและแววตาอ่อนโยน ตัวเขาก็เข้าไปดูอาการของภรรยาทันทีที่เธอถูกส่งตัวไปยังห้องพักฟื้น

“อื้มมม” เสียงพึมพำในคอของคนเหนื่อยล้าดังขึ้นเบาๆ จากบนเตียง คนเป็นสามีรีบกุลีกุจอหาน้ำมาป้อน ประคองเธอที่ทำท่าจะขยับตัวแรงไม่ได้อย่างนุ่มนวล

“ลูกเราอยู่ไหนคะพี่ตั้ง” หลังตื่นลืมตาคุณแม่ก็เห็นสามี คำถามแรกก็ถามหาลูกทันที ขณะลูบคลำท้องที่ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนก่อนหน้านี้

“ก๊อกๆๆ ขออนุญาตพาน้องมาหา ให้คุณแม่ให้นมครั้งแรกค่ะ” ยังไม่ทันตอบคำถามก็มีเสียงใสของพยาบาลดังขึ้น พร้อมกับเข็นตู้อบทารกน้อยเข้ามาหาคุณแม่เพื่อให้นม เกรงว่าจะเกะกะคุณพ่อจึงหลบให้พยาบาลทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว ชายหนุ่มมองดูแม่ที่โอบอุ้มลูกครั้งแรกด้วยรอยยิ้มตื้นตัน พลางขยับเข้าไปนั่งบนเตียง ลูบผมภรรยาอย่างรักใคร่ สลับมองทารกตัวน้อยในอ้อมอกอย่างผูกพัน

“ลูกแม่ ลูกชายของแม่” ดวงตาหวานสั่นไหว มีรอยยิ้มแต้มเสมอแม้จะเหนื่อยล้า การรักโดยไม่พบหน้า รักตั้งแต่ครั้งแรกโดยไม่มีเงื่อนไขเป็นยังไง ความรู้สึกนั้นในที่สุดลลิตาก็รับรู้แล้ว ความรักของคนเป็นแม่ที่มีต่อลูกนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะบรรยายได้จริงๆ

ลูกชายคนแรกของรังสรรค์กับลลิตา เป็นหลานชายคนแรกของตระกูลเกียรติไพศาล ทั้งครอบครัวจึงเห่อหลานชายคนนี้มาก ต้องคอยแวะเวียนกันมาช่วยเลี้ยงดู

“อั่ยหยา เหลนม่าเป็นยังไง ฮั่นแหนะ มียิ้มหวานให้กันด้วย เด็กดีๆ”

“เหลนอากงนี่มันหน้าหยก โตขึ้นต้องหล่อเหลาเหมือนกงสมัยหนุ่มๆ แน่ๆ ฮ่าๆๆๆ”

“คุณพ่อ คุณแม่ คุยกับเหลนเบาๆ สิคะ เดี๋ยวได้ตกใจร้องไห้กันพอดี” ลัดดาเตือนให้คนแก่กว่าลดเสียงที่คุยกับเหลนที่พูดทีได้ยินดังลั่นบ้าน

“เสียงดังอะไรอาลัดดา ลื้อดูสิ เหลนออกจะชอบ ร้องไห้ที่ไหนหัวเราะเอิ้กอ๊ากขนาดนี้ จริงมั้ยอาไรอัน”

“เสียงดังจริงๆ ย่าอนงค์ เบาๆ หน่อย เหลนไม่ตกใจแต่ฉันนี่สิตกใจ เสียงดังกันจริงๆ แหละ” ยายหวันที่เดินเข้ามาสมทบพูดช่วยอีกแรง นับว่าเป็นเรื่องดีที่เด็กชายนั้นเป็นเด็กเลี้ยงง่าย กินอิ่มก็นอน นอนตื่นก็ไม่งอแง ซ้ำยังเข้ากับคนง่าย ใครเล่นด้วยก็ยิ้มอารมณ์ดี แบบนี้ยิ่งทำให้เหล่าคนสูงวัยหลงกันใหญ่ ทั้งพ่อแม่ของรังสรรค์ คนอยู่ไกลถึงนครสวรรค์ก็แทบจะมากินนอนเป็นครอบครัวใหญ่คอยช่วยเลี้ยงดูเหลนกันอย่างจริงจัง

“อากงอาม่าไม่ไปดูกิจการที่นครสวรรค์บ้างล่ะครับ เดี๋ยวบ้านหายไม่รู้ด้วยนะ” รังสรรค์พูดแซวคนสูงวัยที่กำลังหยอกล้อเหลนอยู่ห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นไปแล้ว

“จะหายไปไหน มันไม่มีขาเดินหนีหรอก ห่างๆ มันบ้างก็ดีบ้านช่องน่ะ” ปู่วรงค์พูดอย่างลืมไปหมดแล้วว่าเคยพูดอะไรไว้บ้าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ชวนมาอยู่ด้วยกันหลายหนก็ไม่ยินยอม เรื่องนี้ทำเอาคุณพ่อคุณแม่มือใหม่เริ่มมองบน โตขึ้นลูกของพวกเขาจะเป็นอย่างไรหนอ ถูกครอบครัวสปอยล์หนักขนาดนี้

“โอ๋ๆๆ ลูกชายแม่ไม่เบะสิครับ วันนี้จะได้นอนที่นอนใหม่ที่คุณพ่อซื้อให้หนูเลยนะ แท่นแท๊นนน สวยมั้ยเอ่ย ชอบมั้ยครับ”

“แอ้ๆๆ”

“หึหึหึ ชอบล่ะสิ เดี๋ยวพอแม่ให้กินนม หนูก็นอนหลับดีๆ นะลูกชายพ่อ” รอยยิ้มของคุณพ่อดูหลอกล่อ และอันตรายชอบกล

ลลิตาก็ยังต้องการดูแลลูกด้วยตนเอง โดยเฉพาะเวลากลางคืนที่เด็กน้อยชอบตื่นกลางดึกเพราะหิวนม แรกๆ แม่กับลูกยึดพื้นที่เกือบทั้งเตียงคิงไซส์ รังสรรค์ก็พอทนได้ แต่นานวันเข้าก็อยากใกล้ชิดภรรยาบ้าง วันนี้ลูกชายจึงถูกส่งไปนอนในเปลหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้เตียงนอนของพ่อแม่ ซื้อเปลมาแล้วก็ต้องใช้!

“อื้มมม ได้นอนกอดคุณแม่เต็มตัวสักที่” รังสรรค์นอนซ้อนหลังภรรยา รวบกอดเธออย่างที่เฝ้ารอ ลลิตาเริ่มรู้ทันคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาก็อดจะมองค้อนไม่ได้ หึ! คิดได้ไม่ทันไรนอกจากกอดแล้ว มือไม้ก็เริ่มไม่อยู่สุข ลูบนั่นบีบนี่ ช่างเป็นพ่อที่ดื้อดึง เอาแต่ใจ ไม่ยอมแม้แต่ลูกตัวเอง ได้แต่ภาวนาให้โตขึ้นลูกชายเธออย่าเป็นเหมือนพ่อของเขาเลย!

ก็คนมันคิดถึงเมีย โหยหาเมีย อยากกอดเมียอ่าค้าบบบ วอนรี้ดๆ โปรดอย่าหมั่นไส้อิพ่อมันนักเลย แค่คนธรรมดาที่รักเมียมาก ขี้หึงขี้หวงมากเท่านั้นเอ๊งงง อิอิ