ทารันก็กลับร่างเดิมนอนกระอักเืแล้วนิ่งไป
องครักษ์ที่เหลือบางคนก็สิ้นสภาพบางคนก็วางมือจากหน้าที่ตัวเองไม่ได้ เมืองถูกตีแตกทุกด้าน
ตอนนี้สถานการณ์เลวร้ายขั้นสูงสุด ฝุ่นควัน ล่องลอย เศษซากเมืองจากการโจมตี
"อวยพรให้ข้าด้วย"าาเซิกพูด
“ข้าในนามของผู้ปกครองเมืองวาดิชโดยชอบธรรม ของอัญเชิญดาบแห่งาา”
ดาบเก่าๆในห้องสมุด ค่อยๆเปล่งแสงและทันใดนั้นมันก็พุ่งขึ้นฟ้า
“ไวท์ซอร์ด”
อาวุธของาาปรากฏ
สายฟ้าสีทอง ผ่าลงที่ห้องของาาเซิกฝุ่นควันล่องลอย จนมองไม่เห็นเบื้องหน้า เมื่อฝุ่นควันจางหาย ก็ปรากฏดาบเล่มใหญ่ สีทองอร่ามปักกับพื้นตั้งอยู่ตรงหน้าาาเซิก
"ด้วยนามของข้าาาแห่งราชวงศ์ค์วาดิช ขอใช้เ้า ไวท์ซอร์ด" าาเซิกเอื้อมมือไปจับดาบสีทองเล่มนั้น มันส่องสีทองประกายงดงาม สาดแสงส่องมาจากในตัวปราสาท อย่างเห็นได้ชัด
ตอนนั้นเองร่างกายของฟิส กำลังรักษาอาการาเ็จากการโจมตีของทารันยังไม่หายดี แต่พลันฟิสเห็นแสงสีทองจากยอดปราสาท การตอบสนองของเสือดำฟิสก็ะโเข้าไปหาาาเซิกแบบไม่ยั้งคิด เพียงแค่ไม่กี่วินาทีมันก็ลอยอยู่กลางอากาศ ตรงหน้าของาาเซิก
"ข้าฆ่าเ้า ข้าก็จบหน้าที่ข้าจะได้เลื่อนขั้นสักที"ฟิส เสียงดัง
เมื่อาาเซิกเห็นฟิส าาเซิกยกดาบฟันเพียงเบาๆ ฟิสก็กระจายเป็ฝุ่นในทันที ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
พลังดาบาามันเกินกว่าใครจะต้านทาน
"ในนามของข้าสายเืแห่งกษัตริย์วาดิช ข้าขอบัญชาเ้าไวท์ซอร์ดจงทำตามบัญชา"
าาเซิกยกดาบแล้วแทงดาบลงพื้น ปรากฏภาพภายนอกเหนือเมืองวาดิช ดาบสีทองเล่มใหญ่อีกเล่มปักลงกลางเมืองที่ชุลมุนอยุ่แผ่นดินถึงกับสั่นไหวและปล่อยละอองสีทองลอยออกมาจากดาบั์เล่ม ละอองสีทองลอยเข้าหาทหารที่าเ็าแต่างๆค่อยๆหาย แล้วลุกขึ้นได้ ขวัญและกำลังใจถูกเพิ่มเป็ทวีคูณแต่บางส่วนที่ตายก็ไม่สามารถพื้นได้
แต่ในทางกลับกันทหารของาาเพลิงนิลทันทีที่โดนละอองสีทองก็ล้มลงทันทีและนั่นคือจุดเปลี่ยนในาครั้งนี้ทันที ทหารบางส่วนที่พื้นขึ้นมาก็ฮึดสู้ผลักดันศัตรูออกไปจากแนวกำแพงเมือง ทหาราาเพลิงนิลออกไปเรื่อยๆ
ในตอนที่ทุกอย่างกำลังจะพลิกกลับแต่ทันใดนั้น
าาเซิกโดนแทงด้วยหอกสีดำเล่มยาวทะลุท้องเืไหลออกมาจนเข้าทรุดลงไปกับพื้น มือทั้งสองปล่อยออกจากดาบเล่มนั้นทันที ละอองสีทองหายไปเมื่อไม่มีผู้บัญชา ดาบสีทองเล่มั์หายไปเช่นกัน ดาบสีทองกลายสภาพเป็เพียงดาบเก่าๆเล่มเดิมในทันทีเมื่อไม่อยู่ในมือของาาผู้คู่ควร
"ดาบแห่งาา"เ้าเสียงนั้นคือกาลานที่แอบเข้าปราสาทเพราะจุดหมายบางอย่าง
“ว่ากันว่า มันถูกสร้างขึ้นจากอาราเนียมแร่โบราณจากเอลฟ์ ตัดผืนฟ้า ผ่าแผ่นดิน เพียงแค่จรดมันลง ดาบแห่งาา ที่รวมพลังกันสร้างเพื่อหวังจะต้านทานอำนาจของเพลิงราชัน”
กาลานเดินไปใกล้ดาบเก่าๆที่ปักอยู่
“ดาบเก่าๆขยะเล่มนี้ข้าไม่คิดว่ามันจะทรงพลังขนาดนั้น แต่เพราะมันข้าตั้งใจจะนำมันไปมอบให้นายเหนือหัวของข้า ผลลัพธ์มันจะเป็ยังไง ถ้าอาวุธที่สร้างมันทำลายพลังเพลิงกลับมาต้องอยู่ในมือของราชัน เ้าสงสัยรึเปล่า?”
หมอกสีดำในมือของกาลานแปลงสภาพหอกสีดำ จ่อตรงหน้าของาาเซิกที่นั่งเจ็บอยุู่อย่างไร้เรี่ยวแรง
“ไอ้สารเลว แกไม่มีทางใช้มันได้” าาเซิกกัดฟันและจ้องมองกาลาน
“เื่วิธีใช้แค่าาที่แท้จริงก็พอ แต่แกไม่น่าจะได้เห็น ลาก่อน”
ในวินาทีที่ชีวิตของาาเซิกจะจบลง แต่ดูเหมือนยังไม่ถึงฆาต
"ตึง..."เสียงเปิดประตูขึ้น
เนลได้ยินเสียงาาเซิกจึงรีบมาภาพของาาที่นั่งจมกองเืมันทำให้เนลใอย่างมาก
"หะ ..หนีไป.."าาเซิกพูดด้วยเสียงแหบแห้ง
เนลกับเบลกลับไม่ทำตามาาเซิกบอก เนลกับเบลวิ่งชนกาลานเพื่อให้ถอยแต่ก็ทะลุกาลานไป ถึงทั้ง2ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ก็ยังพอตั้งสติได้ เมื่อเนลวิ่งมาถึงก็ดึงดาบเก่าๆที่ปักอยู่กับพื้นขึ้นมา
"สิ่งนี้เรียกข้าอยู่เนล"บูลพูดด้วยนํ้าเสียงใ
เปลวเพลิงสีฟ้าคลุมตัวาาเซิกเพื่อรักษาาแ เื่นี้ทำให้าาแปลกใจอย่างแต่มันก็ทำให้กาลานเปลี่ยนใจทันที
"ข้าไม่อยากได้แล้วดาบเก่าๆเล่มนั้นแล้ว"กาลานพูดเสร็จ โจมตีใส่เนลหมอกสีดำกลายเป็เข็มนับร้อย ระดมยิงอย่างต่อเนื่อง แต่มันไม่อาจจะทะลุโล่ของบูลไปได้
"งั้นลองแบบนี้"กาลาน เรียกลูกไฟสีดำลูกใหญ่อัดใส่เนลอย่างแรง
เปรี้ยง!
เสียงะเิดังสนั่นแรงกระแทกจากะเิทำให้กำแพงปราสาทแตกออกมา ทำให้องครักษ์ที่อยู่ด้านล่างเห็น ว่าบนนั้นเกิดอะไรขึ้น
เดลเมื่อเห็นาาก็รีบะโขึ้นไป บนปราสาทเพื่อช่วยาาเซิกที่นอนจมกองเือยู่
กาลานใจจดจ่ออยู่กับเปลวเพลิงสีฟ้าโดยไม่สนใจสิ่งใด เดลฉวยโอกาสนั้นพุ่งใส่กาลานเผลอต่อย เข้าอย่างเต็มแรง แต่ผลลัพธ์ก็เป็เช่นครั้งที่แล้วกาลานสลายกลายเป็หมอกและถอยออกไป แต่ดูเหมือนเดลจะรู้บางอย่าง เขาต่อยลงพื้นจนสั่นะเืกาลานเซและนั้นคือโอกาส
ตูม!!
เสียงะเิของหมัดเดลที่ต่อยกาลานดังลั่น เดลระดมต่อยกาลานไม่หยุดเพื่อให้กาลานตั้งตัว กาลานถอยหลังจนแทบจะตกจากปราสาทที่หัก แต่ก่อนที่กาลานจะคิดอะไรทันเดลก็ะโกอดกาลานตกไปข้างล่างพร้อมกันกับเดลเสียงกระแทกพื้นดังและเมื่อฝุ่นหมอกที่จางลง แสดงให้เห็นว่าเดลนอนแน่นิ่งอยู่หมดสภาพต่อสู้ ในขณะกาลานลุกขึ้นมาแทบไม่เป็อะไร
“ไม่เคยมีใคร จับตัวข้าได้ ไม่เคย….ไม่เคย…..ข้าตัดสินใจ...จะไม่มีใครรอด ไม่มี...ไม่มี!!”
ในตอนนี้ฆ่าทิ้งให้หมดคือความคิดสุดท้ายของแม่ทัพกาลาน ลูกไฟสีดำ นับร้อยลอยขึ้นและใหญ่ขึ้นๆ เรื่อยๆ มันก็แบ่งละอองเล็กๆ กลายเป็ชิ้นเล็กๆ ลอยเข้าไปในตัวทหารของกาลาน จากนั้นมันก็กลายร่างเป็เสือดำที่เหมือนกับฟิส บุกเข้ามาในเมืองอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ ทหารที่มีนั้นไม่อาจต่อกรได้แม้แต่น้อย พลังเท่ากับฟิสแต่มีจำนวนมากขนาดนี้เรียกได้ว่าหมดหวัง กองทัพกาลานรุกคืบมาอีกครั้ง
"คราวนี้ตาแก" สายตากาลานมองขึ้นไปหาเนลที่ยืนดูอยู่
บนยอดปราสาท
"รีบหนีไปซะ เ้ายังมีทางรอด"
าาเซิกพูดแล้วสำลักเืเอามือจับไวท์ซอร์ดเพื่อยันตัวเองขึ้นแบบเซไปเซมา
"ข้าต้องไปช่วยคนของข้า"าาเซิก
"พอแล้ว....ข้าก็อยากจะช่วยทารัน เขาช่วยข้ามา2ครั้งแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะช่วยเขาบ้างแล้ว"
เนลพูดแล้วเดินออกไปตรงรอยแตกที่เดียวกับเดละโลงไปพร้อมกาลาน
"รู้ใช่ไหม เราต้องทำอะไร"เนล
"อืม"บูลตอบด้วยเสียงหนักแน่
"เราต้องช่วยคนพวกนี้้ เพื่อพิสูจน์พลังที่เรามีว่ามันใช้เพื่ออะไร" บูล/เนล
"เนล ทำอะไร?"เบล
"พี่อยู่นี้ล่ะ ฝากดูแลท่านาาด้วย"เนลพูดจากนั้นเนลก็ทิ้งตัวลงทันทีทั้ง2ตกลงเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
"บูล!!!!เอาเลย"เนลพูดเสียงดัง
เปลวเพลิงสีฟ้าลุกคลุมตัวของเนลและปรากฏโล่สีฟ้าอันใหญ่ ใหญ่ขึ้นและเป้าหมายคือกาลานที่ยืนรออยู่ข้างล่าง
บึ้ม!!!!!!!!
เนลตกลงมาด้วยความเร็วชนกับกาลานเสียงดังสนั่น แรงกระแทกทำให้เกิดะเิเสียงดังอย่างแรงเศษฝุ่นเศษควันลอยฟุ้งกระจาย ไม่นานนักมันก็ค่อยๆจางหายไป กาลานกระเด็นออกไปไม่ไกลนักคงเพราะตั้งรับได้ทัน เนลรับวิ่งไปหาทารันจากนั้นไฟสีฟ้าก็คลุมตัวรักษาทารันและเดลรวดเร็วและจ้องมองไปที่กาลานอย่างไม่ละสายตา
"2ครั้ง แตะตัวข้าและทำให้ข้าถอยได้"
หมอกสีดำออกมาจากตัวกาลานและเปลี่ยนสภาพแวดล้อมทันทีหมอกหนาจนแทบไม่เห็นอะไรเลย เงาสีดำของกาลานกลายสภาพเปลี่ยนไปร่างขยายใหญ่ขึ้น
“เนล!!”บูลััถึงบางอย่าง
แต่ยังทันได้เตือน กาลานในเงามืดก็โผล่พรวดเข้ามาหาเนลอย่างรวดเร็วบางอย่างฟาดเข้าใส่เนลอย่างแรง แต่โชคดีที่เขาตั้งรับไว้อยู่แล้วบูลเร่งเพลิงสีฟ้าให้สว่างขึ้นเพื่อเห็นให้ชัดขึ้น แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้ทั้ง2ตกตะลึงอยู่ไม่น้อย
ร่างของกาลานข้างหน้ามันคือปีศาจดีๆนี่เอง ครึ่งบนคืุ์ที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำสนิทรอยยิ้มที่ฉีกไปถึงหูทำให้เห็นฟันที่แหลมคมแทบทุกซี่ ครึ่งล่างเป็ตัวของงูที่กำลังสั่นหางที่มีปลายมีดไปมา
“แกมันตัวอะไร?” เนล
ยังไม่ทันได้คำตอบกาลานก็โจมตีทันที หางที่มีใบมีดคมกริบกระหนํ่าฟาดอย่างไม่ยั้ง เนลทำได้แค่เพียงป้องกัน ถึงทำได้แค่นี้มันก็เต็มกลืนแล้วและทั้งคู่รู้ดีว่าคงทนได้ไม่นานหากไม่มีวิธีโต้กลับคงต้องตายหมด
“ชั้นกับเดลจะเปิดทางให้”
ทารันกับเดลที่เพิ่งได้สติค่อยๆลุกขึ้นมา
ทารันร่ายเวทย์บางอย่างตราเวทย์ปรากฏขึ้นใต้เท้าของพวกเขา
ตูม!!!!!!!!
แรงะเิทำให้หมอกสีดำแหวกหายไปทันที เผยร่างกาลานที่อยู่เบื้องหน้าแต่ในชั่วพริบตาที่กาลานกำลังสับสนการโจมตีต่อเนื่องก็เริ่มทันทีกำปั้นของหมาป่าสีเงินที่เก็บพลังเวทย์ไว้เต็มเปี่ยมอัดเข้ากลางท้องของกาลานแบบไม่ทันที่จะได้ตั้งรับ กาลานตัวโก่งอย่างเ็ปเพราะแรงมหาศาลที่โจมตีเข้ามา
เปรี้ยง!!!!
พลังของสายฟ้าของเดละเิมันรุนแรงขนาดอัดร่างของกาลานกระเด็นชนกับซากปราสาทที่อยู่ข้างหลังจนพังครื้นลงมาทับจมไปกับซากก้อนหิน แต่ยังไม่ทันจะได้พัก
ตูม!!!!
กาลานพุ่งออกมาจากกองหินที่ทับตัวตรงเข้าหาเนลทันที
"ตายกันซะหมดนี้ละ "