You are my heart รักอีกครั้ง ก็ยังเป็นเธอ [อัพทุกวัน]

        "เนยมีอะไรหรือเปล่า" เมอาพยายามเปลี่ยนหัวข้อคุย
        [มีเรื่องให้ช่วยหน่อย…พรุ่งนี้พอจะว่างไหม]             เมอาเปิดดูตารางอบรมของวันพรุ่งนี้ จะเลิกเรียนตอน 17:00 น. "เนยอยากให้เราช่วยอะไร"  
        [เมื่อกี้ยัยแป้งโทรมาจะขอยืมเครื่องโน้ตบุ๊ก เห็นว่าต้องใช้ทำงานด่วนเช้าวันจันทร์ แต่โน้ตบุ๊กเนยอยู่ที่ศูนย์ซ่อม ยังไม่สะดวกไปรับ แล้วพรุ่งนี้เราต้องไปต่างจังหวัดกว่าจะกลับก็อีก 2 วันแน่ะ...]
        [...ตอนแรกจะให้แป้งไปรับเองที่ศูนย์ แต่แป้งติดทำงานพรุ่งนี้ทั้งวัน คงจะไปรับไม่ทันแน่ๆ] น้ำเสียงเนยร้อนใจ
        [เมอาช่วยไปรับคอมพิวเตอร์แทนหน่อยได้ไหม เดี๋ยวเราให้แป้งไปเอาเครื่องกับเมอาอีกที] น้ำเสียงวิงวอน
        ชญาภา หรือเนยเกรงใจเพื่อน เพราะรู้ว่าเมอาไม่ค่อยมีเวลาว่างและไม่ได้ขับรถยนต์ อีกทั้งโน้ตบุ๊กค่อนข้างหนักและขนาดใหญ่พะรุงพะรัง
        "ถ้าไปรับตอนเย็นจะทันไหม ส่งซ่อมศูนย์ไหน"
         [ทันๆ ร้านอยู่ตึกไอทีสแควร์ แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่...] เนยยังพูดไม่ทันจบ
        "ได้สิ" เมอาตอบรับ
        [ขอบใจมากๆ รักเมอาที่สุดเล้ย เดี๋ยวเราออกค่ารถให้เอง เดี๋ยวแถมเลี้ยงข้าวอีกมื้อใหญ่] ชญาภาน้ำเสียงเริงร่า
        "ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง"  
        โห เนยเปลี่ยนน้ำเสียงได้เร็วมาก เมื่อครู่น้ำเสียงยังหดหู่ แทบจะรู้สึกถึงออร่าสีหม่นๆ กระจายแผ่ออกมาทางโทรศัพท์ แต่ตอนนี้น้ำเสียงกลับสดใสอย่างคนมีความสุข
        [ว่าแต่...ตอนนี้อยู่ไหนเหรอ หรือว่า...แวะไปหากำลังใจ...ที่โรงพยาบาล...ไหนสักแห่ง] ชญาภาถามอีกรอบอย่างอยากรู้อยากเห็น
        "เนย!!!"
        ที่จริงแล้วเนยไม่คิดหรอกว่าเพื่อนของเธอจะไปแถวโรงพยาบาลพัชรประชาเวช แค่จะแซวเพื่อนเท่านั้น
        แค่รู้สึกสงสัยว่าเมอาอยู่ไหน ทำไมถึงไม่ยอมบอก หรือแอบไปทำงานพิเศษเพิ่มอีกแล้ว 
        ชญาภาพอจะรู้ถึงสถานะการเงินของครอบครัวเมอาที่ค่อนข้างขัดสน เพราะเธอเป็นเพื่อนกับเมอามาตั้งแต่สมัยมัธยมศึกษาตอนต้น ช่วงนั้นคุณพ่อของเมอาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต คุณแม่ของเมอาที่เป็นแม่บ้านจึงต้องรับภาระหนัก ออกมาหาเงินและเลี้ยงดูเมอากับน้องชาย 
        รวมทั้งย้ายออกจากครอบครัวฝั่งคุณพ่อมาอยู่ห้องเช่า แต่เนยไม่ค่อยรู้รายละเอียดมากนัก รู้แต่ว่าหลังจากนั้นเพื่อนของเธอก็เปลี่ยนไป จากคนยิ้มแย้มเข้ากับคนง่าย ไม่เครียด เปลี่ยนเป็นพูดน้อยลง และเก็บเนื้อเก็บตัว
        พอเข้าชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เธอเห็นเมอาทำงานพิเศษหลายแห่ง 
        บางครั้งหลังเลิกเรียน เธอยังไปเป็นเพื่อนเมอาช่วยถือของจำพวกผ้าชิ้นเล็กๆ รวมถึงวัสดุ อุปกรณ์เย็บต่างๆ สำหรับเย็บประกอบเป็นดอกไม้ผ้าไว้ตกแต่ง
        ช่วงเรียนปริญญาตรี เนยและเมอาเรียนคณะบริหารธุรกิจ ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ต่างกันที่ภาคสาขาวิชา
        เนยเรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาการตลาด ส่วนเมอาเลือกสาขาการเงิน
        แม้ว่าการเรียนของปี 1 และปี 2 จะเรียนวิชาพื้นฐานเดียวกัน แต่เนยเจอเมอาเฉพาะในคลาสเรียนเท่านั้น ช่วงเวลาอื่นแทบจะไม่เคยเห็นเมอาที่คณะเลย เนื่องจากเวลาว่างที่เหลือเมอาจะไปทำงานพิเศษเพิ่ม ทั้งทำงานที่ร้านอาหาร ร้านสะดวกซื้อ รับแปลภาษา รวมทั้งสอนพิเศษ   
        เรียกได้ว่า หากอยากพบเมอาสามารถหาเจอได้ที่นอกมหาวิทยาลัยมากกว่าเจอในคณะ  
        ช่างหาตัวจับได้ยาก ยังกับพวกนินจา หรือสายลับแน่ะ!
        ชญาภาแอบคิดเล่นๆ ว่าเพื่อนของเธอคงมีเวลาวันนึง 25 ชั่วโมงเป็นแน่
        จนกระทั่งเรียนจบ ก็ยังคงเห็นเมอาทำงานพิเศษอยู่เนืองๆ มันคงเป็นนิสัยติดตัวของเมอาละมั้ง
        เมอาเคยพูดแบบติดตลกว่า ชอบ (ทำงานแบบ) จับปลาหลายมือ