บทที่ 1 ลุงผู้ยิ่งใหญ่ทั้งห้าของฉัน
ประเทศ Z เมืองชิงเฉิง
หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลเสี่ยวฮวาหยวน
รถโรลส์รอยซ์ แฟนทอม มูลค่าหลายล้านจอดอยู่ด้านล่างป้ายโรงเรียนอนุบาลสีเหลืองอ่อน
บอดี้การ์ดสองคนในชุดสูทสีดำยืนอยู่รอบรถโรลส์รอยซ์ สายตาที่ระแวดระวังอยู่หลังแว่นตากันแดดกวาดมองไปรอบด้าน ด้วยพลังข่มขวัญของบอดี้การ์ดสองคนนี้ ทำให้ผู้ปกครองที่มารับลูกหลังเลิกเรียนหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลไม่กล้าเข้าไปใกล้ ต่างพากันยืนห่างออกไปห้าเมตร พูดคุยกันเสียงเบา
"โอ้โห ไม่รู้ว่าเป็คนรวยมาจากไหน ขับรถคันใหญ่แบบนี้มาหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลเลยนะ"
"แม่เถาจื่อ คุณไม่รู้เื่นี้สินะ? รถคันนี้ฉันรู้จัก เรียกว่ารถโรลส์รอยซ์ แพงมากเชียวนะ"
"แพงมากแค่ไหนกันล่ะ? ฉันดูแล้วก็คงแค่ไม่กี่ล้านหรอก"
"อะไรคือไม่กี่ล้าน นี่มันรถหรูราคาสิบล้านนะ!"
"...!!"
พ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหลายได้ยินคำพูดนี้ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว
หากเผลอไปทำให้มันเกิดรอยขีดข่วนขึ้นมา เกรงว่าแม้จะใช้เวลาสิบชาติ พวกเขาก็คงชดใช้ไม่หมด
ห้านาทีต่อมา จากถนนด้านซ้ายของโรงเรียนอนุบาล มีรถหรูราคาหลายล้านอีกสี่คันขับเข้ามา ประกอบด้วยรถยนต์ไมบัคสองคัน และรถยนต์เบนท์ลีย์สองคัน
รถหรูระดับนี้ แม้แต่ในเมืองใหญ่ก็ยากที่จะเห็นรถห้าคันนี้ในเวลาเดียวกัน แต่ไม่คิดว่าวันหนึ่งพวกมันจะมารวมตัวกันในเมืองชิงเฉิงเล็ก ๆ แห่งนี้
รถหรูเหล่านี้ทยอยขับมาจอดข้าง ๆ รถโรลส์รอยซ์คันนั้น จากนั้นบอดี้การ์ดก็ลงมาจากรถอีกสองคน
รถห้าคัน แต่ละคันมีคนสองคนคอยคุ้มกัน รวมบอดี้การ์ดทั้งหมดสิบคน
เมื่อมีบอดี้การ์ดสิบคนที่ตัวสูงใหญ่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล คนที่เดินผ่านไปมาก็อดหยุดดูไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ในรถห้าคันนี้ คือผู้นำระดับสูงในแต่ละอุตสาหกรรมของโลก พลังอำนาจของคนทั้งห้ารวมกันสามารถสั่นะเืโลกทั้งใบได้
ผ่านไปอีกสองนาที เป็เวลาห้าโมงเย็น
ที่ประตูโรงเรียนอนุบาลมีคุณครูสาวคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีชมพูเดินออกมา นำแถวเด็กตัวเล็ก ๆ ออกมาจากโรงเรียน
เด็ก ๆ เข้าแถวอย่างเรียบร้อย แต่ละคนแก้มอวบอิ่มเหมือนทารกน้อย ดูน่ารักและไร้เดียงสา
ครูสาวตบมือเบา ๆ แล้วพูดว่า "ได้เวลาแล้วเด็ก ๆ เลิกเรียนแล้ว รีบไปหาคุณพ่อคุณแม่กันนะคะ แล้วพบกันพรุ่งนี้นะ!"
พอได้ยินคำพูดของครูสาว แถวที่เคยเป็ระเบียบก็กลายเป็ความวุ่นวายทันที เด็ก ๆ สะพายกระเป๋าเล็กก้าวออกจากโรงเรียนอนุบาลแล้ววิ่งไปหาผู้ปกครองของตัวเอง แต่มีเด็กคนหนึ่งเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม
เธอชื่อถังโย่วโย่ว
เธอไว้ผมสั้นเสมอคาง ผมหน้าม้าสั้น ๆ กระจายอยู่บนหน้าผาก ใต้ผมหน้าม้าคือดวงตากลมโตสดใสแยกดำขาวชัดเจน จมูกเล็กงดงาม ริมฝีปากเล็กสีพีช แก้มป่องนุ่มนิ่มเหมือนเด็กทารก และยังมีรอยแดงระเรื่ออยู่สองข้าง
นี่คือใบหน้าที่งดงามน่ารักมาก ราวกับเป็ตุ๊กตาบาร์บี้
ถังโย่วโย่วสวมชุดกระโปรงตัวเล็ก สะพายกระเป๋านักเรียนเด็ก ยืนอยู่กับที่ มองประตูใหญ่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
คุณครูสาวเห็นว่าถังโย่วโย่วยังไม่กลับบ้าน จึงถามว่า "โย่วโย่วเป็อะไร คราวนี้เธอไม่ได้กลับบ้านคนเดียวหรอกหรือ?"
"คุณครูจาง วันนี้แม่บอกว่าจะมีลุงมารับหนูค่ะ" ถังโย่วโย่วเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองคุณครู
เมื่อได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว คุณครูจางก็ยิ้มอย่างประหลาดใจ แล้วย่อตัวลงลูบหัวถังโย่วโย่ว "อย่างนี้นี่เอง ดีจังเลยนะ"
แม่ของถังโย่วโย่วได้รับการวินิจฉัยว่าเป็มะเร็งเต้านมระยะสุดท้ายเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้เธอยังคงนอนอยู่ในห้องไอซียู และเด็กหญิงไม่มีพ่อหรือญาติคนอื่นเลย ั้แ่เด็กเธอได้รับการดูแลจากแม่ของเธอเพียงคนเดียว ตอนนี้แม่ล้มป่วยลง จึงไม่มีใครมารับมาส่งถังโย่วโย่วที่โรงเรียน
แต่วันนี้กลับมีคุณลุงมารับเธอ
คุณครูจางจึงรู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าถังโย่วโย่วมีลุง
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็ถือรูปถ่ายเดินเข้ามา เขาเทียบใบหน้าในรูปแล้วจำถังโย่วโย่วได้ รีบเข้ามาอุ้มถังโย่วโย่วขึ้นทันที "คุณหนูน้อย! ผมหาคุณเจอแล้ว!"
บอดี้การ์ดผู้แข็งแกร่งบัดนี้กลายเป็คุณพ่อลูกอ่อนไปแล้ว
เขาอุ้มถังโย่วโย่วไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยมือ
คุณครูจางลุกขึ้นยืน มองบอดี้การ์ดที่อยู่ตรงหน้า เธอเอ่ยว่า "สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยว่าคุณเป็ลุงของโย่วโย่วใช่ไหม"
"หือ?" บอดี้การ์ดได้ยินคำพูดของคุณครูจาง
ลุงอย่างนั้นเหรอ? เขาไม่คู่ควรหรอก บอดี้การ์ดรีบตอบว่า "ไม่ ผมไม่ใช่"
"แล้วคุณกำลังทำอะไรกับโย่วโย่วในอ้อมกอดของคุณคะ? คุณไม่เห็นหรือว่าหน้าตาของคุณกำลังจะทำโย่วโย่วร้องไห้อยู่แล้ว?" คุณครูจางรีบยื่นมือออกไปเพื่อแย่งตัวถังโย่วโย่วคืนมาจากมือของบอดี้การ์ด แต่บอดี้การ์ดก็ไม่ยอมปล่อยมือเลย
ถังโย่วโย่วถูกทั้งสองคนแย่งไปแย่งมา
ใบหน้าเล็กของเธอเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก
เธอะโอย่างโกรธเคืองอยู่ในใจว่า ์! ใครก็ได้ช่วยเด็กคนนี้ด้วย!
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกัน ชายคนหนึ่งที่สง่างามและสวมชุดสูทสีดำราคาแพงก็ได้เดินเข้ามาจากด้านหลังของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว
เสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ของชางโหยวดังขึ้นจากด้านหลังพวกเขา "เหลียนเฉิง ปล่อยโย่วโย่วลง"
เมื่อได้ยินเสียงนั้นบอดี้การ์ดก็ไม่กล้าลังเล เขาก้มตัวและวางถังโย่วโย่วที่อยู่ในโอบแขนลงทันที ถังโย่วโย่วยืดคอมองไปด้านหลัง
โอ้โห! นี่ผู้ชายประเภทไหนกัน ภายนอกดูสุภาพ แต่ภายในกลับซ่อนเร้นความเ้าเล่ห์!
เห็นได้ชัดว่าชางโหยวอยู่ในวัยฉกรรจ์ คิ้วเรียวสวย ดวงตาคมเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทที่ตัดเย็บเป็อย่างดี รองเท้าหนังทำด้วยมือ ผมสั้นหวีแซกแบ่งเป็สามต่อเจ็ด บนข้อมือสวมนาฬิกาที่หน้าปัดเต็มไปด้วยเพชร เห็นได้ชัดว่าเขามีฐานะร่ำรวยไม่ธรรมดา
คุณครูจางก็เหมือนจะตกตะลึงเช่นกัน เธอใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ ใบหน้าพลันแดงเรื่อด้วยความเขินอายขณะเอ่ย "คุณคะ ฉันขอถามว่าคุณเป็ใคร"
"ผมเป็ลุงของโย่วโย่ว"
ส่วนถังโย่วโย่วมีสีหน้า "??!!!"
เธออยากรู้นักว่าแม่ของเธอมีพี่ชายที่หล่อเหลาและมียีนส์เด่นดีเยี่ยมขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่ แล้วเธอไปเอาลุงที่เจ๋งและเท่ห์ขนาดนี้มาจากไหนกัน
ในใจของถังโย่วโย่วคิดมาตลอดว่าลุงที่แม่ของเธอพูดถึงนั้นเป็เพียงคนธรรมดา
แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลุงของเธอจะสุดยอดขนาดนี้?!
"คุณลุง!!"
ถังโย่วโย่วก็ะโเสียงหวานด้วยความกระตือรือร้น พร้อมกับกางแขนออกเพื่อขอให้ชางโหยวอุ้ม
ชางโหยวเห็นเ้าตัวน้อยนุ่มนิ่มบนพื้นจึงยื่นมือไปอุ้มเธอขึ้นมา
ถังโย่วโย่วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของชางโหยว สูดดมกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาแล้วพูดว่า "คุณครูจาง เขาคือลุงของหนู ไม่ผิดแน่"
ตอนนี้เธอไม่สนใจหรอกว่าเขาจะเป็ลุงแท้ ๆ หรือไม่ แต่ขอเกาะขาเขาเอาไว้ก่อนเถอะ!
#ความเป็จริงของชีวิต ถังโย่วโย่ว#
"ฮ่า ๆ... จริงเหรอ คุณก็คือลุงของโย่วโย่ว..." คุณครูจางหัวเราะ แต่ยังพูดไม่ทันจบ
ก็เห็นชายอีกสี่คนที่ดูมีฐานะไม่ธรรมดา บุคลิกน่าเกรงขาม เดินมาจากจุดที่ไม่ไกลนัก
"พวกเราทุกคนเป็ลุงของโย่วโย่ว" พวกเขาพูดเป็เสียงเดียว
ถังโย่วโย่ว "!??!?"
คุณครูจาง "!?!?"
เวลานี้ถังโย่วโย่วอยากจะวิ่งไปที่โรงพยาบาลเพื่อถามแม่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ว่า เื่นี้เป็ความจริงหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ คุณลุงที่เจ๋งขนาดนี้ถึงโผล่มาห้าคน?!
ครอบครัวของพวกเธอยากจนข้นแค้นไม่ใช่หรือ? ไม่ใช่ว่าจ่ายค่ากับเช่าบ้านไม่ไหวหรอกหรือ?
การที่จู่ ๆ มีลุงถึงห้าคนที่เก่งกาจโผล่มาแบบนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
หัวใจดวงน้อยของเธอตั้งรับไม่ทันแล้วนะ?!!!!!!
5K
