“อ้าว สองสาว กลับมาแล้วหรอ” พี่เวย์ถาม แล้วยิ้มหวานให้ฉัน
“แหะๆ ค่ะ พี่เวย์”
“หายเมาแล้วหรอ เดินตรงดิ่งเลย” พี่เจมส์แซว
“ได้เข้าห้องน้ำแล้วสร่างนิดหน่อยค่ะ” ฉันตอบ แล้วนั่งยิ้มกริ่ม ยักคิ้วให้ยัยเจ๊เลย์
“งั้นต้องเติม” พี่เวย์พูด แล้วเทเหล้าขวดใหม่ใส่แก้วส่งให้ฉัน
“พอ..” พี่ชายปลอมๆ ของฉันเข้ามาคว้าแก้วไว้ วางลงที่บนโต๊ะเหมือนเดิม
“โห๊ะ กูล่ะรำคาญมึงจริงๆ ขัดเก่งชิบหาx”
“ถ้ายัยเด็กนี่เดินเซกลับบ้าน แม่ได้ตีกูหลังช้ำแน่”
เขานั่งลงข้างๆ ฉัน ยกแก้วตัวเองขึ้นดื่ม พลางเก๊กหน้าหล่อเรียกสาวๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาให้น้ำลายไหล
‘ชิ หมั่นไส้‘
“ว่าแต่ พี่เจเดน คืนนี้มีธุระที่ไหนต่อไหมคะ”
จู่ๆ ยัยแอมก็ถามขึ้น เท้าคางมองพี่ชายฉันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม...ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าคำถามนี้หมายถึงอะไร
“มีครับ พี่ต้องไปส่งยัยเด็กเลี้ยง…”
“!!! อะแฮ่ม“ ฉันรีบกะแอมกะไอห้าม เขายิ้มมุมปากยักคิ้วให้
”ไปส่ง..เด็กขี้เมาน่ะครับ“
ยัยแอมหันมาหาฉันขยิบตาเหมือนกำลังให้ฉันช่วยอะไรหล่อน
”พรีมสร่างแล้วค่ะ เดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้“
”พี่ไปส่งดีกว่า นั่งแท็กซี่ดึกๆ แถมสวยด้วยเนี้ย มันอันตราย” พี่เวย์พูดแล้วยิ้มกริ่มให้ฉัน
“ไม่มีใครอันตรายไปกว่ามึงแล้ว ไอ้เวย์” คนขี้ขัดกล่าว แล้วลุกขึ้นยืน กระดิกนิ้วเรียกฉัน
“อะไร”
“กลับบ้านไง จะเที่ยงคืนแล้ว”
”....“
”น่าเสียดายจังเลยค่ะ แอมคิดว่าจะไปต่อกับพี่เจเดนซะอีก“
”นี่ ชะนี ลืมฉันหรอยะ“ เจ๊เลย์เริ่มโวย
”อะไรเจ๊ ปกติเจ๊ก็ชอบทิ้งฉัน แล้วไปกับหนุ่มๆ บาร์โฮสนิ“ ยัยแอมบ่นคืน แล้วหันมายิ้มหวานให้พี่ชายฉัน
”ไว้โอกาสหน้านะครับ“ เขาตอบสุภาพยิ้มหวานคืน แล้วหันมาท้าวเอวมองฉัน... แหม่ มาตรฐานต่างกันลิบเลยนะ
”อย่าลีลา..“
”รู้แล้วๆ กลับก็ได้ .. กลับก่อนนะแก อย่าเมากันนักล่ะ พี่เวย์ พี่เจมส์ งั้นพรีมขอตัวกลับก่อนนะคะ“
”ครับๆ ไว้ว่างๆ มาเจอกันใหม่นะครับ“ พี่เจมส์บอก
หลังล่ำลากันเสร็จ ฉันก็นั่งรถสปอร์ตคันหรู (ตาพี่ชายฉันขอยืมพี่เวย์มา) พอถึงบ้าน เห็นพ่อนั่งดูทีวีรออยู่ ฉันยิ้มให้ แล้วเดินขึ้นห้องไปเงียบๆ
วันรุ่งขึ้นฉันอารมณ์ดีแต่เช้า อาบน้ำสระผม นุ่งกระโจมผ้าขนหนูเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ประจวบเหมาะกับพี่ชายฉัน ที่มีผ้าขนหนูพาดบ่าอยู่พอดี เขาเก๊กหน้าบึ้งจ้องฉันเหมือนคาดโทษ
สงสัยจะรู้ตัวแล้วแฮะ ว่าหมดมุกจะขู่ฉันแล้ว หึหึ
สีหน้าเขาเปลี่ยน ไล่สายตามองฉันั้แ่หัวจรดเท้า ฉันถึงนึกขึ้นได้ว่า นุ่งผ้าขนหนูอยู่ รีบยกมือปิดหน้าอก พึมพำปากด่า เน้นให้เขาอ่านออก
“ไอ้ โรค จิต” เขายกไหล่ยิ้มรับ ก้าวขาเข้าประชิดตัวฉัน โน้มหน้าลงมาใกล้
“ฉันนึกขึ้นได้ ว่าเธอฝากของไว้ที่ฉันน่ะ” เขากระซิบพูดที่ข้างหู
“ขะ ของอะไร”
เขายกนิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเอง แล้วทำท่าจะเอามาแปะที่หน้าแก้มของฉัน ฉันรีบคว้าข้อมือเขา ดันออกห่าง ขมวดคิ้ว กัดฟันด่า
“จะทำอะไรน่ะ!”
“คืนของฝากไง ฉันไม่ชอบเก็บของฝากใครไว้นานๆ น่ะ”
“ลองแตะดูสิ ฉันฆ่านายแน่” ฉันขู่เสียงเข้ม จิกข้อมือเขาแน่น
“ตัวเท่าลูกหมานี่ขู่เก่งจังนะ”
“ถอย! ฉันจะเข้าห้อง”
เขายอมหลบอย่างว่าง่าย ผายมือให้ฉันเดิน ฉันกระชับผ้าขนหนูแน่น เอี้ยวตัวหลับ จังหวะหันหลังให้ เขาชะโงกหน้าเข้ามาจุ๊บที่แก้มฉัน แล้วหนีเข้าห้องน้ำ ปิดประตูใส่
“อ้ะ ไอ้.. อุ๊บ”
ฉันรีบยกมือปิดปากตัวเอง เพราะเผลอหลุดด่าเสียงดัง กลัวพ่อกับน้าลิลจะเดินขึ้นมาดูเหตุการณ์แล้วเห็นฉันนุ่งกระโจมคุยกับไอ้บ้านี่ ได้เป็เื่ใหญ่บ้านแตกแน่
หลังผ่านเหตุการณ์ชุลมุน ฉันลงมาช่วยน้าลิลทำงานบ้าน สักพักใหญ่ เขาก็เดินยิ้มแก้มปริกวนบาทาลงมา
“เจเดน บ่ายๆ ขับรถไปส่งน้องที่มหา’ลัยหน่อยนะลูก”
“ผมหรอ?”
“เอ้า ลูกไม่ได้ชื่อเจเดนหรอ” น้าลิลตีมึนถาม
“แม่…” เขาหลี่ตามองน้าลิล
“ฮึ่ม อย่าบ่นเยอะ วัยทองก็ยังไม่เข้า หน้าบึ้งเก่งจังลูก หมดหล่อพอดี”
“เฮ้อ…” เขาถอนหายใจออกมาแล้วนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามฉัน
ฉันยักคิ้วทักทาย ยิ้มเยาะเย้ยใส่ เขากัดกรามแน่นจนขึ้นปูด แล้วทำท่าปาดคอตัวเองใส่ฉัน
“แบร่..”
ฉันแลบลิ้นใส่ รีบหนีขึ้นห้อง ตกบ่ายฉันล่ำลาพ่อกับน้าลิลแล้วก็แบกเป้ขึ้นนั่งในรถสปอร์ตคันหรู
“ร้ายนักนะ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ“
”อะไรคะ คุณพี่ชาย” ฉันทำเสียงสอง กวนประสาทเขา
“หึ เธอคิดว่าฉันจะโง่เก็บคลิปนั่นไว้แค่ในโทรศัพท์หรอ”
“อึก !!!” นั่นสิ ฉันไม่ทันคิดเลยว่าจะมีทางแบบนี้
“อย่าพึ่งสบายใจนะครับ… คุณน้องสาว”
“ไอ้บ้า ไอ้คนขี้โกง… ไอ้ ..” ฉันสบถด่ายาวเหยียด
“อัดเสียงดีไหมเนี้ยยยย” เขายื่นหน้ามายักคิ้วใส่ฉัน
“เอาไว้ไหนอีก!”
“บอกก็โง่สิครับคุณ” เขาพูดด้วยเสียงยียวน ยักไหล่ใส่ฉัน
“ฉันจะค้นห้องนายแน่“
”คิดว่าอยู่นั่น ก็หาเลยครับ“
”ประสาท”
“เหมาะกับคนอย่างเธอดี”
ฉันเม้มปากเป็เส้นตรง กำหมัดแน่น อยากจะกรี๊ดออกมาก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้ ได้แต่นั่งกอดอก ถอนหายใจหนักๆ จนถึงหน้ามหา’ลัย ฉันรีบลงรถ โดยไม่ขอบคุณและไม่หันไปล่ำลา เขามองตามด้วยสีหน้าเยาะเย้ย ส่ายหัวเบาๆ แล้วขับรถออกไป
”ยัยพรีม วันนี้พี่ชายแกจะไปไหนต่ออ่ะ“
”จะทราบไหมคะคุณเพื่อนนนน“ ฉันตอบยัยแอม
”เฮ้อ ข้อความก็ไม่ค่อยตอบเลย โทรหาบ่อยก็เกรงใจ“
”อะไร อย่าบอกนะว่าจริงจัง“
”เอ้า ก็บอกแล้วว่าชอบ“
”ไอ้บ้านั่นอ่ะนะ ประสาทชิบ คิดใหม่เถอะ“
”อะไร อย่าบอกนะ จู่ๆ ก็หวงพี่ชายสุดหล่อขึ้นมาอ่ะ“
”อย่าพูดอะไรที่มันแสลงหูได้ป่ะ“ ฉันบอกยัยแอม แล้วล้มตัวลงนอน
“งั้นก็แล้วไปย่ะ”
“ว่าแต่.. เมื่อคืนแกลบหมดแล้วจริงๆ ใช่ป่ะ”
“จริงสิ ตามไปลบยันในถังขยะเลยด้วย”
“...อืมมม”
“ถามทำไมอ่ะ ไม่เชื่อใจฉันหรอ”
“ปะ เปล่าหรอก ถามเพื่อความมั่นใจน่ะ”
เผื่อไอ้บ้านั่นมันอาจจะเอามาหลอกฉันให้กลัวเฉยๆ น่ะสิ ถึงใจฉันจะเชื่อที่เขาขู่ก็เถอะ
2K
