สำนักพิมพ์: อาศรมอักษรา69หัวเข่าด้าน
EROTIC NOVEL
ONLY FUCKS
โดย : เลียลอง
22.
ทรามวัยในกำมือนาง
โทรศัพท์กรีดเสียงเบาๆ มันปลุกโอ๊ตตื่นอย่างงัวเงียและงุนงง เมื่อลืมตาขึ้นมาพบตัวเองในห้องนอนที่ไม่คุ้นความรู้สึก เขาค่อยๆ กวาดมือแบบสะเปะสะปะไปยกหูโทรศัพท์ที่โต๊ะหัวเตียง
“ฮัลโหล”
“................................................”
“ปลุกหรือครับ? เอ้อ! ครับ ใช่ครับ แล้วค่าห้อง.....”
“................................................”
“ครับ ขอบคุณครับ”
เขาวางหูโทรศัพท์ แลเห็นกระดาษและธนบัตรวางอยู่เคียงกัน จึงหยิบมันมาดู
มันมีแบ็งค์พันพับรวมอยู่สองใบ และพับซ้อนกันสามใบอีกชุด
กระดาษมีลายมือเขียนข้อความสั้นๆ
แล้วพี่บุศษย์ล่ะ? ...เขากวาดตามองรอบๆ ห้อง
นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใคร และไม่มีวี่แววว่าเธอจะยังอยู่
เธอคงรีบจากไปก่อนสว่าง สั่งออปะเรเตอร์ให้โทร.ปลุกเขาตอนเช้า
เช้า!...แล้วนี่มันเช้ากี่โมงกันแล้ววะ?
เขาหยิบนาฬิกาข้อมือมาดู
“เจ็ดโมงกว่าแล้ว”
ผลุนผันฉวยคว้าชุดมาสวม กวาดเก็บสิ่งของส่วนตัว เดินเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำล้างหน้ารีบๆ แล้วสาวเท้าไปกมปุ่มลิฟต์เพื่อลงข้างล่าง...และกลับที่พัก
*************************************
รุ้งใตื่น เมื่อรู้สึกว่าที่นอนยุบยวบ และมีคนมานอนคว่ำเบียดกระแซะข้างๆ เธอผงกตัวลุกขึ้นนั่ง
“อ้าว!...ไอ้ห่าฝาด! แม่งกลับมาก็ไม่ให้สุ้ม ให้เสียง กูใหมด แล้วมาถึงก็ร่วงผล็อยเลย เมื่อคืนนี้หนักมากหรือไงวะ? สภาพมึง....”
รุ้งแลเห็นเสื้อเชิร์ตและกางเกงของเขามีรอยยับย่น ใบหน้าซีดเซียว
“เงียบเถอะ กูจะนอน” โอ๊ตบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เนือยนาย
“ตามสบาย...”
รุ้งลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเอง แล้วแต่งชุดนักเรียนกศน.
เตรียมเครื่องเรียนและเครื่องใช้ส่วนตัวเสร็จ เธอเดินไปกระตุกปลายขากางเกงโอ๊ต
“อือ!...” มีเสียงอ้ำอึ้งเล็ดรอดมาจากริมฝีปากที่จ่อแนบกับหมอน
“กูไปเรียนหนังสือแล้วนะ กว่าจะกลับก็คงเย็นๆ” รุ้งบอก
“อือ!...”
“แม่งหมดแรงจริงๆ เว้ยเฮ้ย” เธอเปรยเบาๆ “เอ้อ! แล้วของกูล่ะ?”
โอ๊ตแตะนิ้วที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง
รุ้งล้วงเอาห่อพลาสติคสี่เหลี่ยมเล็กๆ ออกมา แล้วเธอก็นั่งแท็กซี่ไปเรียนหนังสือ
************************************
วันนี้เธอรู้สึกว่าง่วงงุน และเสียงแหบๆ พิกล คงเพราะเมื่อคืนนี้ต้องทำงานสองรอบ และยังต้องพูดมากกว่าทุกวัน เธอไม่ค่อยได้รับงานอย่างนี้บ่อยนัก เมื่อคืนนี้เด็กๆ ของเฮียซือตี๋คงมีงานค้างคากันอยู่ ไม่มีใครว่างรับงาน
เธอนั่งฟังอาจารย์สอนเหมือนหุ่นยนต์ บางครั้งก็สัปหงกจนเพื่อนข้างๆ ต้องสะกิดบ่อยๆ
หลังเลิกเรียน เธออยากรีบกลับห้องพัก แต่ช้าไปเสียแล้ว
“ไงวะ!...รุ้ง เป็อะไรวะ? นั่งโยกหัวทุกชั่วโมง ง่วงมากนักหรือวะ? เมื่อคืนไม่ได้นอนล่ะซี” ปูเป้เพื่อนสาวทอมรี่เข้ามาหาเมื่อเธอเดินลงบันไดอาคารเรียน
“ฮื่อ!...เอ้อ! กลับจากร้านเมื่อคืนก็นอนดูซีรี่ส์เกาหลีดึกหน่อย ข้างห้องแม่งก็แดกเหล้ากัน ส่งเสียงดัง กว่าจะได้นอนตีสอง ตีสามแล้วล่ะมั้ง” เธอโกหก
เพื่อนร่วมชั้นเรียนรู้จักเธอในฐานะพนักงานเสิร์ฟร้านหมูกระทะ และเธอก็พยายามรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้ตรงนั้น
ปูเป้เป็สามทอมที่พยายามเข้ามาตีสนิทกับเธอมากกว่าเพื่อนคนอื่นซึ่งเพียงแค่ทักทายกันเท่านั้น และเธอก็ให้ความสนใจกับรุ้งเพียงคนเดียว ไม่ยุ่งขิงกับเพื่อนๆ คนอื่น
ก็คงเพราะสาเหตุนี้ละมั้ง จึงไม่มีใครอยากใกล้ชิดกับเธอ เพราะใครๆ ก็ไม่อยากแทรกเข้ามาขัดจังหวะปูเป้ และคาดเดาว่าสองสาวนี้เป็เพื่อนคู่นอนกันแล้ว....รุ้งเคยคิดอย่างนี้
“ไปกินอะไรกันหน่อยมั้ยวะ? ใกล้จะบ่ายแล้ว” ปูเป้ชวน
“กูอยากรีบกลับห้องพัก ขอนอนซักงีบ ตอนเย็นจะได้มีเรี่ยวแรงทำงาน ไม่งั้นเสี่ยแม่งหักเงินเดือนกูอีก”
“งั้นไปนอนที่ห้องกู!” สาวทอมได้โอกาสรุกคืบแบบไม่ให้รุ้งหลบเลี่ยงได้ “คอนโดฯกูอยู่แค่นี้เอง ซื้ออะไรไปกินกัน อิ่มแล้วมึงก็นอนที่ห้องกูก็ได้ ตื่นตอนเย็นนั่งแท็กซี่ไปทำงานสบายกว่าว่ะ จากที่นี่ไปห้องมึง....เสียเวลา นอนได้เดี๋ยวเดียวมึงก็ต้องตื่นแล้ว แล้วยังต้องนั่งรถเมล์ไปร้านอีก เอาเวลาเดินทางมานอนพักผ่อน แล้วเสียงมึงก็แหบยังกับแหกปากะโโหวกเหวกด่าคนทั้งซอยตลอดคืน”
รุ้งยิ้ม ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง และดูเหมือนว่าหมดทางปฏิเสธการเชื้อชวนด้วยปรารถนาดีนี้ซะแล้ว
เธอเองก็รู้ว่ามันแฝงเลศนัยอะไร!
ปูเป้เคยชวนเธอไปนั่งเล่นที่ห้องพักหลายครั้งแล้ว แต่เธอมีข้ออ้างการรีบเข้าเวรจัดร้าน และเธอต้องขอร้องที่จะไม่เผยถึงชื่อร้านที่เธอทานเป็พนักงานเสิร์ฟกับเพื่อนๆ ทุกคน เธอใช้ความต่ำต้อยของการทำงานเป็เหตุผล ไม่อยากให้เพื่อนๆ เห็นเธอในสภาพนั้น
“มันเขินน่ะนะ...อะไรวะ! เพื่อนเข้ามาเป็ลูกค้าในร้านที่ตัวเองทำงาน แล้วเพื่อนก็ต้องไปเสิร์ฟอาหารบริการเพื่อน มึงไม่อายลูกค้าคนอื่นหรือวะ มีเพื่อนทำงานในร้านที่มึงไปแดกกัน แม่งทุเรศว่ะ” เธอบอกอย่างนี้ทุกครั้ง จนไม่มีใครจะคะยั้นคะยอเธอให้บอกหลักแหล่งทำงานอีก
สาวทอมนางนี้เป็นักเรียนที่เก่งที่สุดในห้อง เธอติวทุกวิชาให้รุ้งผ่านการสอบมาได้ตลอด รุ้งรู้ดีว่าคงปฏิเสธปูเป้ไม่ได้แล้วล่ะ เพราะใกล้จะสอบแล้ว เพราะนี้ไม่ใช่คำชวนครั้งแรก
หากนังนี่มันขาดความอดทน แล้วเปลี่ยนใจไปกับคนอื่น...กูสอบไม่ผ่านแน่เลยว่ะ รุ้งคิด
เอาวะ! เสียสาวให้ผู้ชายเป็ร้อยดุ้นแล้ว จะเสียพรหมจารีชั่วครั้งคราวให้สาวทอมแม่งคงไม่เสียเกียรติหรอกว่ะ เอาเรือนกายเข้าแลกกับวิชาความรู้และผลการสอบผ่าน มาถึงมุมอับแล้ว เพื่ออนาคตโว้ย ยังไงกูก็ต้องได้ลิ้มลองรสเสียวแบบแปลกๆ ด้วยล่ะวะ ลองสนุกแบบนี้บ้างก็เข้าท่าว่ะ!...เธอคิด
รุ้งยิ้มให้ปูเป้ เป็ยิ้มตอบรับคำชวน สาวทอมยิ้ม รอยยิ้มของเธอบ่งบอกถึงอารมณ์ที่สมหวังและดีใจอย่างที่สุด แล้วเธอก็จับแขนรุ้งเดินเร่งฝีเท้าออกนอกโรงเรียนไปขึ้นแท็กซี่
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
โอ๊ตรู้สึกตัวตื่นขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงในสภาพสะลึมสะลือ ลูบท้ายทอย สะบัดศีรษะให้คลายความมึนงง เขาพยายามทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน แม้ตัวเองจะเสร็จกิจเพียงครั้งเดียว แต่ไวน์แดงสองแก้วมันดันออกฤทธิ์เต็มพิกัดขณะเดินอยู่กลางทางการทำงานรอบสอง และมันเป็รอบที่เขาต้องทุ่มเทกำลังปรนเปรอ ‘นายจ้าง’ ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เขาทำได้ดีเท่าๆ กับที่ฤทธิ์ไวน์แดงซึ่งเพิ่งดื่มครั้งแรกทำให้เขาเพลียและง่วงงุนจนเผลอหลับสนิท
เขานึกขึ้นได้ว่าพี่บุศย์เขียนโน้ตใส่กระดาษวางบนโต๊ะพร้อมเงินสองชุด...สองพันและสามพัน สองพันเป็ราคาค่าตัวการทำงานของเขาตามที่ผู้ติดต่อบอก แต่สามพัน...มันน่าจะเป็ทิปพิเศษ เป็บำเหน็จรางวัลเฉพาะสำหรับเขา
ข้อความในแผ่นกระดาษชิ้นเล็กๆ นั้นบอกหมายเลขโทรศัพท์มือถือของเธอ แต่มีคำกำชับมาว่าห้ามโทร.โดยเด็ดขาด! นอกจากมีธุระเร่งด่วนจริงๆ และมีเวลาจำกัดเพียงแค่่กลางวันนั้น!
เธอบอกหมายเลขโทรศัพท์ ก็เพื่อให้เขาบันทึกมันไว้ หากเธอเรียกมา เขาจะได้รับสาย
โดยปกติแล้วเขาจะลบหมายเลขโทรศัพท์ที่ติดต่อนัดหมายเื่งานออกทั้งหมด มันไม่มีความสำคัญอะไรสำหรับเขา เช่นเดียวกันกับความรู้สึกของ ‘นายจ้าง’ คนอื่นๆ ที่มีกับเขา...Yes set go man go!
แต่พี่บุศย์ให้เบอร์โทรศัพท์มาอย่างนี้ย่อมแสดงว่าเธอจะต้องอยากเจอเขาอีก!
เป็การเน้นย้ำ! หากเขาลบหมายเลขที่เคยติดต่อออกหมด และไม่รับสายที่มาจากหมายเลขใหม่...พี่บุศย์ก็คงจะกังวลใจอย่างนี้
โอ๊ตทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียง แค่นยิ้ม ยกกระดาษโน้ตและธนบัตรขึ้นมาจูบด้วยความรู้สึกเป็สุขอย่างที่ไม่เคยมาก่อน
@@@@@@@@@@@@@@@@@
รุ้งและเพื่อนสาวทอมอิ่มหนำกับอาหารมื้อเที่ยง-ข้าวผัดกระเพาไข่ดาว มันเป็ความ้าของปูเป้ซึ่งอยากทานอาหาร‘แดกด่วน’สำหรับมื้อเร่งรัด มันไม่สิ้นเปลืองเวลาปรุงและทานกันที่ร้าน
นำมาทานที่ห้อง ไม่อ้อยอิ่งจะนั่งที่ร้านอาหารให้เสียเวลา เธอ้าสงวนไว้เพื่อใช้มันตักตวงรสสุขเกษมของกามารมณ์...เหยื่อมารอถึงริมฝีปากแล้ว!
ทั้งสองสาวสวมชุดชั้นในห่มคลุมทับด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ นั่งบนพื้นห้อง
ปูเป้จัดการเก็บจานเศษอาหาร ปัดกวาดพื้น รุ้งสังเกตการทำงานของเธอ เพื่อนทอมนังนี้เป็คนมีระเบียบ สะอาดสะอ้าน
รุ้งย้ายตัวเองมานั่งพิงขอบเตียง
“ดูดก้านชาได้มั้ยวะ?” รุ้งขออนุญาต ก่อนจะล้วงเอาไฟแช็ค ซองพลาสติคบรรจุก้านชาและซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าสะพาย
ปูเป้พยักหน้า “ตามสบายเลยโว้ย อยากทำอะไรก็เชิญ คิดซะว่าเป็ห้องพักของมึง”
รุ้งแอบคิดในใจ...มีหรือวะ มึงจะกล้าขัดใจกู!
เธอคลึงมวนบุหรี่ให้ใบยาสูบร่วงออกมาในเศษกระดาษจนเกือบหมด เทก้านชาซึ่งหั่นแล้วขยี้รวมกับบางส่วนของยาสูบเดิม แล้วเทกรอกลงในมวนบุหรี่จนเต็ม ม้วนส่วนปลายไม่ให้ใบยาร่วงทะลัก หยิบไฟแช็คจุด สูบควันเข้าปอด ค่อยโรยควันออกมาอย่างแช่มช้า
ปูเป้จัดการห้องจนเรียบร้อย ทรุดนั่งข้างรุ้ง
“ขอกูบ้างซีวะ?”
รุ้งส่งมวนก้านชาให้ เพื่อนสาวทอมอัดควันเข้าปอดอย่างเต็มที่
“มึงก็เล่นเหมือนกันหรือวะ?” รุ้งเอ่ยถาม
ปูเป้ยักคิ้ว “เท่าที่มีโอกาสว่ะ จะว่าติดก็ติด จะว่าไม่ติดก็ไม่ติด หาได้ก็ดูด หาไม่ได้ก็ไม่ดูด”
“กูเล่นแม่งทุกวันเลย”
“วันนึงกี่ก้านวะ?” ปูเป้เบียดกระแซะเข้าชิดตัวรุ้ง
“เอาแน่ไม่ได้ แต่กูจะดูดเฉพาะที่ห้อง หรือไม่ก็ที่คาเฟ่บ้าง ที่ผับบ้าง ถ้ามีเพื่อนๆ ที่ไปเที่ยวด้วยกันแม่งดูด ที่ร้านหมูกระทะกูไม่แตะเลย กูกลัวเพื่อนๆ แม่งไปฟ้องเ้าของร้าน โดนไล่ออก ตกงานล่ะก้อ...ซวยฌิบหาย นอกสถานที่กูก็ไม่กล้าดูดเหมือนกัน กูกลัวโดนจับตรวจฉี่”
สาวหล่อได้โอกาสรุกไล่ แสร้งล้อเล่น “เค้าตรวจยังไงวะ? ให้หมาดมที่รูฉี่ของมึงว่ามีกลิ่นชามั้ย...ใช่มั้ยวะ?”
พูดพลางเอื้อมมือไปแปะลงตรงหว่างขารุ้งใต้ผ้าขนหนู เป็การฉวยโอกาสที่ได้จังหวะพอดี
รุ้งขยับขาเข้าชิดกัน ปัดมือที่กำลังรุกล้ำเบาๆ ออกจากเป้าหมายของความ้า แต่มันยังพาดและลูบไล้เบาๆ อยู่บนผิวเนื้อต้นขาของเธอที่ส่วนปลายชายผ้าขนหนู รุ้งแสร้งเฉยนิ่ง เพราะเธอก็ปัดมือของเพื่อนทอมแบบถนอมเนื้อตัวเล่นๆ ...ขอกูเล่นตัวบ้างโว้ย! ให้มึงง่ายๆ เดี๋ยวความสาวสวยของกูมันจะไม่มีค่า! รุ้งคิดในใจ
ไม่มีการทักท้วงใดจากเหยื่อ นายพรานมีโอกาสเหิมเกริมรุกไล่ต่อ
รุ้งปฏิเสธ “ไม่ใช่โว้ย! เค้าให้ฉี่ใส่ขวดพลาสติค แล้วแม่งก็เอาไปตรวจใส่สารเคมี เควายอะไรก็ไม่รู้ของแม่ง ถ้าเปลี่ยนเป็สีม่วงก็...โดนแม่งแดก”
ปูเป้รู้ดี การแสร้งโง่ครั้งนี้เอื้อเส้นทางให้เธอเดิน
รุ้งอัดควันก้านชาเฮือกใหญ่ แล้วส่งให้เพื่อนทอม
ปูเป้สูดเต็มปอด แล้วนำมันมาส่งคืนแบบจ่อริมฝีปาก รุ้งอ้าปากคาบมัน
แต่!...มือของเธอไม่ดึงกลับ นิ้วไล้เรี่ยแก้มของรุ้งเบาๆ แล้วเลื่อนมาเชยคางรุ้งให้หันมามองเธอ
“มึงรู้มั้ย? ...” น้ำเสียงแ่เบา เนิบนาบ แตกพร่า “มึงสวยเซ็กซี่มากเลย”
รุ้งหันมายิ้ม “จริงหรือวะ? ไม่เห็นมีไอ้หนุ่มตัวไหนแม่งพูดอย่างนี้ซักคน แล้วก็ไม่มีหมาตัวไหนแม่งเข้ามาจีบกูเลย ไอ้พวกเพื่อนๆ ทั้งที่เรียน ที่ร้านแม่งจับคู่กันไปหลายคู่แล้ว กูก็ยังขึ้นคานอยู่เหมือนเดิม” เธอพูดเรื่อยเปื่อย เปลี่ยนท่านั่งจากเหยียดขา เคลื่อนปลายเท้าเข้าหาตัว ยันเข่ายกขึ้น ชายผ้าขนหนูเลื่อนรูดมากองที่โคนขา
รุ้งจงใจ!...ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อ่อยแม่งเลย พร้อมๆ กันก็แกล้งเล่นตัวบ้าง รวบรัดให้แม่งรู้เื่ไปเลย จะได้ไม่เสียเวลานอน
“กูชมด้วยใจจริง” ปูเป้กระซิบเบาๆ
“กูชอบมึงว่ะ” เอ่ยพลางค่อยๆ เคลื่อนฝ่ามือไล้บนขาอ่อนรุ้งมาจนจรดชายผ้าขนหนู และห่างจุดหมายเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น!
“จริงหรือวะ?” รุ้งอัดควันครั้งสุดท้าย แล้วดับก้นมวนก้านชา ยัดมันลงในกระป๋องน้ำอัดลมเปล่า จ้องตาเพื่อนหล่อเพศเดียวกัน ยิ้มมุมปาก
สีหน้าของปูเป้เคร่งเครียด เหมือนอยากจะบอกให้รู้ว่า...กูเอาจริงนะโว้ย!
สาวทอมพยักหน้า ค่อยๆ โน้มใบหน้ามาชิดแก้มรุ้ง แล้วจูบเบาๆ ที่แก้ม ที่ใบหู และที่ซอกคอ
รุ้งเอียงศีรษะหลบ ปูเป้ก็เอียงตัวตามเข้ามา ริมฝีปากของเธอคลอเคลียที่ลำคอของรุ้ง แล้วๆ ค่อยเอี้ยวตัวมาประจันหน้ากับรุ้ง สองมือของเธอจับไหล่และเกลี่ยนิ้วมือบริเวณซอกคอ พยายามจะโน้มใบหน้าตัวเองลงซบ
รุ้งแสร้งออกอาการขัดขืน งอข้อศอก ยกแขนปิดป้องไม่ให้สาวทอมหล่อโถมเข้าชิดตัว
ปูเป้จ้องตาเขม็งมาที่รุ้ง จนเธอเอียงอายต้องก้มมองต่ำหลบสายตาเว้าวอนหื่นกระสัน
ปูเป้พยายามอีกครั้ง เชยคางรุ้งขึ้นมาสบตากัน จนรุ้งรู้สึกว่าสายตาของเพื่อนสาวหล่อคนนี้มีมนต์เสน่ห์ออดอ้อนเธอให้ลุ่มหลง
รุ้งยิ้มเอียงอาย ไม่ถอยหนี ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบในเชิงปฏิเสธใดๆ อีก
ตัวเองก็รู้ว่ารสชาติััอันอ่อนนุ่มของเพศเดียวกันก็ปลุกให้เธอเคลิบเคลิ้มได้เหมือนกัน
และปูเป้ก็หยั่งรู้แล้วว่า...เหยื่อพร้อมที่จะถูกเชือด!
974
