เปิดเทอมวันแรกอำนวยกับจุรีต้องเป็คนขับรถมาเองเพราะต้องส่งตัวฟ้าใสวันแรก พ่อแม่ต้องมาเอง ส่วนตอนเย็นจะเป็ฉัตรชัยจะเป็มารับเอง อนุบาลเขาเลิกแค่บ่าย2 แต่ด้วยกว่าจะ4โมงฉัตรชัยถึงเลิกเรียน จุรีจึงให้ฟ้าใสเรียนพิเศษ ที่ก็ไม่ได้เรียนอะไรมาก เหมือนเป็การฝากครูเลี้ยงให้พ่อแม่มากกว่าเพราะผู้ปกครองส่วนใหญ่ก็ฝากเลี้ยงจนถึงเวลาเลิกงาน
ตอนสมัยส่งแก้มใสนั้นก็มีงอแงบ้าง แต่พอถึงฟ้าใส หนูน้อยอิดออดไม่ยอมให้บิดามารดากลับ
"ฟ้าใสอยู่ได้เนอะ"จุรีแกล้งหลอกล่อ
"จ้ะ แม่...อย่าเพิ่งไป "พูดแล้วก็ดึงแม่ไม่ให้เดินจากไป
"ว่าไงลูก ดูสิเพื่อนๆเดินเข้าห้องแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอกันลูก"ตอนแก้มใสก็แบบนี้นางจึงพอจะรับมือได้
"หนูคิดถึงตากลม "เด็กสาวเริ่มเบะเมื่อพ่อแม่จะกลับจริงๆ
"เดี๋ยวก็เจอลูก..ป่ะ "อำนวยปลอบใจลูกสาวคนเล็ก
ครูที่ยืนส่งผู้ปกครองเห็นนักเรียนสองสามคนมีอาการติดพ่อแม่ก็เริ่มเข้ามารับไม้ต่อ
"สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ ด.ญ ปาริชาติ ที่ห้องครูมีหนังสือเ้าหญิงเยอะเลยนะ หนูอยากดูมั้ยค่ะ"เมื่อถูกหลอกล่อด้วยหนังสือเ้าหญิง เด็กน้อยก็เริ่มสนใจ ครูจึงให้เด็กสาวโบกมือลาแล้วพาเข้าห้อง และภารกิจพาฟ้าใสเข้าโรงเรียนก็เรียบร้อย หนูน้อยถึงไม่อยากลาแต่แม่บอกแล้วถ้าไม่งอแงจะยอมให้ดูการ์ตูนก่อนอาบน้ำ
ด้านแก้มใสก็ได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิททั้งสอง ส่วนอัญชลีกลับต้องไปอยู่อีกห้อง เพราะผลการสอบเทอมที่แล้วหญิงสาวทำได้แย่มาก สอบตกไปหลายวิชาจนต้องสอบซ่อม เทอมนี้จึงถูกย้ายไปอยู่อีกห้องที่ผลการเรียนเป็รอง ครูที่เคยชื่นชมต่างก็สงสัยว่าทำไมผลการเรียนของอัญชลีถึงตกจนน่ากลััวขนาดนั้น ต่างก็คิดว่าหญิงสาวคงมีปัญหา จึงพยายามช่วย
แก้มใสเมื่อรู้ว่าไม่ต้องอยู่ห้องเดียวกับอัญชลีก็รู้สึกโล่งอก
"ดีใจจัง เราได้อยู่ด้วยกัน"ละอองดาว พูดอย่างดีใจ
"มานิตตอนเย็นกลับพร้อมเรานะ พี่ชัยเอากระบะมารับ ได้ไม่ต้องเสียค่ารถเมย์"
"อื่อ..ได้"มานิตที่เตรียมปากกาเพื่อชั่วโมงแรกก็รับคำ
"พวกเธอ ตรงนี้มีใครนั่งมั้ยจ้ะ?"หญิงสาวใส่แว่นถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ข้างมานิตนะเหรอ ว่างจ้ะ มานั่งด้วยกันสิ"ละดองดาวเอ่ยชวนอย่างจริงใจ
"ขอบคุณนะ"เสียงขอบคุณอย่างไม่มั่นใจ
"เธอชื่ออะไรเหรอ..เราชื่อละอองดาว เรียกดาวก็ได้ ส่วนคนข้างเรานี้ชื่อปัทมาหรือแก้มใสจ้ะ เป็นางฟ้าของกลุ่มอิอิ คนที่นั่งข้างเธอชื่อมานิต เรียกนิตก็ได้"ละอองดาวเอ่ยแนะนำตัวและสมาชิกในกลุ่มอีกสองอย่างเป็กันเอง
"เราชื้อกุลสตรี อ้อมการณ์ดี ชื่อเล่นว่าลูกหยีจ้ะ"
"ลูกหยี..ชื่อน่ารักจัง"แก้มใสพูดขึ้นพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะนึกอะไรได้
'หน้านี้..ชื่อนี้มัน นักเรียนที่ถูกคนร้ายข่มขืนแล้วฆ่าระหว่างทางกลับบ้านจากการไปเที่ยวงานดอนไม่ใช่เหรอ เธอจำได้เพราะมันคือเหตุการณ์เศร้าจึงหลับตาไม่ดูแล้วภาพในฝันก็เปลี่ยนไป
เหตุการณ์นี้จะเกิดใน่ต้นปีหน้า เธอเห็นแล้วก็รู้สึกเศร้าใจที่หญิงสาวต้องมาหมดลมหายใจก่อนวัยอันควร
"บ้านลูกหยีอยู่ไหนเหรอ?"แก้มใสถามขึ้น ถ้าช่วยแก้ไขอนาคตได้เธอก็อยากช่วย
" อยู่พันตำลึง เรานั่งรถสองแถวลงอู่ยาจ้ะ เราเห็นแก้มใสบ่อย "ลูกหยีตอบยิ้มๆ
"ทางเดียวกันเลย งั้นตอนเย็นกลับด้วยกันดีมั้ย แฟนเรามารับ มานิตก็กลับด้วย"
"แก้มใสมีแฟนแล้วเหรอ? เก๋จัง"
"เก๋อะไรกัน อิอิ แฟนเราเรียนเทคนิคนะ เขาขับกระบะมารับ-ส่งเรากับน้องสาวที่เรียนอนุวัตวิทยา ไปกลับด้วยกันได้ประหยัดค่ารถเมย์"แก้มใสบอกยิ้มๆ
"จ้ะ..งั้นขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเพื่อนๆ"ลูกหยีเอามือประสานกันพร้อมทำท่าออดอ้อน
"อิอิ..อ่านการ์ตูนเยอะไปหรือไงเธอ"ละอองดาวขำกับท่าทางของเพื่อน
"เธอรู้ได้ไงว่าเราชอบอ่านการ์ตูน"
ละอองดาวพอฟังลูกหยีที่พูดอย่างตื่นเต้นก็ขำ
"ลูกหยีมาอยู่กับพวกเรานี้แหละ ลูกหยีเป็เทพธิดาของกลุ่ม ดีมั้ย?"
"ดีจ้ะ"ลูกหยีตอบพร้อมยิ้มทะลุแว่นสายตามาให้สองสาว
เปิดเทอมวันแรกก็ไม่มีอะไรมากนอกจากเลขที่นั่งประจำตัวและจดตารางเรียนต่างๆ
พอ่พักเที่ยง ทั้ง4ก็มานั่งกินข้าวพร้อมกันใต้ร่มไม้ข้างโรงอาหาร
"พวกเธอเอาข้าวมากินเหรอ?"
"ฮื่อ..เราหุ้นกันให้แก้มใสทำแล้วกินด้วยกัน แก้มใสทำกับข้าวอร่อยมาก ลูกหยีกินแล้วจะติดใจ"มานิตพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหยินจานกับช้อนจากโรงอาหารมาใส่ข้าว
"เราหุ้นด้วยสิ "
"ได้..คนละ15บาทต่ออาทิตย์"ลูกหยีจึงหยิบกระเป๋าลายหมีน้อยออกมาแล้วหยิบแบงค์10และเหรียญ5บาทส่งให้เพื่อน
"แต่ว่าวันนี้เราไม่ได้เผื่อตัวนะ "แก้มใสไม่อยากเอาเปรียบเพื่อน
"แบ่งๆกันก็ได้ แก้มใสทำมาเยอะอยู่แล้ว"ละอองดาวพูดขึ้น เพราะเธอเป็คนเปิดกล่องอาหารและปิ่นโตใส่ข้าว
"กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่หรือเปล่านะแก้มใส"มานิตเดินกลับมาเห็นกับข้าวก็แซวเพื่อน
"เค้ากลัวพวกตัวไม่อิ่มนะ"
"อ่ะ จานกับช้อน เดี๋ยวเราไปซื้อน้ำ ใครเอาอะไรบ้าง?"มานิตเสนอตัวไปซื้อน้ำให้เพื่อนๆ สามสาวจึงหยิบสตางค์ให้เพื่อนไปซื้อให้
"ว้าว..วันนี้มีหมูทอดด้วย"
"นี้เขาเรียกหมูแมคกี้ อร่อยมาก กินแล้วจะติดใจ"แก้มใสรีบเสนอขายเมนูแก่เพื่อน
"มีอะไรบ้างที่แก้มใสทำแล้วไม่อร่อย อิอิ"ละอองดาวขัดขึ้น พอเปิดอีกกล่องก็เป็คะน้าผัดปลาเค็ม
"ใจเราอยากทำเมนูต้มมาด้วย แต่กลัวหกนะ"
"แค่นี้ก็อร่อยแล้วจ้ะคุณแม่ครัวคนเก่ง"ละอองดาวแบ่งข้าวทั้งสามเถาออกมาเถาละส่วนเพื่อแบ่งให้ลูกหยี
มานิตกลับมาพร้อมน้ำอัดลม4แก้ว
"เอาละ..ที่นี้ก็พร้อมแล้ว กินข้าวกันได้"แก้มใสพูดขึ้นแล้วก็ตักหมูแม็คกี้ให้ลูกหยี
"กินเยอะๆนะลูกหยี ตัวกินเผ็ดได้มั้ย?"
"พอได้จ้ะ ทำไมเหรอ?"
"เราว่าพรุ่งนี้จะทำน้ำพริกมานะ งั้นเราทำน้ำพริกอ่องดีกว่า ส่วนผัดทำผัดดอกกระหล่ำใส่หมูเด้งแล้วกัน ฟ้าใสได้กินง่ายหน่อย"วันนี้แก้มใสทำปิ่นโตให้ทุกคน แม้แต่ของฉัตรชัยก็มีด้วย เธอจะเตรียมของก่อนนอนพอเช้ามาก็ลงมือทำได้เลยได้ไม่เสียเวลา
แต่อยู่ๆอัญชลีก็เดินเข้ามาเพื่อขอนั่งด้วย
"เรานั่งด้วยคนสิ"เธอถือจานข้าวมายืนข้างๆโต๊ะ
"เออ..ได้ แต่ว่ามันจะแคบหน่อยนะ โต๊ะมันนั่งได้แค่4คนนะอัญชลี"ละอองดาวพูดขึ้น
"เราไม่ถือ"พูดแล้วก็นั่งเบียดแก้มใสกับลูกหยีจนตอนนี้แก้มใสอยู่ตรงกลาง
"แก้มใสเขาขยับตัวไม่ได้นะอัญชลี อย่านั่งเบียดขนาดนั้นสิ"มานิตพูดขึ้น อัญชลีถึงขยับออกจากอีกฝ่าย
"ปกติพวกเธอกินกันแค่สามคนไม่ใช่เหรอ?"อัญชลีถามขึ้นมาตรงๆ
"ลูกหยีเป็เพื่อนใหม่กลุ่มเรานะ"
"อ้อ.."ชื่ออะไรน่าเกลียด
"เราอัญชลีนะ อยู่ห้อง ม.5/2"
"ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเหรอ"
"ปีที่แล้วอยู่ห้องเดียวกัน ทำไม เธอมีปัญหาอะไรกับเราเหรอไง"อัญชลีถามอย่างหาเื่
"ไม่เอาน่าอัญ เพื่อนกันทั้งนั้น"แก้มใสห้ามทัพ
แล้วทั้งหมดก็เริ่มกินข้าว อัญชลีเห็นลูกหยีตักกับข้าวกลางวงก็ถามขึ้น
"เธอไม่มีเงินกินข้าวหรือไงถึงต้องมาแบ่งข้าวคนอื่นแบบนี้"ลูกหยีพอได้ยินก็เมมริมฝีปากด้วยความกลัว
"เขาออกเงินหุ้นให้เราทำมื้อกลางวันมาเผื่อนะ เธอจ่ายเงินแล้วด้วย แต่ปิ่นโตเรามีแค่สามเถาจึงต้องไปเอาจานที่โรงอาหารมานะ อัญชลีมีปัญหาอะไรกับเพื่อนใหม่ของเราเหรอ"แก้มใสถามตรงๆ
"ไม่มีอ่ะ "แล้วทุกคนก็ลงมือกินข้าวกันต่อ
"แก้ม เราหุ้นกับข้าวด้วยคนสิ"
"ไม่ได้หรอก ไม่ใช่เราไม่อยากแต่แค่นี้ก็เกินกำลังเราแล้ว"แก้มใสบอกปัดไป ที่จริงเธอทำได้แต่แค่ไม่อยากทำเท่านั้น เธอไม่อยากเป็ชาวนาที่ถูกงูเห่าหันกลับมาแว้งกัด
"ใครจะกินผลไม้บ้าง?"ละอองดาวที่เก็บปิ่นโตเสร็จก็ถามเพื่อนๆ
"ไม่อ่ะ..อิ่มมาก"มานิตตอบอย่างไม่ใยดี เพราะตอนนี้เขาอิ่มแบบสุดๆ
"งั้นเรากลับห้องกัน"แก้มใสพูดขึ้น
"เออ..เราไปห้องพวกเธอได้มั้ยอะ?"
"อัญชลี เราตามหาตั้งนาน มาอยู่นี้เอง อาจารณ์ดวงกมลให้ตามตัวเธอไปช่วยงานนะ"ระหว่างคุยกันก็มีนักเรียนน่าจะห้องเดียวกับอัญชลีมาตามเธอ
"งั้นเราไปก่อนนะ"อัญชลีเดินไปอย่างแสนเสียดาย
"เรารู้สึกว่าคนนี้น่ากลัวยังไงก็ไม่รู้"ลูกหยีพูดขึ้น
"เราก็รู้สึก"ละอองดาวสมทบ
"เหมือนอัญชลีจะชอบพี่ชัย"มานิตเอ่ยนิ่งๆ
"ถ้าคนของเราไม่เล่นด้วย หล่อนก็ทำอะไรไม่ได้"แก้มใสพูดอย่างใจเย็น
"พี่ชัยเขาเป็คนชัดเจน ไม่หลงไปกับหล่อนแน"ละอองดาวเอ่ยให้กำลังใจ
"พี่ชัยเป็ใครเหรอ?"
"แฟนแก้มใสนะ เดี๋ยวตอนเย็นก็เจอ"ละอองดาวพูดขึ้นก่อนจะชวนกันกลับห้อง
คาบบ่ายวันแรกก็ไม่มีอะไรมาก แต่ก็มีการบ้าน ทั้ง4จึงนั่งทำการบ้านอย่างเงียบๆ
"ลูกหยีเรียนเก่มเหมือนกันนะ ดูสิทำถูกทุกข้อเลย"มานิตเห็นคำตอบของเพื่อนที่นั่งข้างตัวเองก็เอ่ยขึ้น
ลูกหยีทำถ้ายิ้มเขิน'จะให้บอกได้ไงว่าบทเรียนที่เรียนนี้เธอเรียนมาหมดแล้ว'ง่ายๆคือเธอตายไปแล้ว แล้วได้ย้อนกลับมาก่อนที่จะเกิดเื่เกือบปี ตอนนั้นเธอหัวอ่อนเชื่อเพื่อน เธอไม่รู้ว่าเพื่อนกลุ่มนั้นคิดแกล้งตนเอง แถมเธอยังโชคร้ายถูกคนจับไปข่มขืนแล้วบีบคอจนเธอตายลงในที่สุด เธอไม่รู้ว่าเพื่อนกลุ่มนั้นได้รับโทษอะไรหรือไม่เพราะพอตายเธอก็ได้รับโอกาสให้มาเกิดใหม่อีกครั้ง่ปิดเทอม ตอนเข้ามาในห้องเรียนเมื่อเช้า เสียงในหัวมันบอกเธอให้เดินมาขอเข้ากลุ่มนี้ เธอเลยลองเดินเข้าไปหา แต่เหมือนเสียงในหัวจะแนะนำเพื่อนดีให้
ที่สุดทั้ง4คนก็ทำการบ้านเสร็จั้แ่ยังไม่เลิกเรียน
"บ้านลูกหยีมีโทรศัพท์มั้ย ได้เอาไว้โทรหากัน"แก้มใสจดเบอร์โทรศัพท์บ้านให้เพื่อน
"มีจ้ะ เดี๋ยวเราจดให้นะ"เธอจดเบอร์โทรให้เพื่อนๆทั้งสามพร้อมรับเบอร์โทรมาจากแก้มใส
จนถึงเวลาเลิกเรียนทั้งหมดก็มายืนรอให้ฉัตรชัยมารับ
จน4โมงครึ่งก็มีรถกะบะสีดำ4ประตูป้ายแดงมาจอดข้างทุกคน
"พี่แก้มใส..."เมื่อจอดรถฟ้าใสก็เปิดกระจกพร้อมโบกมือให้พี่สาวอย่างดีใจ
"เรียนสนุกมั้ย?"
"สนุกจ้ะ หนูได้ระบายสีด้วย"พูดพร้อมอวดผลงาน
"สวยจ้ะ..พี่ชัยจ้ะ แก้มใสมีเพื่อนจะขอลงตรงอู่ยาจ้ะ "
"ได้..ขึ้นมาสิ"ฉัตรชัยไม่คิดขัดใจแฟนสาวอยู่แล้ว
สองสาวนั่งหน้ารถ ส่วนมานิตนั้นนั่งรับลมหลังรถ
อัญชลีที่เห็นรถกระบะมาแต่ไกลก็คิดว่าบิดาของแก้มใสมารับจึงไม่คิดสนใจ
2K
