หมอกลงค่อนค่างเยอะเลยที่เดีายวนะตอนนี้
นาอิบ: ทุกคนอยู่ไหนนะ
เอ็มม่า: นาอิบ ทุกคน
ตอนนี้ทุกคนหลง ทางและมองอะไรไม่เห็นเลย
นาอิบ พยายาม ที่จะหาทุกคนแต่กลับยิ่งพยายาม
มันยิ่งแย่ว่าเดิมตอนนี้เสียงทุกคนดูใกลจากเขามาก นาอิบ ไม่สามารถ ไปไหนได้เหมือนกับว่าเ้าพวกหมอกเป็คนพาเขามา
นาอิบ: อึก..ทุกคน//ตัวสั่น
??: ไนบ์
นาอิบ: อ๊ะ..คุณ..คือใค-
??: ในที่สุดคุณก็กลับมาที่รัก
นาอิบ: ปะ..ปล่อย..นะ//กลัว
??: คุุุณ จำผมไม่ได้หรอ ไนบ์
??: ผม แจ็ค ไง
นาอิบ: ฉัน..มะ..ไม่...
แจ็ค: ผมคิดถึงคุณมากเลย//กอดร่างเล็ก
นาอิบ: ผม..ไม่ใช่..ไนบ์...นะ
แจ็ค: หึอย่าโกหกสิ ไนบ์ //ยิ้มมุมปาก
นาอิบ: ก็ตรูไม่ใช่ไนบ์ เว้ยยย//คิดในใจ
แจ็ค: คุณ ดู น่ารักขึ้น เยอะเลยนะ
นาอิบ: ดูยังไงว่าตรูน่ารักฟร่ะ //คิดในใจ
แจ็ค: อ่าา..ผมคิดถึง รสจูบ ของคุณจัง ไนบ์
นาอิบ: อย่-- อะ..อืม
ทั้งสองจูบกันอยู่นาน ลิ้นของร่างสูงตวัดลิ้นเล็กของร่างบางอย่างโหยหา
นาอิบ: อือ..อืม~ // ตีคนร่างสูง
แจ็ค: อร่อยจัง //ถอนจูบ
นาอิบ: แฮ่กๆๆ อะ..ฮือ
นาอิบ: อ๊ะ..จะ..แจ็ค..
แจ็ค: //เลียคอ
แจ็ค:น่าเสียดาย..เวลาผมหมดแล้วเจอกันนะ...ที่รัก

จากนั้นชายร่างสูงคนนั้นก็หายไปในหมอก
และร่างเล็กก็สลบไป........
อิไล: นาอิบ
อิไล: ตื่นสินาอิบ
นาอิบ: อืออ
อิไล: โอเครึเปล่า
นาอิบ:อืมOk
คาร์ล: เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรอนาอิบ
นาอิบ: เปล่าไม่มีอะไร
เอมิลี่: ฉันว่าพวกเราหาที่พักมั่ยค่ะ
ลัคกี้: ยังไงล่ะครับ
เอ็มม่า: พักที่นั้นมั้ย.
นอร์ตัน: เอ๊ะ บ้านเห็ดด้วย
หลังจากนั้นหนุ่มๆสาวๆก็เข้าไปพักอยู่ข้างใน