และแล้วเทศกาลการสอบมิดเทอมก็มาถึงเด็กปี 1 เดินสะโหลสะเหลเข้าห้องสอบ เราสอบกัน 3 วัน แต่ละคนเหมือนนี่เดินซอมบี้บวกกับหมีแพนด้าเลย 3 วันผ่านไปอย่างเชื่องช้า ผมทำข้อสอบได้นะ มันไม่ยากมากผมเลยออกจากเร็วแล้วมานั่งรอไอ้เต้ที่ใต้ตึกรวม
“ไงมึงทำข้อสอบได้มั้ย”
ไอ้ดีนมันถามผมหลังจากที่มันเดินลงบันไดมา
“ทำได้อยู่แล้ว กูเก่ง มึงอะ”
“กูว่าไม่น่ารอด แม่ง ไอ้ที่กูอ่านมาไม่ออกเสือกออกไอ้ที่กูไม่อ่าน”
“ตอนเลคเชอร์ อาจารย์ก็บอกแนวอยู่มึงไม่ได้ฟังรึไง”
“กูหลับ เออกูได้ยินไอ้เต้มันบอกว่ามึงติวให้มัน คราวหน้ามึงติวให้กู่มั่งดิวะ”
“เออ สัด พวกมึงนี่นะ เดือดร้อนก็ตลอด”
“สัดก็กูโง่ไง”
แล้วผมก็นั่งไถมือถือเล่นคุยเื่บอลกับไอ้ดีน มันก็บ้าบอลเหมือนกันนะ แต่มันเป็เด็กหงษ์อะ
Rrrrrrrrr
TheGun
มึงสอบเสร็ยัง
MarchMeen
เสร็จแล้ว ไมอ่ะ
TheGun
อยู่กับไอ้เต้มั้ยแวะมาที่ช็อปกูหน่อย
MarchMeen
แป๊ป ไอ้เต้ยังไม่ออกมาจากห้องสอบ
TheGun
เออ
ผมนั่งรออีกประมาณสิบนาทีไอ้เต้มันก็ออกมาครับ หน้าตายังคงเหมือนหมีแพนด้าไม่ได้นอน แต่มันทำหน้าระลื่นมากสงสัยทำข้อสอบได้
“เป็ไงมั่งวะมึง หน้าบานเชียว”
ไอ้ดีนถามไอ้เต้ที่ยิ้มนหน้าบานเป็จานดาวเทียม
“อย่างกู สบายอยู่แล้ว หึๆ ไม่ติดเอฟแน่แต่ต้องมาลุ้นว่าจะได้ดี หรือดีบวก แล้วพวกมึงอะ”
ฮ่วยมึงยังมีหน้ามาดีใจอีก
“ของกูก็ดี แต่ไม่เสียแรงที่กูติวให้มึง”
ผมตอบมันไป
“ส่วนกู ไม่น่ารอดกูว่าคราวหน้าจะขอให้ไอ้มีนมันช่วยติวมั่ง”
ไอ้ดีนมันตอบจะมีเพื่อนทั้งที่ จะไม่มีคนที่ฉลาดๆมาคบกูเลยรึไง
“เออ รอให้มันติวพร้อมกูไม่ต้องอ่านมันแล้วหนังสืออะ”
“สัด พวกมึงสองตัว มีอะไรตอบแทนกูมั่ง”
“เดี๋ยวกูให้ยืมแผ่นเกม กูมีเยอะ”
ไอดีนมันก็ติดเกมครับไอ้นี่แผ่นมันเยอะ
“เออลุงรหัสมึงอะบอกให้แวะไปที่ช็อป”
ผมบอกมันไอ้พี่ปืนมันคงติดต่อไอ้เต้ไม่ได้เพราะมันสอบอยู่
“เออ ไป ดิ แต่แม่งหิวว่ะเมื่อกลางวันกูกินข้าวไม่ค่อยลงเลย”
“เออ กูก็หิว แต่กูไม่ไปด้วยนะ กูเอารถมา”
ไอ้ดีนก็มีรถขับฮอนด้า แจ๊สสีเหลืองอ๋อย
“ลุงรหัสกูเรียกไมวะ หรือพี่มันจะพาไปเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ”
“เออ งั้นกูไปละ”
ไอ้ดีนมันโบกมือลาผมกับไอ้เต้พยักหน้าให้มัน
“กูจะไปรู้เรอะ รีบไปเหอะมึงมันไลน์มาเป็สิบนาทีแล้ว”
ผมตอบไอ้เต้มัน
เดี๋ยวมันโมโหอีก ยิ่งโหดๆอยู่ แล้วผมกับไอ้เต้ก็ขึ้นรถพากันไปหาลุงรหัสมันไอ้ดีนมันก็เดินไปที่รถของมัน เราแยกกันที่ลานจอดรถข้างตึกรวม
เมื่อมาถึงก็เห็นพี่กับลุงรหัสผมนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าตาลุงรหัสเหมือนหมีแพนด้าเลยครับ แฝดไอ้เต้ชัดๆ แต่ไม่ยักกะเห็นไอ้พี่ปืนมันคงอยู่ในช็อปเพราะเห็นรถพี่มันจอดอยู่
“ดีพี่”
ผมกับไอ้เต้ทักทายพี่แทนกับพี่ออม
“เออ เดี๋ยววันนี้กูกับไอ้ปืนจะพาไปกินชาบูไปมั้ยพวกมึงอะ” พี่แกหาว กูว่าดูแกเหมือนจะหลับในแล้วมั้งนั่น
“ไปดิพี่ ของฟรีใครๆก็ชอบ แหะๆ”
“ไปอยู่แล้วพี่ เนี่ยหิวจะแย่แล้ว”
ไอ้เต้มันตอบพี่ผม
“เออ วันนี้ไอ้ปืนมันเสนอตัวเองเลยนะปกติไม่ค่อยสนใจ มันไลน์ไปบอกมึงนี่ใช่มั้ยไอ้น้องมีน”
ผมพยักหน้าแปลกเหรอวะ บางทีมันก็ไลน์มาให้กูเลี้ยงข้าวมันนะ
“แปลก ไม่ไลน์หาหลานรหัสมันแต่ไลน์หาไอ้น้องมีนเนอะไอ้ออม”
“จริงพี่ ปกติไม่เห็นชวนไอ้วิทย์เลยให้แต่เงินมัน”
“มันี้เีไง แล้วไอ้วิทย์มันมามั้ย”
“ผมบอกมันแล้วเดี๋ยวมันไปรอที่ร้านเลย”
พี่ออมพูด
“นินทาอะไรกู”
ไอ้พี่ปืนครับมันเดินออกมาจากช็อป เขร้ วันนี้มันใส่เสื้อนักศึกษาครับแต่ไม่ผูกไทด์ แปลกประหลาดผมเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก โคตรดูดี ผมนี่อึ้งแดก แต่ใต้ตาไม่เห็นดำเลยวะ
“มองไรมึง กูหล่อมากเหรอ” มันหันมายิ้มให้ผม
“เออ … เฮ้ยไม่ใช่”
ผมตอบผิดตอบถูกใจเต้นตุบๆ รู้สึกหน้าร้อนวูบๆ ห่ากูเป็อะไรวะเนี่ย ยิ่งเห็นมันยิ้มด้วยแล้วเหมือนจะเป็ลม
“เหย เอ๊ะ ยังไงๆ”
พี่แทนพูดยิ้มล้อเลียนไปทางไอ้พี่ปืน
“เสือก”
จบเลยครับคำเดียวของพี่มัน
“ป๊ะ ไปกันได้แล้ว”
พี่รหัสผมชวน ทำให้ทำลายบรรยากาศแปลกๆทันที พวกเราทั้ง 5 คนไปร้านชาบูหน้ามอ ร้านเดียวกับที่พี่รหัสผมเคยพาไปกินเข้าไปในร้านก็เห็นพี่วิทย์นั่งจองโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว เราจับจองที่นั่งกันผมมีพี่รหัสกับลุงรหัสนั่งขนาบข้าง ไอ้พี่ปืนนั่งตรงข้ามมันเหมือนไล่ไอ้เต้ให้ไปนั้งตรงข้ามพี่ออม เหลือพี่วิทย์นั่งตรงข้ามพี่แทนผมเดินไปตักเบคอน กับหมูไม่ได้ตักผักมาเลย คราวก่อนขอพี่ออมไม่ให้ใส่ขึ้นช่ายเพราะผมเกลียดแกก็โอเค แต่คราวนี้คงต้องทนกิน
“ไอ้แทนหม้อนี้มึงไม่ต้องใส่ผักเดี๋ยวกูใส่เอง”
ไอ้พี่ปืนมันพูดขึ้นเมื่อน้ำในหม้อเริ่มเดือดหม้อชาบูมี 2 หม้อครับ เพราะเรามี 6 คน หม้อละ 3 คน
“ห๊ะ ไมอะ กู่ใส่ให้เอง ปกติกูก็ใส่เองตลอด”
“กูใส่เอง”
เสียงเข้มๆของไอ้พี่ปืนพูดลอดไรฟันออกมา พี่แทนแกเลยไม่กล้า ผมเห็นพี่มันใส่แค่ผักบุ้งผักกาดขาว แล้วก็เห็ดเข็มทอง เป็ผักที่ผมกินได้ทั้งหมด
“ไอเตี้ย มึงกินหม้อนี้”
ไอ้พี่ปืนมันให้ผมกินหม้อเดียวกับพี่มันพี่แทนอึ้งแดก ดูแก งงๆด้วย
“อะไของมึง ใส่ผักแค่นี้เอง แล้วขึ้นช่ายกูอะ”
“ก็ไอ้เตี้ยมันไม่ชอบ มึงก็ไม่ต้องกิน”
“อะไรว้า จริงเหรอไอ้น้องมีน”
พี่มึงจะเรียกน้องหรือเรียกไอ้ก็เอาซักเื่เหอะ
“แต่ว่าถ้าพี่จะกินก็ใส่ได้ ผมเขี่ยๆเอาก็ได้”
เกรงใจพี่แก
“กูว่ามันชักยังไงๆ”
พี่แทนแกว่าไอ้ยังไงๆคือยังไงฟะ
“โอ้ย”
พี่แทนแกร้องเป็อะไรวะ
“เชี่ยปืน”
ไอ้พี่ปืนเหยียบตีนมัน
“แดกๆเข้าไป อย่าพูดมาก”
ทั้งโต๊ะรวมทั้งผมงงกันใหญ่ ไอ้เต้แอบจ้องหน้าผม แล้วเราก็กินกันไปเรื่อยๆผู้ชาย 6 คนกินบุฟเฟ่ ถ้าร้านไม่เจ๊งก็เจ๋งแหละครับแดกกันเหมือนมี 3 กระเพาะ กินไอติมกันอีกคนละ 2-3 ถ้วย ผมชอบรสช็อกโกแล็ตกับมะนาวปนกัน ไม่ชอบรสชาเขียวเลย ผมกินไป 2 ถ้วยพูนๆเลย ท้องจะแตกอะ
“ไอ้น้องมีน มึงนี่แดกไม่รักษาหน้าตาเลยนะใครจะเลี้ยงมึงไหววะ”
พี่แทนว่า
“ผมว่ามีคนเลี้ยงไหวนะพี่”
ไอ้เต้มันหันมาพูดใส่หน้าผมแล้วหันไปมองพี่ปืนเออ พี่ธันเลี้ยงกูไหวก็แล้วกัน มันเลี้ยงกูมั้งตั้งนานแล้ว
“เนอะพี่ปืนเนอะ”
มันหันไปถามไอ้พี่ปืนมันไม่รู้จักพี่กูหรอก ไปถามมันทำไม๊
“เออ”
พี่มันตอบหรือพี่มึงรู้จักพี่ธันวะ
“กลับเลยมั้ยพี่ เดี๋ยวผมมีงานอีกอาจารย์สั่งงานเยอะฉิบหาย”
พี่วิทย์ผู้ไม่ค่อยมีบทพูดเอ่ยขึ้น ไอ้พี่ปืนมันควักบัตรดำๆออกมาจ่าย
“โห วันนี้เสี่ยปืนเลี้ยงครับขอบคุณเสี่ยเขาหน่อยพวกมึง”
“ขอบคุณคร๊าบเสี่ย”
พวกผมก็บ้าจี้ทำตามพี่แทนพูด
“ไอ้มีนมึงกลับพร้อมไอ้เต้เลยมั้ย”
พี่รหัสผมถามหลังจากที่เราเดินออกมาจากร้านพี่วิทย์มันเดินแยกออกไปแล้ว
“กับดิพี่ หอเดียวกัน พี่มีไรอะ”
“กูว่าจะชวนมึงไปซื้อของในตลาดหน่อย”
พี่มึงไม่มีเพื่อนเหรอหรือไม่มีใครคบมึง
“ได้พี่ เฮ้ยไอ้เต้เดี๋ยวกูไปกับพี่กูนะ
“พวกมึงสองคนจะไปด้วยกันมืดๆโดยไม่มีพวกกูไม่ได้”
พี่แทนแกพูดเสียงเด็ดขาดพี่มึงเป็ผู้ปกครองกูรึไง
“เดี๋ยวกูกับไอ้ปืนไปด้วย ไอ้เต้มึงอะ” ไอ้พี่ปืนพยักหน้า
“ผมไปด้วยสิพี่ ไม่ได้ติดอะไร”
“แล้วพวกมึงสองคนจำไว้เลยห้ามไปไหนดึกๆดื่นๆสองคนคนเดียวก็ไม่ได้ จะไปไหนให้บอกพวกกูก่อน”
“โหพี่ ทำเหมือนผมเป็เด็กไปได้ต้องมีผู้ปกครองเดินตาม”
ผมเบะปากพูด
“ไอ้เตี้ย มึงจำวันงานประกวดไอ้เต้ไม่ได้รึไง”
“ห๊ะ เกิดอะไรขึ้น”
พี่แทนถามแล้วผมก็ต้องเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ทุกคนฟัง พี่แทนกะไอ้เต้พวกมันบ่นผมยาวเลยเหมือนได้พี่ชายเบอร์สามเพิ่มก็คือพี่แทนอะนะ ส่วนไอ้เต้มันเบอร์สองไอ้พี่ปืนมันยังยืนนิ่งๆฟัง ทำหน้าเ็าชาเย็นของมันไปพอพักยกจากการโดนบ่นจากผู้ปกครองทั้งสอง เรา 5 คนเดินเข้าไปในตลาดผู้คนแตกตื่นฮือฮากันมากเพราะเวลาพวกเราเดินไปที่ไหนมักจะมีประกายแสงออร่าส่งออกมาจากไอ้พี่ปืนและไอ้เต้เดือนมอแล้วก็ความสวยแบบแมนๆของพี่รหัสผม ผมกับพี่แทนนี่เป็เหมือนเงาแซกตัวอยู่ในดงคนหน้าตาดีเศร้าใจครับ สาวๆในมอทีมาช๊อปปิ้งกันมองแต่ไอ้เต้กับไอ้พี่ปืน ไม่มีใครมองกูมั่งเลยมันจะไม่มีโมเม้นที่สาวมาเดินชนแล้วขอเบอร์กันบ้างเลยรึไงวะเดินไปเรื่อยๆผมก็เดินไปชนกับใครซักคนหนึ่ง เฮ้ยๆมาแว้ววว สาวแน่ๆแต่ทำไมมันแข็งๆเหมือนกำแพงเลยวะ เงยหน้าไปมองก็พบว่าเป็หลังไอ้พี่ปืนตกลงมึงกะกูนี่จะเดินชนกันให้ได้โล่เลยรึไง
“มึงนี่เดินไม่เคยมองทางเลยนะ”
มันยื่นหน้ามาเข้ามาใกล้ อย่ายื่นเข้ามาใกล้กูตากูจะบอดเพราะแสงออร่าจากพี่มึงนี่แหละ
“เหอะ”
พักนี้ใจผมเต้นแรงบ่อยหรือว่ากูจะเป็โรคหัวใจวะ
พี่แทน พี่ออมไอ้เต้สามคนนั้นเดินไปพร้อมกัน ไอ้พี่ปืนมันก็หันมาเดินข้างผม
“มึงกินมั้ย”
พี่มันชี้ไปที่เครปญี่ปุ่นท่าทางน่ากิน กูเพิ่งแดกชาบูกับไอติมมา แต่ยังเหลือพื้นที่ในกระเพาะอีกนิดหน่อย
“กิน พี่มึงเลี้ยงมั้ย”
ผมลองแกล้งถามพี่มันแต่เตรียมควักแบงค์ 20 ออกมาแล้ว
“เอาดิ มึงเอากี่อัน”
มันถามพร้อมกับเดินไปสั่งที่ร้าน
“เอาน้ำพริกเผาหมูหยองอันนึงพี่”
พี่มันบอกพ่อค้า
“พี่มึงชอบน้ำพริกเผาหมูหยองเหรอ ผมเอาเยลลี่หมูหยองอันนึง”
อย่างหลังผมหันไปสั่งกับพ่อค้า
“เฮ้ยพี่ ไม่เอาน้ำพริกเผาหมูหยองแล้วเปลี่ยนเป็เยลลี่หมูหยองอันนึงแทน”
มันรีบบอกพ่อค้าห่า เกือบไม่ทัน ลุงแกเตรียมทาน้ำพริกเผาแล้ว
“กูไม่ชอบกิน กูสั่งให้มึง”
ไอ้พี่ปืนว่าแล้วไม่ถามกูซักคำว่ากูจะกินมั้ย ฮ่วย กูเหลียดพริกเผา
“แล้วพี่มึงไม่ถามกู กูเกลียดพริกเผา”
ลุงคนขายแกมองหน้าอุ่ย เดี๋ยวโดนกระทีบ
“เหรอ กูไม่รู้ ทำไมมึงเกลียดอะ”
“มันเป็กับข้าว ไม่ควรเอามาทำขนมมั้ยวะ”
ผมไม่ชอบนะ ส่วนผสมของขนมจะเอากับข้าวมาปนไม่ได้ อันนี้กูคิดเองเหมือนกระหรี่ปับใส้ไก่ ไก่ไม่ใช่ขนม มันควรเอาไว้ทอด
“เหรอ มึงนี่ความคิดแปลกๆนะ แต่น่ารักดี”
ไอ้คำท้ายๆพี่มันพูดเบาผมได้ยินไม่ค่อยถนัดแต่ช่างมันเหอะ กูจะถือว่าชมกูว่าความคิดดีแบบ(แปลกๆ) แล้วกัน
พวกผมก็เดินไปสมทบสามคนนั่น
“ผมได้ของแล้ว พวกพี่จะซื้ออะไรเพิ่มมั้ย”
พี่รหัสผมถามผู้าุโสุดพี่แทนกะไอ้พี่ปืน
“ไม่ซื้อแล้ว งั้นกลับมั้ยกูจะได้กลับห้องกูไปนอนมั่ง สิงอยู่ที่ช็อปมาเป็อาทิตย์แล้ว”
พี่แทนพูดไอ้พี่ปืนพยักหน้า มันพูดน้อยนะกะคนอื่น แต่กับกูนี่ ถามโน่นถามนี่เยอะฉิบหาย
“งั้นกลับ ด.ช.มีน”
ผู้ปกครองเต้เบอร์สองมันว่าผมเลยเตะหน้าเข้งมันไปทีนึง
“สัด เจ็บนะมึง”
พี่รหัสผมหัวเราะชอบใจ
“หึๆ ตอนแรกกูนึกว่าไอ้เต้เป็ผัวแต่เป็ไอ้มีนต่างหากว่ะ”
ดูพี่รหัสกูมึงตาบอดเหรอจับคู่กูกับไอเต้
“ใครได้เป็เมียมันประสาทแดกพอดีพี่”
อ้าวไอ้นี้เดี๋ยวกูเตะอีกข้างผมทำท่าจะเตะหน้าแข้งมันอีก มันรีบไปหลบหลังลุงรหัสมัน ผมเลยชักตีนกลับกลัวโดนลุงรหัสมันเตะซี่โครงหัก
“เลิกเล่นได้แล้วมึง เดี๋ยวกูถีบ”
ลุงรหัสไอ้เต้ทำท่าจะเอาตีนยันมันโหดนะพี่มึงอะ
207
