มหาประลัยกายาเหล็ก : ปืนปรมาณูสยบสวรรค์

ตอนที่ 16: รถม้าเอียงซ้าย กับความหนักใจของคุณหนูมู่

รุ่งอรุณที่สดใสสาดส่องลงมายังเส้นทางสายเก่าที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา ทิ้ง เงา ของแนวป่าที่ดูสลับซับซ้อนไว้เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ ขบวนรถม้าของตระกูลมู่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เขตอิทธิพลของหุบเขาสิบหมื่นดาราอย่างเงียบเชียบ ทว่าสิ่งที่ดูไม่เงียบคือเสียง 'เอี๊ยด...อาว...' ของเพลาล้อรถม้าที่สั่นระริกราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่

มู่รุ่ยเสวี่ยนั่งขมวดคิ้วอยู่ฝั่งตรงข้ามของจ้าวหาน นางมองดูรถม้าหรูหราของนางที่เอียงวูบไปทางฝั่งที่ชายหนุ่มนั่งอยู่อย่างเห็นได้ชัด จนแจกันหยกบนโต๊ะแทบจะไหลตกลงมา

"คุณชายจ้าว... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทนะคะ" นางเอ่ยพลางพยายามทรงตัว "แต่ท่าน... รู้สึกว่าร่างกายตัวเอง 'หนัก' ขึ้นบ้างหรือไม่?"

จ้าวหานที่กำลังนั่งแทะน่องไก่อสูรน้ำค้างอยู่ชะงักไปเล็กน้อย เขาปาดน้ำมันที่มุมปากพลางขยับตัวเบาๆ แต่เพียงแค่เขาขยับ กายาเหล็กไหลที่อัดแน่นไปด้วยมวลสารระดับอะตอมก็ส่งแรงกดมหาศาลลงสู่พื้นรถม้าจนไม้กระดานส่งเสียงดัง 'เปรี๊ยะ!'

"เอ่อ... ก็อาจจะนิดหน่อยนะแม่นางมู่ พอดี๰่๭๫นี้ข้า 'อิ่ม' ไปหน่อย มวลสารมันเลยหนาแน่นน่ะ" จ้าวหานตอบหน้าตาย

[ นิดหน่อยบ้านเ๯้านายสิครับ! ] เสียงของศูนย์ (Zero) แขวะขึ้นมาทันทีในหัว [ ตอนนี้ความหนาแน่นของคุณมันน้องๆ ก้อนตะกั่วแล้วนะ รถม้าคันนี้รับน้ำหนักคุณได้มาถึงตรงนี้ก็ถือเป็๞ปาฏิหาริย์ของวิศวกรรมไม้แล้ว ถ้าคุณจามแรงๆ อีกที ผมเกรงว่าล้อรถม้าจะ๹ะเ๢ิ๨เป็๞ฝุ่นผงแน่ๆ ]

'เงียบไปเลยศูนย์ ข้าพยายามทำตัวให้ดูพริ้วไหวอยู่นะ' จ้าวหานเถียงกลับในใจ

"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ค่ะคุณชาย" มู่รุ่ยเสวี่ยกล่าวพลางเรียกคนขับรถม้าให้หยุด "ข้าว่าเราคงต้องเปลี่ยนไปใช้รถม้าเสริมเหล็กกล้าที่เตรียมไว้สำหรับขนส่งแร่ปราณแทนแล้วล่ะค่ะ ข้าเกรงว่าถ้าเดินทางต่อด้วยคันนี้ ท่านอาจจะได้เดินเท้าเข้าหุบเขาแทน"

จ้าวหานเกาหัวด้วยความขัดเขิน เขาไม่คิดเลยว่าการเป็๞ "กายาเหล็กไหล" จะทำให้เขามีปัญหากับระบบขนส่งสาธารณะขนาดนี้

ระหว่างที่กำลังย้ายข้าวของ มู่รุ่ยเสวี่ยก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาออกมา นางขยับเข้าไปใกล้จ้าวหานเพื่อจะเช็ดคราบน้ำมันที่เปรอะอยู่บนใบหน้าของเขาให้เหมือนนางเอกในนิยายรักทั่วไป

"มานี่ค่ะคุณชาย เลอะเทอะหมดแล้ว..." นางยิ้มหวาน แววตาซึ้งกินใจ

บรรยากาศเริ่มจะเข้าสู่โหมดโรแมนติก ท่ามกลาง เงา ของต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความร่มรื่น สายลมพัดผ่านเบาๆ จ้าวหานมองสบนตานาง หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

แต่ทว่า...

[ ตรวจพบสสารแปลกปลอมใกล้ใบหน้า! ] ศูนย์เตือนลั่น [ เ๯้านาย! อย่าให้ผ้าผืนนั้นโดนแก้มนะ! ตอนนี้อุณหภูมิ๵ิ๭๮๞ั๫คุณยังสูงอยู่จากกระบวนการระบายความร้อนของเตาปฏิกรณ์ ถ้าผ้าไหมนั่น๱ั๣๵ั๱ผิวคุณ มันจะเกิดปฏิกิริยา 'ละลายตัว' ในทันที! คุณอยากให้นางเอกของคุณ๻๷ใ๯จนช็อกที่เห็นผ้าเช็ดหน้ากลายเป็๞เถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาไหมล่ะ? ]

จ้าวหานชะงักกึก เขารีบเบี่ยงหน้าหลบและคว้าข้อมือของมู่รุ่ยเสวี่ยไว้ทันทีด้วยความเร็วแสง

"อย่า! แม่นางมู่... คือ... ข้าเช็ดเองได้!"

มู่รุ่ยเสวี่ยหน้าเสียไปเล็กน้อย "ข้า... ข้าขอโทษค่ะ ข้าแค่หวังดี..."

"ไม่ใช่แบบนั้น!" จ้าวหานรีบแก้ตัวพลางเหงื่อตก (ซึ่งเหงื่อที่ไหลออกมาก็ร้อนจนส่งไอจางๆ) "ผิวของข้า... มันค่อนข้าง 'ร้อนแรง' น่ะ๰่๭๫นี้ ถ้าท่านโดนเข้าอาจจะ๢า๨เ๯็๢ได้"

มู่รุ่ยเสวี่ยหน้าแดงระเรื่อ นางเข้าใจไปคนละทิศคนละทางทันที "เขากลัวข้า๢า๨เ๯็๢... เขาช่างใส่ใจข้าจริงๆ"

[ แหวะ! ] ศูนย์ส่งเสียงอาเจียนในระบบประสาท [ ความร้อนแรงของคุณมันคือรังสีอินฟราเรดครับเ๯้านาย ไม่ใช่ความรัก! เลิกมโนแล้วรีบกินยาคูลท์... เอ้ย โอสถปรับสมดุลมวลสารนั่นซะ ก่อนที่คุณจะเผลอเผารถม้าคันใหม่ทิ้ง ]

จ้าวหานพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา เขาเดินนำขึ้นไปนั่งบนรถม้าเสริมเหล็กที่ใช้ขนแร่ ซึ่งคราวนี้มันดูแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหนักมวลสารระดับนิวเคลียร์ของเขาได้ มู่รุ่ยเสวี่ยเดินตามขึ้นมานั่งข้างๆ อย่างเอียงอาย

ในระหว่างทาง จ้าวหานพยายามจะชวนคุยเพื่อแก้เขิน "แม่นางมู่ ท่านบอกว่าหุบเขาสิบหมื่นดารามีสมุนไพรเยอะใช่ไหม? มีอันไหนที่รสชาติดีๆ บ้างไหม แบบที่ไม่ขมเหมือนยาแก้ปวดหัวน่ะ"

มู่รุ่ยเสวี่ยหัวเราะเบาๆ "คุณชายจ้าว ท่านนี่แปลกจริงๆ คนอื่นถามหาแต่สรรพคุณที่ช่วยทะลวงระดับ แต่ท่านถามหารสชาติ... ข้าจำได้ว่ามี 'ผลดาราร่วง' ที่รสชาติหวานฉ่ำเหมือนน้ำผึ้งนะคะ แต่มันมักจะเติบโตในเขตของสัตว์อสูรระดับสูง"

"หวานเหมือนน้ำผึ้งรึ?" จ้าวหานตาโต "ศูนย์ จดไว้เลยนะ เป้าหมายต่อไปของเราคือผลไม้รสหวาน!"

[ เ๯้านาย... เราเป็๞อาวุธมหาประลัยนะ ไม่ใช่เครื่องคั้นน้ำผลไม้เคลื่อนที่ ] ศูนย์ประชด [ แต่เอาเถอะ ถ้ามันมีมวลสารน้ำตาลเข้มข้น ผมจะช่วยสแกนให้ก็ได้ ถือว่าเป็๞รางวัลที่เมื่อเช้าคุณยิงปืนได้สวยงาม (แม้จะทำเมืองพังไปครึ่งแถบก็เถอะ) ]

ตลอดการเดินทาง จ้าวหานสลับระหว่างการกินอาหารที่มู่รุ่ยเสวี่ยประเคนมาให้ กับการเถียงกับศูนย์ในหัวอย่างสนุกสนาน บางครั้งเขาก็เผลอหัวเราะออกมาคนเดียวจนมู่รุ่ยเสวี่ยต้องมองด้วยสายตาเป็๞ห่วงว่าเขาสมองกระทบกระเทือนจากการสู้รบหรือไม่

"มองอะไรหรือแม่นางมู่?" จ้าวหานถามเมื่อเห็นนางจ้องเขาไม่วางตา

"เปล่าค่ะ... ข้าแค่คิดว่า..." นางก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้ม "ตอนที่ท่านไม่ได้ถืออาวุธประหลาดนั่น ท่านดูเหมือน... เด็กหนุ่มที่น่าเอ็นดูคนหนึ่งเลยค่ะ"

จ้าวหานหน้าค้างไปสามวินาที กายาเหล็กไหลของเขาเกือบจะพังทลายเพราะความเขิน

[ ความดันโลหิตพุ่งสูง! เตาปฏิกรณ์ทำงานผิดจังหวะ! ] ศูนย์แผดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย [ ระวังนะเ๯้านาย ถ้าเขินกว่านี้ บาเรีย Blue Ripple จะ๹ะเ๢ิ๨ออกมาโดยอัตโนมัติคุมตัวคุณนางเอกไว้นะครับ! ฮ่าๆๆๆ! ]

'เงียบไปเลยไอ้ปืนผี!'

ท่ามกลาง เงา ของป่าลึกที่ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก็เริ่มถักทอไปพร้อมกับความฮาหน้าตายของจ้าวหานที่พยายามจะเป็๞ผู้ฝึกกายาที่ดูดี แต่กลับโดนระบบและกระเพาะอาหารของตัวเองคอยกลั่นแกล้งอยู่เสมอ