เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        เมื่อเอ่ยถึงการแต่งงาน เฉินชุ่ยอวิ๋นก็อดถอนหายใจไม่ได้เธอเก็บด้ายพลางบอก “การแต่งงานนี้ยังไม่รู้จะราบรื่นหรือเปล่าเลย เสี่ยวสยาทำลายชื่อเสียงเจิ้งหยวนข้างนอกแบบนั้นหากสกุลเฝิงเชื่อขึ้นมาล่ะ”

        “ถ้าสกุลเฝิงเชื่อคงเลอะเลือนแล้ว!” อู๋อวี้หลันอยู่ใกล้เหมือนกัน เลยรู้ว่าสองสามีภรรยาเฉินชุ่ยอวิ๋นกับเจิ้งเฉวียนกังเป็นคนมีเมตตา และคิดว่าเด็กสาวอย่างเจิ้งหยวนถึงอารมณ์จะร้อนไปสักหน่อยแต่ยังคงจิตใจดี ทั้งยังฉลาด ต้องไม่ทำเรื่องโง่ๆ อย่างการแอบหาคนรักลับหลังคนในครอบครัวหรอกเธอจึงเอ่ยต่อ “ซ่งจินฮวาเป็นคนยังไง พวกเรามีใครไม่รู้บ้าง แต่ก่อนเห็นลูกสาวเธอคนนั้นลำบากชีวิตอาภัพ มาคิดดูตอนนี้คนเลวแบบนั้นจะงอกผลิตผลดีงามออกมาได้ยังไง? คงอิจฉาริษยาที่เจิ้งหยวนจะได้เกี่ยวดองกับครอบครัวดีๆ อย่างสกุลเฝิงแน่นอน”

        เห็นอู๋อวี้หลันพูดเช่นนี้ เฉินชุ่ยอวิ๋นก็มั่นใจขึ้นมาบ้างต้องขอบคุณนิสัยหัวรั้นของตาแก่ที่บ้านรวมทั้งการวางตัวไม่เป็นของป้าสะใภ้ใหญ่เจิ้งเพื่อนบ้านรอบบริเวณเลยเชื่อเจิ้งหยวนกันเป็นหลัก เธอลอบผ่อนลมหายใจแล้วเปลี่ยนด้ายป่านเส้นใหม่พักเดียวก็ร้อยเข็มได้

        “พูดกันตรงๆ นะ ชุ่ยอวิ๋น ในบรรดาลูกๆ ของเธอ คนที่มีชีวิตสุขสบายที่สุดคงเป็นเจิ้งหยวนแหละ”ป้าฟางผูกปมด้ายป่านพลางบอก “ฉันไม่ได้เห็นเธอแต่งงานดีถึงพูดแบบนี้นะ เจิ้งหยวนของเธอมาตรฐานสูงและอ่านหนังสือออก สมองดี ทั้งยังไม่ยอมเสียเปรียบ เธอดูแต่ก่อนสิ ซ่งจินฮวามาขอเสบียงบ้านเธอแทบทุกปีมีคืนเสียเมื่อไร หลังเจิ้งหยวนรู้ความขึ้น เขาก็เอาเปรียบเธอไม่ได้อีก เด็กสาวคนนี้น่ะดูแลบ้านได้ รู้จักทำงาน หนำซ้ำยังหัวไว หน้าตาหรือก็สะสวย ต่อไปชีวิตต้องเจริญแน่”

        แม้เจิ้งหยวนมักทำให้คนในครอบครัวโมโหตลอด และตัวเธอก็ไม่รู้สึกว่าเจิ้งหยวนจะมีความสามารถมากมายอันใดแต่พอได้ยินคนอื่นชื่นชมลูกสาวตัวเองเช่นนี้ ใจเฉินชุ่ยอวิ๋นพลันโห่ร้องอย่างยินดีขึ้นมาเธอรีบพูดทันที “อะแฮ่ม เธอยังเป็นแค่เด็ก ไม่รู้ประสาอยู่เลย ฉลาด หน้าตางดงามอะไรไม่สำคัญหรอกขอเพียงเธอประพฤติตัวดี ไม่ก่อเรื่องอีก ฉันก็พอใจมากๆ แล้วละ”

        วันนี้อากาศดี แสงแดดกำลังพอเหมาะ เมล็ดพืชในลานข้าวสาลีส่วนใหญ่สีเรียบร้อยหมดแล้วมีบางส่วนตากแดดจนแห้งขนขึ้นรถแล้วผลผลิตปีนี้ดียิ่ง เกวียนคันหนึ่งบรรจุธัญพืชตั้งสามร้อยจิน อาศัยเกวียนทุกคนขนหลายเที่ยวก็เสร็จถึงกระนั้น ก็ยังเหลือที่ยังคงไม่แห้งดีในลานข้าวอยู่อีกมาก

        เจิ้งหยวนรับหน้าที่ใช้คราดพลิกข้าวสาลีไปมาในลานข้าวให้ข้าวแห้งทั่วถึงกันมากยิ่งขึ้นเป็นงานสบาย สามารถทำๆ หยุดๆ ได้ ช่วงแอบอู้ก็นั่งใต้กองข้าวสาลีที่มีร่มเงา แม้ไม่ค่อยเย็นสบายนักอย่างน้อยก็ไม่ถึงกับโดนแดด

        แม้เจิ้งหยวนจะใส่หมวกฟางและเสื้อแขนยาวตลอด ทั้งยังคุ้ยครีมกันแดดจากห้องพักแขกโรงแรมในมิติออกมาทาอย่างพิถีพิถันแต่ยังคงคล้ำขึ้นหนึ่งเฉดอยู่ดี โชคดีที่ไม่โดดแดดเผา คอยบังๆ หน่อยก็คืนสภาพเดิมแล้วเธอรู้จักผิวตัวเองดี เธอไม่ใช่พวกที่ตากแดดแล้วไม่ดำ แต่เม็ดสีเมลานินสลายเร็ว คนอื่นอาจต้องพักผิวครึ่งปีถึงกลับมาปกติเธอใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองเดือนเท่านั้น

        “หยวนหยวน เกิดเรื่องอะไรระหว่างเธอกับพี่เสี่ยวสยา?”

        เจิ้งหยวนเพิ่งนั่งดื่มน้ำได้อึกเดียว ก็มีคนเข้ามาถามแล้วเธอหันกลับไปมองคือเจิ้งเสี่ยวชิว เพื่อนสนิทของเธอเมื่อก่อน แม้จะเป็นเพื่อนสนิท ทว่าเธอกลับไม่เคยบอกเรื่องหลินเสี่ยวหยางให้ฟังเลยเจิ้งหยวนช่วงอายุสิบกว่าถึงจะนิสัยไม่ค่อยดี และหัวแข็ง แต่ไม่โง่ เพื่อนเธอคนนี้ปากเปราะยิ่งกว่าเจิ้งเจวียนเธอจึงไม่กล้าเล่าอะไรมั่วซั่ว

        เจิ้งเสี่ยวชิวนั่งลงข้างๆ เจิ้งหยวน แล้วถามขึ้น“เธอหาคู่ในเมืองจริงๆ เหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันเดาว่าเธอมีคนรักแล้ว แต่เธอบอกว่าไม่มี!” เธอรู้สึกเจิ้งหยวนแปลกไปตั้งนานแล้ว! หลังๆ มานี้เจิ้งหยวนมักวิ่งรอกเข้าอำเภอเมืองอยู่บ่อยครั้ง เธอไม่เชื่อว่าเจ้าตัวไปบ้านอาสามจริงๆ หรอก เจิ้งหยวนเคยพูดไว้ อาสะใภ้สามเธอเป็นคนขี้เหยียด ไปบ้านอาสะใภ้สามทีไม่เพียงต้องทำงานเยอะ ยังโดนอาสะใภ้สามพูดจาแดกดัน ติโน่นตินี่ประจำ

        เจิ้งหยวนจำไม่ได้แล้วว่าเคยพูดสิ่งใดกับเจิ้งเสี่ยวชิวบ้างเลยปฏิเสธตามตรงเหมือนเดิม “ฉันไม่ได้หาคนรักในเมือง เธอพูดไร้สาระอะไรเนี่ย!”