Hi, Darling 20
หลายวันถัดมา
“พี่กริช”
“หือ? ว่าไง” คนตัวสูงที่กำลังนั่งกินมื้อเช้าก่อนไปทำงานอยู่ขานรับพร้อมกับเงยหน้ามองฉันด้วยความสงสัยเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงคล้ายจะโมโห
“ผู้หญิงคนนั้นทักมาอีกแล้ว หนูรำคาญ”
“พี่เตือนไปแล้วนะ เดี๋ยววันนี้พี่จะจัดการเอง หนูไม่ต้องกังวลนะพี่จะไม่ทำตัวแย่แบบนั้นแล้ว พี่จะปกป้องหนูเอง”
“ให้จริงเถอะ” ฉันว่าอย่างไม่ยอมเชื่อเสียทีเดียว
“เที่ยงนี้ไปหาพี่ที่โรงพยาบาลนะ ไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน”
“ค่ะ เดี๋ยวเอาขนมไปฝากพี่หมอมิชาด้วยเลย”
“ครับ พี่ขอกาแฟด้วยนะเฟื่อง”
“ได้ค่ะ” กินข้าวเสร็จพี่กริชเดินไปแปรงฟังอีกครั้งพอเดินออกมาฉันก็เตรียมกาแฟให้เขาเสร็จพอดี เมื่อเดินไปส่งที่หน้าบ้านพี่กริชก็เก็บของบนรถก่อนออกจากบ้านเขาก็เข้าจูบอย่างเช่นทุกวันที่ฉันเดินมาส่ง
“พี่จะรอนะครับ”
“ค่ะ”
พี่กริชกดริมฝีปากลงบนหน้าผากอีกครั้งก่อนจะขับรถออกจากบ้านไป น่าขำตรงไหนรู้ไหม ก็ทุกวันที่มาส่งเขาจะให้ฉันยืนส่งขึ้นรถแค่นั้น รั้วบ้านเขาเปิดเองปิดเอง ฉันมีหน้าที่ยืนส่งเขาแค่นั้นอ่ะ ไม่เข้าใจความคิดเขาเท่าไหร่เลย
่สายฉันคุยกับเพื่อนเกือบสองชั่วโมงกับเื่ที่เกิดขึ้น หยกหัวร้อนมากบอกจะไปตบผู้หญิงคนนั้น กลัฟที่อยู่ไกลถึงกับหน้าเปลี่ยนสีรีบเอ่ยห้ามเพราะกลัวหยกจะเป็อันตราย ฉันเล่าเื่ที่จะไปกินมื้อเที่ยงกับพี่กริชให้เพื่อนฟังด้วยนะ และฉันเองก็อยากจะรู้ว่าพี่กริชจะทำยังไงในเมื่อผู้หญิงคนนั้นยังไม่เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉัน ทั้งข้อความทางไลน์ ทั้งที่โทรมาด่า ส่งข้อความมาปั่น ถ้าฉันอยู่ห่างกับพี่กริชก็คงจะเชื่อแต่เพราะวันนั้นเป็วันที่เรากำลังเดินทางกลับกรุงเทพหลังจากที่ไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันมา ผู้หญิงคนนั้นส่งข้อความและรูปภาพทำนองที่ว่าเธอกับพี่กริชแอบนัดไปเจอกันที่โรงแรม บอกว่าพี่กริชโกหกว่ามีเวร คือแบบ รูปที่ส่งมาไม่เห็นหน้าผู้ชายเลยนะเห็นแต่หน้าผู้หญิงคนนั้นชัดเจน เอาให้พี่กริชดูเขาก็ใบอกว่าไม่เคยมีเื่แบบนี้แทบจะไม่ได้คุยกับผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ
“ตัวเล็กมาทางนี้” เที่ยงตรงฉันเดินเข้ามาในโรงพยาบาลโดยมีพี่หมอมิชายืนรออยู่ พี่กริชส่งข้อความมาบอกแล้วว่าเขามีเคสอีกสองรายเสร็จแล้วจะรีบตามไปที่ร้านอาหาร
“สวัสดีค่ะพี่หมอ”
“สวัสดีจ๊ะ สวยขึ้นนะเนี่ย”
“เขินเลย พี่หมออย่าแกล้งแซวสิคะ”
“สวยจริง แต่วันนี้จะต้องสวยที่สุด ไปกัน” พี่หมอมิชาเดินจับมือฉันออกไปนอกโรงพยาบาลพาเดินไปยังร้านอาหารที่อยู่ติดกับโรงพยาบาล พอเดินเข้าไปเหมือนวันนี้จะมีแต่บุคลากรของโรงพยาบาลมากินข้าวที่นี่เลย ชุดขาวกันทั้งร้านเลย
“จะมีที่นั่งหรือเปล่าคะเนี่ย”
“มี ๆ ก้ำมันให้ทีมพยาบาลมันมาจองไว้แล้วล่ะ นั่นไง” โต๊ะอาหารถูกขยับมาต่อกันจนเป็โต๊ะยาวทางด้านหนึ่งของร้าน ที่เก้าอี้มีหลายคนที่ฉันไม่คุ้นหน้านั่งจับจองอยู่และมีเพียงไม่กี่คนที่ฉันรู้จักและส่งยิ้มไปให้
“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ ๆ ที่รู้จัก พอคนอื่นที่นั่งอยู่มองมาฉันก็รีบยกมือไหว้พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้อย่างเป็มิตร แต่มีเพียงไม่กี่คนที่มองฉันอย่างไม่พอใจ หนึ่งในนั้นคือคนที่ชื่อวิรา ที่ยังไม่หยุดยุ่งวุ่นวายกับฉัน
“นั่งก่อน ๆ เดี๋ยวแนะนำให้รู้จัก” พี่หมอมิชาเอ่ยบอกกับฉัน หลังจากนั้นก็แนะนำทุกคนให้ฉันได้รู้จัก ถามว่าจำได้ไหมก็ต้องขอบอกเลยค่ะว่าจำไม่ได้ แต่ก็ยังยิ้มทักทายกันเรื่อย ๆ
“สั่งกับข้าวไว้แล้วใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ หมอก้ำโทรมาสั่งไว้แล้ว เดี๋ยวคงมาเสิร์ฟ”
“วันนี้หมอก้ำนึกอะไรคะถึงจะเลี้ยงพวกเราเนี่ย”
“ฉลองวันเกิดย้อนหลังให้หมอกริชค่ะ ่นั้นวุ่นวายไปนิด ตอนนี้เลยอยากเลี้ยงให้หมอกริชกันค่ะ ขอบคุณทุกคนนะคะที่มา”
“ยินดีครับ เดี๋ยวเย็น ๆ ต้องออกไปหาของขวัญให้หมอกริชซะแล้ว”
“ไม่ต้องหรอกครับหมอเชน แค่มากินข้าวด้วยกันก็ขอบคุณมาก ๆ แล้วครับ” พี่กริชที่กำลังเดินเข้ามาใกล้โต๊ะกินข้าวเอ่ยบอกกับคุณหมอที่บอกว่าจะหาของขวัญมาให้เขา
“หมอกริชมาแล้วเหรอคะ?” ผู้หญิงที่ชื่อวิราคนนั้นรีบแสดงตัวลุกขึ้นยืนอย่างดีใจแต่ก่อนที่เธอจะได้เดินมาใกล้พี่กริช คนที่มาใหม่กลับเดินลิ่วมายืนซ้อนหลังฉันทันทีราวกับว่าเล็งมาั้แ่เข้าร้านแล้วว่าฉันนั่งตรงนี้ ฝ่ามืออุ่นวางที่ไหล่เบา ๆ พร้อมกับขยับนั่งลงข้าง ๆ
“หมอกริชคะ? คนนั้นคือ...” คล้ายกับทนความข้องใจไม่ไหว หนึ่งในหลายสิบคนจึงเอ่ยถามพี่กริชด้วยความใคร่รู้ เหมือนจะเข้าทางพี่กริชเหลือเกินเพราะเขายิ้มกว้างและมองหน้าฉันยิ้ม ๆ
“แฟนผมเองครับ หมั้นกันแล้วครับรอแค่แต่ง...”
“ฮะ? ถ้าหมอกริชมีแฟนแล้วทำไมน้องวิราถึงบอกว่าเป็แฟนหมอกริชละคะ?” หลายคนใจนเผลอถามต่อ คนถูกถามออกจะดีใจด้วยซ้ำที่มีคนถามต่อแบบนี้ ต่างจากคนที่ชื่อวิราที่หน้าเริ่มเปลี่ยนสี
“ครับ? ผมกับคุณวิราไม่ได้เป็แฟนกันนะครับ ไม่เคยเลย เขาเป็เพื่อนร่วมงานผมแค่นั้นครับ แบบนี้แฟนผมในะครับที่ได้ยินแบบนี้” พี่กริชตอบกลับยิ้ม ๆ แต่รอยยิ้มของพี่หมอมิชาและพี่หมอก้ำดูพอใจมากกับคำตอบจากพี่กริช
“อ้าว แบบนี้ที่วิราพูดไปทั่ว...”
“เปล่านะ!! ไม่ใช่นะ เราเป็แฟนกัน” คุณวิรา ผู้หญิงคนนั้นโวยวายอย่างไม่พอใจ จะพุ่งเข้ามาใกล้ฉัน แต่พี่หมอก้ำขยับลุกขึ้นยืนกันไว้รวมถึงพี่กริชที่ลุกขึ้นยืนกั้นฉันไว้จากผู้หญิงคนนั้นอีกชั้น
“ถ้ายังโวยวายจนมีเื่เสื่อมเสียถึงโรงพยาบาล คิดว่าจะรับผิดชอบไหวไหมคะ?” เสียงคุ้นของพี่หมอมีฟา เอ่ยขึ้น พี่หมอมีฟาเพิ่งเดินเข้ามา ด้านหลังมีคนสวมชุดสูทเดินตามมาด้วย หากเดาไม่ผิดน่าจะเป็แฟนพี่หมอมีฟาแน่ ๆ เลย
“หากคิดจะทำงานที่นี่ กรุณารักษาภาพพจน์ตัวเองด้วย แต่ถ้าไม่คิดจะรักษาก็ไปเขียนใบลาออกแล้วจะทำอะไรก็ทำ...” พี่หมอมีฟาเอ่ยเสียงเข้ม ตาคมเฉี่ยวจ้องมองคุณวิรา ผู้หญิคนนั้นทำหน้าไม่พอใจสะบัดตัวเดินหนีออกจากร้าน เสียงถอนหายใจของใครหลายคนดังขึ้นพร้อมกับพี่หมอมีฟาเดินเข้ามาใกล้ฉัน
“ไงเรา ไม่เห็นไปหาพี่บ้างเลย”
“่นี้ไม่ค่อยได้มาเลยค่ะ แต่มีขนมมาฝากพี่หมอด้วยนะคะ”
“ขอบใจนะ แต่ว่าพี่ต้องรีบไปแล้วสิ เอาไว้เราฝากไว้ที่ห้องยาก็ได้นะ”
“ได้ค่ะ” พี่หมอมีฟาลูบผมฉันเบา ๆ ก่อนจะมองพี่กริชแล้วยิ้มให้บาง ๆ จากนั้นคนที่อยู่ในชุดสูทก็เข้ามาประคองพี่หมอมีฟาเดินออกจากร้านไป
“ใครเล่าให้ฟังได้บ้างเนี่ย งงไปหมดแล้ว”
“เดี๋ยวฝนเล่าเองค่ะ เื่มันเป็แบบนี้ค่ะ...”
ความจริงทุกอย่างถูกเล่าโดยพี่ฝน ความจริงที่พี่กริชกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็อะไรกัน ไม่เคยคบหรือคุยกับ ทุกอย่างล้วนเป็ผู้หญิงคนนั้นพูดเองจนทำให้คนอื่นเข้าใจผิด แล้วยังเล่าเื่ฉันกับพี่หมอกริชอีกด้วย พี่หมอก้ำดูสนุกมากที่ได้เล่าเื่ฉันและเล่าถึงเื่พี่กริชคลั่งรัก พี่หมอมิชาบอกแบบนั้นบอกว่าพี่กริชคลั่งรักฉัน คนอื่นที่ฟังก็แซวบ้างแสดงท่าทีเขินอายบ้าง แต่สำหรับฉันและพี่กริช เราไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะพี่กริชมัวแต่ตักกับข้าวมาใส่จานและบอกให้ฉันกินข้าว
“รอพี่ที่ร้านกาแฟ ตอนเย็นกลับพร้อมกัน”
“แต่หนูเอารถมา”
“อ่า เอายังไงดี” พี่กริชทวนถามอย่างเป็ห่วง
“หนูกลับได้ เดี๋ยวกลับไปทำมื้อเย็นไว้รอ แบบนั้นได้ไหมคะ”
“ก็ได้ครับ ถึงแล้วโทรมาบอกพี่ด้วยนะ ไม่สิ ตอนบ่ายพี่มีประชุมหนูส่งข้อความมาก็ได้”
“ค่ะ งั้นหนูกลับก่อนนะคะ”
“ครับ เฟื่อง...”
“คะ?”
“เชื่อใจพี่นะ พี่จะทำให้ทุกอย่างให้มันจบเอง”
“ค่ะ หนูเชื่อใจพี่ รีบกลับบ้านนะคะ”
“ครับ เจอกันที่บ้านครับ”
==========
ขอโทษจริงๆค่ะที่หายไป จากที่ตั้งใจจะอัพให้จบแต่เพราะต้องไปเฝ้ายายที่โรงพยาบาลทำให้ไม่สะดวกที่จะอัพต่อ ตอนนี้ยายย้ายกลับมาบ้านแล้ว จะพยายามอัพให้จบเร็วที่สุดนะคะ
ทุกคนคะ เื่นี้มีจำหน่ายรูปแบบอีบุ๊คทาง meb แล้วนะคะ ฝากทุกคนด้วยนะคะ T_T
รายละเอียดอีบุ๊ค อย่างที่แจ้งไป ั้แ่เนื้อหาตอนที่ 19 ในเว็บ หรือตอนที่ 6 ในอีบุ๊ค เนื้อหาจะไม่เหมือนกันนะคะ เค้าแต่งเป็สองพาร์ท
อีบุ๊คมีทั้งหมด 10 ตอน มีตอนพิเศษ 2 ตอน รวม 12 ตอน
จำหน้าเนื้อหาทั้งหมดรวมปกและลิขสิทธิ์ 370 หน้า A5
ฟร้อนท์ Cordia New 16
ฝากทุกคนติดตามด้วยนะคะ ^_^
7K
