เขาวางนางลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะตัวเล็กกลางห้อง ตัวเดียวกับเมื่อตอนบ่ายเดินไปหยิบขวดยาหลังบ้านเช่นเดิม และมานั่งใส่ยาให้นางเช่นเดิม ไม่ยอมพูดกับนางิอันได้แต่นั่งนิ่งๆยื่นมือให้เขาใส่ยาให้ใส่ยาเสร็จก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อมาคลุมให้นาง
“ข้าไปส่ง” เขาพูดออกมาในที่สุด
“ข้าไม่กลับ”
“เ้าโง่หรือไร” เขาหันมาดุนาง
“ข้าไม่กลับ หากเ้าไปส่งข้า ข้าจะปีนกลับขึ้นมาอีกครั้งจะตามติดเ้าจนกว่าเ้าจะหยุดไล่ข้า” ิอันตอบอย่างแน่วแน่
เยว่สือเห็นแววตาของนางที่บอกเขาว่านางเอาจริงเขาโกรธมากเพียงใดก็ได้แต่กระแทกตัวเองนั่งลง
“เ้าจะทำเช่นไร อยู่กับข้าเช่นนี้ไปจนกว่าข้าจะตายหรือ”เขาตัดสินใจพูดเื่ที่เขากลัวในที่สุด
“ข้าจะอยู่กับเ้า ตายพร้อมเ้า” ิอันพูด
“เพราะเื่นี้ใช่หรือไม่ที่ทำให้เ้าพูดคำพล่อยๆเช่นตอนบ่าย!” เขาถามโกรธๆ น้ำเสียงเริ่มสั่นเล้กน้อย
“ไม่ใช่ ข้ารักเ้ามานาน นานมากแล้ว เ้าน่าจะรู้ แต่ข้ายอมรับว่าความจริงเื่เ้าจะตายทำให้ข้ากล้าหาญมากพอจะพูดความในใจเ้าอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเ้าไว้ ข้าไม่บอกรักเ้าเพราะทุกครั้งที่เราพบกัน เ้าทำหน้าตาคล้ายว่าไม่อยากอยู่ใกล้ข้าข้าแค่ไม่้าให้เ้าไม่สบายใจ ข้าจึงยอมเงียบปากตามที่เ้า้าแต่หากเ้าคิดว่าจะทิ้งข้าไปเช่นนี้แล้วเ้าคิดว่าข้าจะยินดีทำตามง่ายๆเ้าคิดผิดแล้ว ต่อให้เ้าไม่้า ข้าก็จะอยู่กับเ้ายิ่งตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเ้าไม่ได้ไม่้าดังเช่นที่เ้าแสดงออกต่อให้ท้องฟ้าถล่มลงมา ข้าก็จะไม่ทิ้งเ้า” ิอันพูดความในใจ
เยว่สือไม่กล้าสบตาิอัน เขาก้มหน้าลง ก่นด่าตัวเองในใจเขาไม่น่ากอดนางเมื่อครู่เลยจริงๆ ความรู้สึกเพียงชั่ววูบที่เขาควบคุมไม่อยู่ทำให้นางต้องทุกข์ทรมาน ทำให้นางตัดสินใจทำในเื่โง่ๆ ทำให้เขาทำใจยากยิ่งขึ้นไร้หนทางมากขึ้น
นางรีบจับมือของเขามากุม
“เยว่สือ..เ้าไม่้าข้าแล้วจริงหรือ?” นางถาม
เขาหันมามองอันอันของเขา อา...ความเ็ปในอกที่ทุบตีเขาอยู่ทั้งคืนยามนี้มันกำลังทุบตีเขาอีกแล้ว ครั้งนี้ทุบอกของเขาจนแทบจะแตกละเอียด สายตาของเขาสั่นระรัวเพราะความตื้นตันเขาอยากจะดึงนางมากอดแรงๆจนหลอมรวมกับเขา แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับปลายนิ้วมือกลัวตัวเองจะพลาดเหมือนเมื่อครู่ กลัวนางจะเสียใจภายหลัง
“ข้ารู้ว่าเ้าเป็คนดีแต่เ้าไม่ต้องทำเช่นนี้เพราะข้ากำลังจะตายหรอกนะ”เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แม้ในใจของเขาไม่ได้เป็เช่นนั้นเลย
“เ้า้าข้าหรือไม่?” นางย้ำถาม
เขาอ้าปากอยากจะพูดว่าไม่้าแต่ความในใจและััที่มือไม่เป็เช่นนั้น ิอันเห็นเขาพยายามกลืนน้ำลายกระพริบตาไล่น้ำตาที่คลอเต็มเบ้า มือเขาบีบมือของนางจนแน่นิอันรู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่ยอมปล่อยมือเขาเช่นกัน
นางยังคงจ้องตารอคำตอบ เขาหายใจเข้าลึกๆเพื่อจะพูดว่าไม่แต่กลับกลายเป็เขาพูดอะไรไม่ออกสักคำ ได้แต่อ้าปากและหุบปาก ครั้งแล้วครั้งเล่าในที่สุดเขาก็สะบัดมือของนางและลุกขึ้น
“ข้าจะไปส่งเ้า” เขาหันหลังและพูดไปเช่นนั้น
ิอันไม่ยอมให้เขาหลบเลี่ยง นางและเขาเหลือเวลาไม่มากนางไม่อยากเสียเวลากับเื่ไร้สาระเช่นนี้อีก แม้จะอับอายแต่นางรู้แล้วว่าเขาไม่ได้ไม่้านาง จากการที่เขากอดนางจนแน่นเมื่อครู่ตอนที่นางทำใจกล้าเข้าไปกอดเขาที่จริงแล้วเขาก็้านางไม่ต่างจากที่นาง้าเขานางตัดสินใจวิ่งไปกอดเขาไว้จากด้านหลังอีกครั้ง โยนความอับอายทิ้งไป
ครั้งนี้เขาไม่ได้สะบัดมือของนางทิ้ง ิอันอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย จงใจกอดเขาแน่นขึ้น
“ข้าจะอยู่กับเ้า” นางยืนยันคำพูดตัวเองไปอีกครั้ง
ิอันรู้สึกว่ามีหยดน้ำตกใส่มือของนาง และเขาก็เริ่มตัวสั่นเล็กน้อย
“ข้า..ข้าไม่มีค่าพอให้เ้าเอาชีวิตมาทิ้งหรอกนะ” เสียงเขาสั่นเครือ
เขากำลังร้องไห้ ิอันรู้สึกเ็ปกับความน้อยเนื้อต่ำใจและความโดดเดี่ยวอย่างโง่เขลาของเขา
“เ้ามีค่าที่สุดสำหรับข้า ข้า้าเพียงเ้า” ิอันบอกรักเขา
“เ้าโง่หรือไร?” เขาด่านาง
“อืม” นางตอบ
และเขาก็เริ่มสะอื้นจนเก็บเสียงไม่อยู่ ิอันปล่อยเขา เดินไปอยู่ตรงหน้าเขาตั้งใจจะเช็ดน้ำตาให้เขา แต่เยว่สือกลับหันหนี นางจับเขาหันมาเผชิญหน้าเขาก็ยังก้มหน้าไม่มองนาง ิอันจึงดึงคนตัวสูงและดื้อดึงลงมากอดปลอบ
“ข้าอยู่นี่แล้ว”
“อันอัน ฮือ.....” เขาร้องไห้เสียงดังและกอดนางจนแน่น
สองหนุ่มสาว กอดปลอบประโลมกันไปมา เขาร้องไห้อยู่สักครู่จากเสียงร้องดังๆกลายเป็เสียงสะอื้นและค่อยๆเงียบลงแต่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมคลายอ้อมกอด กอดอยู่นานจนต่างคนต่างเมื่อยเยว่สือจึงค่อยๆผลักให้ิอันเดินถอยหลังไปที่เตียงนอนแล้วทั้งสองคนก็ล้มลงที่เตียงไปทั้งเช่นนั้น
“ข้าหายใจไม่ออก”ิอันบอกเขา หลังจากเขานอนกอดทับบนตัวนางอยู่สักพัก
10K
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
