เวทมนตร์ของผม คือ ระบบ

ในอาณาจักร อาบิเกล ยามเช้า

ณ เมืองลูปิต้า ในบ้านหลังใหญ่ซึ่งเป็๲ขุนนาง ในห้องมีเด็กคนหนึ่ง กำลังนอนอย่างสบายใจ

เขามีผมสีดำ หน้าตาถ้าดูจากอนาคตของจะหล่อไม่น้อย แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนเด็กราวๆอายุ 13 ปี

ในขณะที่เขากำลังนอนอย่างสบายใจนั้น ก็มี หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

" นิ ลูกตื่นได้แล้ว ถึงเวลากินข้าวเช้าแล้วน่ะ "

" อะ อืมขอเวลาอีก 5 นาทีนะครับ "

" ลุกชิ้นมาซะ! "

หญิงสาวผมสีฟ้าอ่อนซึ้งเป็๞แม่ของคนนี้หยิกแก้ม ทำให้เด็กคนนี้ถือขึ้นมาทันที

" จะ..เจ็บๆ ปล่อยผมได้แล้ว ผ..ผมตื่นแล้วฮะ "

เห็นเด็กพูดแบบนี้หญิงสาวคนนี้ก็ปล่อยมือ แล้วจ้องมองเด็กผมสีดำด้วยสีหน้าตำหนิ

" แม่ ปลุกกันดีๆก็ได้นิ ทำไม่ต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ "

" เฮ้อ... ที่หลังถ้าไม่อยากให้แม่ทำแบบนี้อีก ก็หันตื่นให้มันเร็วๆกว่านี้ซะ! เอาล่ะถึงเวลากินข้าวแล้วรีบๆลงมาล่ะ "

" ค้าบบ อุ๊ย!! เจ็บๆ แม่ยังหยิกเก่งไม่เปลี่ยนเลยแหะ "

เด็กน้อยคนนี้พูดเหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫ปรกติ และเขาก็ลงไปข้างล้าง

____

" โย่วซีโน่ ตื่นแล้วเหรอ แก้มแดงเชี่ยวคงถูกแม่หยิกอีกแล้วล่ะซิ ฮ่าฮ่าฮ่า!! "

คนที่พูดออกมา ก็คือ พ่อของของเขา ซีโน่ ที่เห็นอย่างงี้ก็ไม่ค่อยสมอารมณ์เท่าไร่

เขาเดินมานั่งโต๊ะอย่างเงียบๆ แล้วเขาก็หันซ้ายหันขวาและถามขึ้นอย่างส่งสัย

" เออ แล้วพี่กับน้องหล่ะ? "

" อา พอดีว่าไปฝึกเวทมนตร์ อยู่ที่เขตป่ามอนสเตอร์ ตอนนี้แม่กำลังตามพวกเขาอยู่นะ "

พ่อตอบด้วยเสียงเรียบง่าย พร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย

" งะ...งั้นเหรอครับ "

ซีโน่ ตอบอย่างกระอักกระอ่วน มีแววตาแห่งความเศร้า อยู่ในแววตาเขา

พ่อที่เห็นอย่างนี้ก็พูดปลอบใจว่า

" น่าๆ ไม่ต้องทำหน้าซีเรียแบบนั้นก็ได้ เวทมนตร์นะ เดียวลูกก็ใช่ได้เองแหละ และสักวันหนึ่งก็จะได้เป็๞อัศวินเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งแน่นอน "

ซีโน่ ที่ได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจ

" พ่อไม่ต้องพูดปลอบใจผมเลย ถึงจะมีเวทมนตร์ผมก็ไม่เข้าหน่วยอัศวินอะไรนั้นอยู่ดีแหละ "

ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ในโลกนี้ทุกคนจะเกิดมาพร้อมเวทมนตร์ต่างๆ ที่ติดตัวมา๻ั้๫แ๻่เกิด

อย่างเช่นพ่อของผม เขามีชื่อว่า เบอร์ลิน

มีเวทย์มนตร์ที่ติดตัวมาก็คือ เวทมนตร์ : เหล็ก

ส่วนแม่ของผม คาร่า ลูซิเฟอร์ ก็มีเวทย์มนตร์ ธาตุ น้ำ

ทุกคนจะได้เวทย์มนตร์ชนิดล่ะ 1 อย่าง หรือ บางคนที่เป็๲ลูกรักพระเ๽้า ก็เกิดพร้อมกับเวทย์มนต์ 2 หรือ 4 อย่างเลยด้วยซ้ำ

แม้คนบางคนถึงจะเกิดมามี เวทย์มนตร์ ที่ติดตัวมา๻ั้๹แ๻่เกิด แต่ถ้าเกิดมามีพลังมาน้อยแล้วล่ะก็คงไม่สามารถใช่ เวทมนตร์ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

และบางคน ที่เกิดมามีพลังมานาหาศาล แต่ไม่มีเวทมนตร์ ติดตัวมาก็ไร้ค่าเท่าๆกัน

สรุป! ก็คือ ต้องเกิดมาพร้อมมีเวทมนตร์ติดตัว และ มีพลังมานามหาศาล ควบคู่กัน๻ั้๹แ๻่เกิด ถึงจะดีมาก!

ส่วนผมนั้นเกิดมา ไม่มีเวทมนตร์ที่ติดตัวมาเลย ส่วนมานา ผมเองก็ไม่รู้สิ เพราะผม๼ั๬๶ั๼ไม่ได้ ว่าผมมีมานามากขนาดไหนกัน พ่อ กับ แม่ ก็ไม่ได้บอกว่าพลังมานาผมมีมากขนาดไหน

หรือว่าบางที มานา ผมอาจจะมีมากเกินไปกว่า พ่อกับแม่จะ๼ั๬๶ั๼ไม่ได้กันนะ อุหุหุหุ

เซ่โน่ ยิ้มแย้มกับสิ่งที่คิด

อะ จะว่าไปแล้วเราก็ไม่มีเวทมนตร์ที่ติดตัวเลยนี่น่า ถึงจะมานามากขนาดไหนแต่ถ้าไม่มีเวทมนตร์ก็...

ซ่โน่ สีหน้าซีกทันที

ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีคนเปิดประตูเข้ามาซึ่งเขาคนนั้นก็คือ พี่ชายของผมเอง คิรา ลูซิเฟอร์ อายุ15 ปี เป็๲พี่ผม 2 ปี เขามีผมสีฟ้าอ่อนเหมือนกับแม่ ใบหน้าดูหล่อเหลา และส่วมแวนตาไว้ข้างบน ไม่รู้ทำไมถึงไม่ใส่

" โฮ้! กลิ่นห้อมจังเลยนะครับ "

" วันนี้มีซุบไก่ไหมนะ "

" พี่ไม่เบื่อบ้างเหรอหรอซุบไก่เนี่ย "

จากนั้นก็ได้มี 2 คนเข้ามา คนหนึ่งเป็๲เด็กผู้หญิงผมสีดำ แววตาสีดำ เธอคนนี้ชื่อว่า เซ่ลา ลูซิเฟอร์ อายุ 12 ปี น้องของผมเองแหละ

และอีกคนหนึ่ง ไม่รู้จะเรียกชายหรือหญิงดี แต่ผลตรวจออกมาคือผู้ชาย ผมก็ต้องเรียกว่าน้องชาย เขามีหน้าสละสวย มีผมสีฟ้าอ่อนเหมือนแม่ ผิวนุ่มขาวยิ่งกว่า เซล่า สะอีก และชื่อของเขาก็คือ เอลลี ลูซิเฟอร์ อายุ 11 ปี

พูดตามใจจริงของผมนะ ผมอยากให้เขาเกิดมาเป็๲ผู้หญิงชะมัด

" นั่งรอไปก่อนนะ แม่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแบปหนึ่ง "

" อ้าว นี้นายตื่นนอนแล้วเหรอ "

เซล่าทักทายซีโน่ทันทีที่เห็น

" เฮ้ย! หัดพูดจาให้มันมีหางเสียงหน่อยเดะ เช่น พี่จ้า พี่ค่า เนี่ยหัดพูดกับฉันบ้าง!! "

ผมหัวเสียทันทีที่น้องของตัวเองพูดจสแบบนี้กับผมและนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย

" ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่! "

เธอไม่ปฏิเสธผมด้วยคำที่หนักแน่ หน๊อยแนะยั้ยนี้ฟ!! เป็๲อีแค่น้องสาวของผมแท้ๆ ทำตัวอวดเป๋งจริงๆ!

" คนที่ฉันเรียกว่าพี่ได้ก็คงมีแต่ พี่ คิรา เท่านั้นส่วนนายนะ ฉันไม่เรียกว่าพี่หรอกน่ะ "

" หน๊อยแนะ ปากดีจังนะ ยัยเด็กนี้!! "

" ฮะ แล้วไง คิดจะมาสู้กับฉันงั้นเหรอ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยุแล้วผมเองก็เอามือเขกหัวของเธอด้วยความโกรธถึงผมจะเขกหัวของเธอไม่ได้เต็มแรง แต่ก็น่าเจ็บพอดีเลยแหละ