ตอนที่ 2
:
รุ่งอรุณแห่งความปวดร้าว
แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องหรู ไม่ได้ทำให้ "ลลัลตา" รู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ที่สดใส เปลือกตาบางบวมช้ำค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะความเจ็บแปลบบริเวณข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยมือแกร่งเมื่อคืนนี้
เธอกวาดสายตาผ่านความว่างเปล่าข้างกาย... "มาคีย์พงษ์" ไม่อยู่บนเตียงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยับย่นของผ้าปูที่นอนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่เพียงฝันร้าย ลลัลตาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แต่ต้องนิ่วหน้าด้วยความเ็ป เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ขณะที่ร่องรอยสีแดงกุหลาบบนผิวขาวเนียนย้ำเตือนถึงอารมณ์ดิบเถื่อนที่เขาใช้ระบายความแค้นใส่เธอ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แกรก...
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก มาคีย์เดินออกมาในชุดสูทเต็มยศ ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาคมกริบมองร่างบางที่นั่งคุดคู้บนเตียงด้วยความสมเพช
"ตื่นแล้วก็รีบไปจัดการตัวเองซะ อย่าทำตัวสำออยนอนกินแรงคนในบ้าน" น้ำเสียงเ็าเอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังสวมนาฬิกาข้อมือ
"พี่มาคีย์... ลลัลเจ็บ ลลัลลุกไม่ไหว..." เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ
มาคีย์ชะงักมือเพียงนิด ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เตียง เขาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้จ้องตา "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกชื่อเล่น! และความเจ็บที่เธอได้รับมันยังน้อยไปลลัลตา ต่อจากนี้ไป เธอไม่มีสิทธิ์นั่งเสวยสุขในฐานะคุณผู้หญิงของบ้านนี้"
เขาสะบัดหน้าเธอออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโยนชุดเมดสีเทาเข้มลงบนเตียง
"เปลี่ยนชุดซะ แล้วลงไปในครัว หน้าที่ของเธอคือเตรียมอาหารเช้าและทำความสะอาดบ้านร่วมกับคนใช้คนอื่นๆ อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอนั่งชูคอเป็เมียแต่งในบ้านของฉัน"
"แต่เราเพิ่งแต่งงานกันเมื่อคืนนะคะ... พี่... คุณมาคีย์จะให้ลลัลไปทำงานบ้านร่วมกับพี่ๆ แม่บ้านเหรอคะ?"
"ทำไม? เืคุณหนูมันค้ำคอหรือไง? ในเมื่อพ่อเธอโกงเงินครอบครัวฉันไปจนหมด เธอก็ต้องทำงานแลกข้าวแลกน้ำที่นี่" เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้ลลัลตาหนาวไปถึงกระดูก "และจำไว้... ในห้องนอนเธอคือ ทาสสวาท นอกห้องนอนเธอคือ คนรับใช้
อย่าเผยอตัวขึ้นมาตีเสมอฉันเด็ดขาด!"
ชายหนุ่มเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไป ทิ้งให้ลลัลตานั่งจมอยู่กับกองผ้าสีหม่น น้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วกลับร่วงไหลลงมาอีกครั้ง
มือบางลูบไล้ไปที่หน้าท้องของตัวเองอย่างแ่เบา... เธอไม่รู้เลยว่าพายุแค้นครั้งนี้จะยาวนานเพียงใด และเธอจะทนทานมันได้นานแค่ไหน
ก่อนที่หัวใจดวงนี้จะแตกสลายไปเสียก่อน
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
โปรดติดตามตอนที่ 3: หนี้แค้นที่ต้องชดใช้
166
