ณ ป่าสะบั้นจันทร์ข้างลำธารยามค่ำ ิเฉิงกำลังนั่งอยู่หน้ากอง เขากำลังนั่งคิดทบทวนเื่ที่เกิดขึ้น ชายห้าคนนั้นล้วนตกตายภายใต้กระบี่เขา และก็นึกไปถึงตอนที่พบเจอผู้าุโแรกๆ เ้าต้องเป็เครื่องมือสังหารให้ข้า คำๆนี้ผุดขึ้นในใจของิเฉิง เขากำลังคิดทบทวนว่าแท้จริงแล้ว ตัวเอง้าพลังหรือ้ากลายเป็ปีศาจที่ฆ่าคนโดยหน้าไม่เปลี่ยนสี ด้วยการสั่งสอนของผู้าุโนางนั้นจริงๆ??
หรือว่าการที่จะได้มาซึ่งพลังและความแข็งแกร่ง จะต้องเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อเป็บรรใดให้ตัวเองปีนขึ้นไปจริงๆนะหรือ?? คำถามนี้ผุดขึ้นในใจเขา ที่ข้างหลังของิเฉิงคือหญิงสาว ที่นอนหมดสติ นางยังไม่ฟื้นขึ้นมา นางหมดสติไป3-4 ชั่วยามแล้ว าแที่ได้รับจากการต่อสู้ิเฉิงเป็คนรักษาให้นาง อาภรณ์ด้านนอกของนางถูกิเฉิงถือวิสาสะถอดออกเพื่อทำแผล ไหล่ที่เผยให้เห็นเล็กน้อยนั้น ช่างยั่วยวนผู้ที่พบเห็นยิ่งนัก
แต่ิเฉิงก็มิได้ล่วงเกินนาง เขาเพียงถอดอาภรณ์ด้านนอกของนางเพื่อทำแผลก็เท่านั้น ดูจากรูปร่างหน้าตา นางน่าจะอายุ18-20ปี เท่านั้น ผ่านไปสักพักนางก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่นางเห็นตอนนี้คือ เด็กหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟ นางนอนมองิเฉิงอยู่อย่างนั้นพินิจพิจารณา ยามที่เขานั่งอยู่หน้ากองไฟยามนี้กลับดูสงบเรียบร้อย ไม่เหมือนคนที่นางเคยเจอเมื่อ5-6ชั่วยามก่อน ต่างกันเป็คนละคน ไม่มีกลิ่นอายของการคุกคามใดๆ มีเพียงความสงบเท่านั้น..จากนั้นนางก็พบว่าอาภรณ์นอกของนางถูกถอดออก แต่ก็มิได้โวยวายอะไร
""ขอบคุณที่ยื่นมือช่วนเหลือ"" แล้วนางก็พูดออกมาด้วยเสียงที่อ่อนเบา นี่คือคำแรกที่นางพูดออกมา ิเฉิงที่ได้ยินเช่นนั้นกลับมิได้หันหน้ามา ช่ายหนุ่มยังคงนั่งอย่างสงบหน้ากองไฟ ""ข้าชื่อ หลิว หยาง เป็ศิษเอกสายนอกของวิหารไท่ชิง ขอบคุณที่ช่วยชีวิต ไม่ทราบผู้มีพระคุณชื่ออะไร ""ข้าชื่อิเฉิง"" ชายหนุ่มพูดออกมาสั้นๆ
เมืองหนานหวังแห่งนี้ ไม่เคยปรากฏสำนักใดที่ฝึกวิถีกระบี่เลย ท่านคงไม่ใช่คนของเมืองนี้?? ิเฉิงมิได้ตอบคำถามนาง เพียงนั่งฟังอย่างสงบ ""เเม่นางพักผ่อนก่อนเถอะ อาการาเ็ของท่านยังไม่หายดี"" ิเฉิงพูดตัดบทนาง จากนั้นจึงลุกไปหยิบน้ำซุบแล้วมานั่งข้างๆนาง ""ตอนที่เ้าหมดสติข้าถือวิสาสะ ถอดอาภรณ์นอกออก แต่ก็เพื่อรักษาแผล หวังว่าแม่นางจะไม่ถือโทษโกรธเคือง
หลิวหยางมิได้ตอบ คนเอียงหน้าหลบสายตาเพราะความเขิลอาย ""ข้าชื่อหลิวหยาง ไม่ได้ชื่อแม่นาง"" นางพูดอย่างเอียงอาย ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ข้าคงอายุน้อยกว่าท่าน งั้นข้าเรียกท่านว่าพี่สาวหลิวหยางก็แล้วกัน จากนั้นก็กลับมานั่งที่เดิมแล้วพูดขึ้นว่า ""ข้าเป็คนของเมืองนี้ แต่ไม่ใช่คนของสำนักใด ข้าเป็ผู้ฝึกตนโดดเดี่ยว... หลังจากได้ยินคำตอบนางก็ต้องสายตาเบิกกว้าง บุคคลที่มีพร์เช่นนี้กลับมิใช่คนของสำนักใด แต่เป็เพียงผู้ฝึกตนโดดเดี่ยว แต่ทำไมเพลงกระบี่เขาถึงได้รวดเร็วป่านนี้ นางคิดในใจ...
""บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าไม่รู้จะตอบแทนเช่นไร.. นางพูดออกมา.. ""เช่นนั้นตอบแทนด้วยร่างกายของท่านเป็อย่างไร?? หญิงสาวได้ยินคำตอบพลันหน้าแดงและเงียบไป ""อื่ม.."" นางตอบเพียงสั้นๆและหลับตาลง อย่างไรเสียวันนี้หากไม่ได้ิเฉิงนางคงต้องทุกย่ำยี่และตายไปแล้ว ตอบแทนิเฉิงด้วยร่างกายก็ไม่เสียหายอะไร อย่างไรเสียิเฉิงก็คือคนช่วยชีวิตนาง อีกอย่างนางก็บังเกิดความรู้สึกแปลกๆกับิเฉิง
ิเฉิงเห็นว่านางเป็คนที่น่าหมั่นเขี้ยว เลยคิดจะแหย่นางเล่นก็เท่านั้น ไม่คิดว่านางจะทำจริง "ช่างเถอะ" ิเฉิงพูดออกไป ช่วยเล่าเกี่ยวกับทวีปนี้ให้ข้าฟังหน่อยสิ หญิงสาวที่นอนหลับตาพร้อมมอบกายให้ิเฉิงอยู่ พลันได้ยินเช่นนั้น นางก็ไม่ได้โกรธอะไริเฉิงที่ล้อเล่นกับนางเช่นนี้
จากนั้นนางก็พูดขึ้น ในใต้หล้านี้ที่ข้ารู้จักมีอยู่ สามทวีป ทวีปเทียนโตว ทวีปเทียนไห่ และทวีปหงลั่ว ที่เราอยู่ตรงนี้คือทวีปเทียนโตว
เทียนโตวนั้นมีสามเมือง มีเมืองหนานหวัง หนานเชิง และหนานชิง เมืองหนานหวังที่เราอยู่ตอนนี้มีสามสำนักคือ สำนักเงาจันทร์ วิหารไท่ชิง
และสำนักหมื่นพิษ ผู้ที่ปรกครองทวีปนี้คือราชวงศ์เทียนโตว
สำนักเงาจันทร์และวิหารไท่ชิง มีการเข่นฆ่ากันมาโดยตลอด ส่วนสำนักหมื่นพิษนั้นเป็กลาง ไม่เข้าเงาจันทร์แต่ก็ไม่ได้อยู่ฝ่ายวิหารไท่ชิง
เมื่อ10ปีที่แล้วเ้าสำนักเงาจันทร์และเ้าวิหารไท่ชิง มีข้อตกลงสงบศึกกัน100ปี เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้เป็เื่ที่เหนือความคาดหมาย ป่าสะบั้นจัทร์แห่งนี้กว่างใหญ่ไพรสาร เป็แหล่งที่อยู่ของสัตว์อสูร ทั้งสามสำนักต่างก็มีเขตในป่าสะบั้นจันทร์การออกล่าสัตว์อสูรจะไม่ไป ก้าวก่ายของเขตสำนักอื่น
แต่สิ่งที่ศิษสำนักเงาจันทร์ทำวันนี้ถือว่าเป็การจุดชนวลาขึ้น "เหอออ....นางถอนหายใจยาว ข้าไม่อยากให้มีการฆ่าฟันเกิดขึ้นเลย
ิเฉิงนั่งฟังอย่างตั้งใจ "อ๊ะจริงสิ.. ตอนน้องิช่วยข้า ข้าััได้ว่าน้องิปล่อยลมปราณออกมา แต่มันเบาบางมาก น้องิฝึกวิถีกระบี่ แต่ว่ามีกระแสลมปราณได้อย่างไร?? หรือว่า... หรือว่าน้องิเป็ผู้ฝึกมรรคคายุทธ์คู่ "ใช่" ิเฉิงพูดออกมา พอนางได้ยินเช่นนี้นางก็ต้องตกตะลึง
ผู้ที่มีมรรคคายุทธ์คู่หรือสามารถฝึกวิถีมรรคายุทธ์ั้แ่สองวิถีขึ้นไป ในเมืองแห่งนี้ปรากฏแค่ไม่กี่คน หรือก็คือเป็ที่มีพร์สูงนั้นเอง
หลิวหยางเอามือปิดปากตัวเองไว้ เพราะตกตะลึง ...
************************************************************************************************************************************
A - ทำไม่อิิเป็คนอย่างงี้ไปขอการตอบแทนแบบนั้นได้ยังไง รับไม่ได้ๆ
B - ทำไมจะขอไม่ได้ ข้าชอบที่อิิแสดงท่าทีหื่นกาม555+
A - อิิมันเป็พระเอกนะ ต้องเ็า เงียบขรึมสิ
B - ข้าว่าอิิมีใจแหละดูออก
5K
