“ช่วยด้วย! น้องชาย ช่วยฉันด้วย!”
“ฉันขอโทษ!” ซือไห่ เห็นผู้คนดิ้นพล่านไปมาท่ามกลางไฟที่ลุกท่วมบ้าน เขาตัดใจที่จะไม่เข้าไปช่วย เพราะมันไม่มีประโยชน์ อย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถหนีรอดความตายไปได้
“แม่อดทนหน่อยนะครับผมจะไปให้ถึงโดยเร็วที่สุด!”
สิบนาทีต่อมา…
“เสี่ยวซือหนีไป!” ร่างหญิงชราคลานออกมาจากประตูบ้านโทรมๆที่เปิดอ้าออก ภายในบ้านมีเงาตะคุ่มสี่เงา พวกมันบ้างตัวสูงท้วม บ้างตัวเตี้ยผอม
“ท่านแม่! ผมจะไปช่วยเดี๋ยวนี้ พวกแกอย่าได้ริอาจมาแตะต้องแม่ของฉัน!”
“เอาเพลงหมัดไปกินซะพวกแก”
ป่ก ปัก ตุ้ม โครม!
“ท่านแม่! ท่านไม่าเ็อะไรใช่ไหม”
“แม่ไม่เป็อะไร ดีที่ลูกกลับมาทัน ไม่อย่างนั้นแม่คงตายไปแล้ว!”
“ลูกแม่ ลูกจัดการพวกกอบลินได้อย่างราบคาบ ลูกไปเรียนมวยโบราณมาจากที่ไหน”
“เอ๋ แม่รู้จักมวยโบราณด้วยหรอครับ?"
“แน่นอนว่าแม่รู้จัก แต่ก่อนอื่นเราต้องหนีไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมอนสเตอร์จะเรียกพรรคพวกมาเสริม เราต้องไปยังที่ปลอดภัยซะก่อน แล้วแม่จะเล่าให้ฟังทีหลัง"
“ตกลงครับแม่!”
เมื่อวานก่อน หลังจากได้รับเงินจากลุงชุดคลุมดำ ผมก็นำเงินส่วนหนึ่งไปซื้อตัวยามารักษาท่านแม่ แต่ว่าอาการของท่านแม่เป็มานานหลายปี ทำให้การรักษาไม่ง่ายอย่างที่คาดไว้
หลวงปู่บอกว่า ต้องใช้เวลาให้ตัวยารักษาอาการป่วยหนึ่งเดือน และต้องรอการพักฟื้นร่างกายอีกสองเดือนจึงจะกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติอีกครั้ง
“ท่านแม่ ท่านเพิ่งกินยารักษาไปเมื่อวาน ท่านพักผ่อนเถอะ ผมจะพาแม่ไปยังที่ปลอดภัยเอง!”
“ อ้า โอ้ก อู้วว!”
“ท่าไม่ดีแล้วท่านแม่ พวกเราถูกพวกมอนสเตอร์ล้อมเอาไว้แล้ว!”
“ลูกแม่ ทิ้งแม่ไว้แล้วหนีไปซะ พวกมันมีมากเกินไป ลูกสู้พวกมันไม่ไหวหรอก รีบไปเร็วเข้า”
“ท่านแม่ ผมจะไม่ทิ้งท่านไปไหน ผมจะปกป้องท่านให้ได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็ยอม”
“เข้ามาเ้าพวกมดปลวก!”
“ย้าๆ”
ตัดมาอีกทางหนึ่ง…
“ท่านลูวว์ ตอนนี้พวกเราอพยพชาวบ้านไปยังที่ปลอดภัยเรียบร้อยแล้วครับท่าน”
“ดีมาก เริ่มการเก็บกวาด!"
“ลุย เห้…”
ตัดกลับมา…
แฮกๆ (หายใจหอบหนัก)
“ไอ้เ้าพวกนี้มันมีเยอะเกินไป มวยโบราณมีไว้สู้ระยะประชิดและเป็เป้าหมายเดียว ถ้าเล็งไปยังจุดตายของพวกมัน ก็สามารถฆ่าพวกมันได้ในหมัดเดียว แต่ว่าจำนวนของพวกมันก็มีมากเกินไป ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมดซะที ร่างกายของเราก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว แบบนี้แย่แน่ ต้องพาแม่ฝ่าวงล้อมพวกมันออกไปแล้วไปหาผู้ช่วยให้ได้!”
“ท่านแม่ ท่านกอดผมเอาไว้ให้แน่นๆนะครับ ผมคิดออกแล้วว่าพวกเราจะหนีรอดไปได้ยังไง”
“อื่ม!"
“เอาหล่ะนะ”
ฮื๊บ (ะโ)
ซือไห่ใช้ร่างกายที่แข็งแรงอุ้มร่างของมารดาที่มีน้ำหนักไม่มากนัก แล้วะโเหยียบไหล่พวกกอบลินฝ่าวงล้อมออกไป แต่ว่าคงหนีไม่พ้นแน่ๆถ้ายังวิ่งแบบนี้ ใช่แล้วบนนั้น เด็กน้อยะโเหยียบกล่องแล้วปีนขึ้นไปยังหลังคาบ้านแล้วออกวิ่งไปทางนักผจญภัยอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดครั้งแรก ใน1เดือนอาจเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นสองถึงสามครั้ง แต่ทุกครั้งเหล่านักผจญภัยมักไหวตัวทันและช่วยเหลือชาวบ้านได้ก่อนที่พวกมอนสเตอร์จะบุกเข้ามา
ไม่บ่อยนักที่มอนสเตอร์จะบุกเข้ามาในหมู่บ้านโดยที่เหล่านักผจญภัยจะเข้ามาช่วยเหลือไม่ทัน อย่างไรก็ตามชิ้นส่วนของพวกมอนสเตอร์ก็สามารถนำไปขายได้และราคาค่อนข้างดี แน่นอนว่าไอเท็มที่ดรอปจากพวกมันก็จะมีราคาสูงขึ้นตามคุณสมบัติของมัน แม้ว่านักผจญภัยจำนวนน้อยที่เดินทางมายังเขต15นี้จะมีน้อยมาก แต่ด้วยความแข็งแกร่งโดยรวมแล้ว พวกมอนสเตอร์เหล่านี้ก็ถูกกำจัดได้ไม่ยากนัก
โดยปกติมอนสเตอร์ที่อยู่ภายนอกเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่พวกมันมักอยู่รวมกันและออกล่าเป็โขยงๆ พื้นที่อยู่อาศัยของพวกมันคือหุบเขา ถ้ำขนาดใหญ่ บางจำพวกที่แปลกแยกก็มักจะสร้างกระท่อมทรงแปลกๆตามทุ่งราบ
การออกล่าพวกมันด้วยตัวคนเดียวจึงมีความเสี่ยงสูงมากว่าจะไม่รอดกลับมา และด้วยเหตุนี้เองที่ว่าทำไมจึงมีเหล่ามอนสเตอร์มาบุกหมู่บ้านในเขต15อยู่บ่อยครั้ง
เพราะจำนวนของนักผจญภัยที่เดินทางมาถึงเขต15มีจำนวนไม่มากนัก พวกที่ประจำการอยู่ก็มีเพียงไม่กี่คน จึงทำได้แต่คอยตั้งรับเท่านั้น
“หัวหน้าลูวว์ ยังเหลือเด็กกับหญิงชราอีกคนครับ บนนั้น!” นักผจญภัยชี้ไปทาง้าหลังคา ด้านล่างก็มีพวกมอนสเตอร์วิ่งไล่ และคอยปาหอก ปาหินใส่ไม่หยุดหย่อน ด้านหลังยังมีพวกกอบลินที่มีความเร็วไล่กวดมาติดๆ และพร้อมจะใช้มีดหินแทงทะลุร่างของเด็กน้อยให้พรุน
“เด็กน้อยคนนั้นมีร่างกายที่แข็งแรงมาเลยทีเดียว!”
“ย๊าาา!”
ลูวว์ นักผจญภัยผู้ใช้เวทย์น้ำเพียงคนเดียวในหมู่บ้านเขต15นี้
“ะุน้ำ ไป!”
ฟิ้วว อ้าาาา (เสียงร้องด้วยความเ็ป)
แฮกๆ (หอบหนักมาก)
“ขอบคุณท่านลูวว์ ที่ช่วยเหลือ!”
“โอ้ว… เธอรู้จักฉันด้วยอย่างนั้นหรือ?”
“แน่นอนสิครับ ใครบ้างที่ไม่รู้ว่านักผจญภัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเขต15 ก็คือท่านลูวว์”
“ฮ่าฮ่า พูดได้ดี เอาหล่ะไอ้หนู พาแม่ของเธอไปพักผ่อนซะ ที่เหลือให้พวกเราจัดการเอง!”
“ครับ…เอ่อ ท่านลูวว์ ตอนที่ผมวิ่งหนีพวกมอนสเตอร์ ผมเหลือบไปเห็นมอนสเตอร์แปลกๆอยู่ตัวหนึ่ง มันถือไม้เท้าในมือด้วย ท่านต้องระวังตัวนะครับ”
“ขอบใจมากเ้าหนู รีบไปหลบในที่ปลอดภัยเร็วเข้า”
“ครับ”
“ดูเหมือนว่ารอบนี้จะมีอาร์คกอบลินมาด้วยสินะ ยุ่งยากซะแล้วสิ”
หลังจากที่ผมพาแม่มายังที่ปลอดภัย แม่ได้เล่าว่าเมื่อสมัยก่อน มวยโบราณเป็ศิลปะการต่อสู้ที่นิยมมาก แต่ว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะใช้เพลงมวยโบราณในการต่อสู้จริงได้ เมื่อพวกเขาสามารถปลุกพลังให้ตื่นขึ้น พวกเขาจะถูกกำหนดว่าต้องใช้บางสิ่งบางอย่างแทนมือและเท้าของตนเอง ฉะนั้นการฝึกฝนที่เน้นหนักไปทางพลังที่ตื่นขึ้นจะสามารถพัฒนาไปได้ไกลกว่า เมื่อเทียบกับการฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ไม่เหมาะสมกับพลังที่ตื่นขึ้นมา
ตัวผมที่ไร้สี นั่นหมายความว่าเพลงมวยโบราณนั้นเหมาะสมกับตัวผมอย่างหาที่สุดไม่ได้ อีกทั้งร่างกายที่แข็งแรงผิดมนุษย์มาทั้งแต่เกิด มันเหมือนกับว่าเพลงมวยโบราณเกิดมาเพื่อรอคอยผมโดยเฉพาะ
แต่ว่าทำไมชายชุดคลุมดำคนนั้นถึงใช้ได้กันหล่ะ? หรือว่าเขาก็เป็พวกไร้สีเหมือนกับเรา! มีความเป็ไปได้สูงมากว่าสิ่งที่เราคาดเดานั้นถูกต้อง
“ท่านแม่ ท่านอยู่ที่นี่นะครับ ผมมีบางสิ่งที่อยากจะทดลองสักหน่อยแล้วผมจะรีบกลับมานะครับ”
“ลูกแม่ จะไปไหน ห้ามไปนะมันอันตรายเกินไป!”
“ท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วง ผมสามารถดูแลตัวเองได้”
“เฮ้ออ…ลูกชายของฉัน ชั่งเหมือนกับคุณไม่มีผิด! แข็งแกร่ง ไม่กลัวสิ่งใด แต่ว่าเขาก็แตกต่างจากคุณนิดหน่อยหล่ะนะ หน้าที่ของแม่ก็คือเชื่อในตัวของลูกชายสินะ ขออวยพรให้ปลอดภัยนะลูก”
…………..
สารานุกรมวันนี้: อาร์คกอบลิน
ลักษณะทางกายภาพ: หน้าตาอัปลักษณ์ จมูกยาว แหลม โค้งกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อเทียบกับกอบลินทั่วไป มีออร่าสีดำคลุมรอบตัวเล็กน้อย ความสูงเฉลี่ย 140-145ซม.
อาวุธ: ไม้เท้ามนต์ดำ
พลัง: มีพลังมนต์ดำ สามารถสะกดจิตสัตว์เดรัจฉานให้ตกอยู่ภายใต้อาณัติ ไม่สามารถสะกดจิตมนุษย์ได้เนื่องจากสมองของมนุษย์นั้นซับซ้อนมาก มนต์ดำอาจย้อนกลับทำร้ายตัวมันเอง
หมายเหตุ: พวกมันถูกยั่วยุได้ง่าย ด้วยการเต้นท่าทางแปลกๆ
676
