ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        บรรดาศิษย์หนุ่มได้ยิน แต่ละคนล้วนรู้สึกเป็นกังวล

        “ศิษย์พี่หญิงหลัน ข้าช่วยท่านหา!”

        “ศิษย์พี่หญิงหลัน ไม่ต้องเป็นห่วง ต้องหาสิ่งของพบแน่นอน ไม่สูญหายไปไหน!”

        “ศิษย์พี่หญิงหลัน ข้าไปหาเป็นเพื่อนท่าน!”

        บรรดาศิษย์หญิงคนอื่นๆ เห็นแล้วได้แต่ดูแคลน

        “สุนัขรับใช้!”

        “น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ!”

        “เช่นนั้นต้องขอบคุณทุกคนแล้ว”หลันเยว่หรูเสแสร้งไม่ได้ยินคำพูดของบรรดาศิษย์หญิงแต่กลับยกมุมปากยิ้มงดงามหว่านเสน่ห์เต็มที่ ทำให้บรรดาศิษย์หนุ่มรู้สึกถึงลมร้อนในโพรงจมูกที่พุ่งขึ้นมาแทบจะสำลักเลือดกำเดา

        คิดดูแล้วบุรุษเหล่านี้ในยามปกติยากที่จะเข้าใกล้โฉมงามจอมเย็นชาเมื่อได้รับรอยยิ้มจากนาง ความรู้สึกหวั่นไหวในจิตใจชนิดนั้นช่างยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้!

        ฮอร์โมนพลุ่งพล่านในชั่วพริบตาแต่ละคนมีท่าทีชิงชังตนเองเหลือเกินที่มิอาจบุกน้ำลุยไฟเพื่อนางได้!

        หลันเยว่หรูยกริมฝีปากยิ้มบางๆนางรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรจึงจะกระตุ้นอารมณ์และความฮึกเหิมของบุรุษเหล่านี้ได้มีพวกเขาเหล่านี้เป็นทัพหน้านำให้นาง นางยังมีอะไรให้ต้องกังวลอีกเล่า

        บรรดาศิษย์หญิงมีความรู้สึกตรงกันข้ามกับอารมณ์ของศิษย์หนุ่มพวกนางต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์และเห็นหลันเยว่หรูขัดหูขัดตามากขึ้นทุกที!

        “อะไรนะ? ก็เพียงแค่ครอบครัวมีเงินเล็กน้อยมิใช่หรือ”

        “ก็แค่หน้าตาดีกว่าคนอื่นอยู่บ้างมิใช่หรือ”

        “ก็แค่มีพรสวรรค์มากหน่อยใช่หรือ”

        โอ้โห...

        ดูเหมือนไม่อาจค้นหาตำหนิบนตัวนางได้เลย!

        ดังนั้น จึงยิ่งน่าโมโหขึ้นไปอีก!

        ภายใต้การนำของหลันเยว่หรูคนกลุ่มหนึ่งจึงมุ่งหน้าไปยังชั้นหนังสือตำราแพทย์ มู่ชิงเซียวขมวดคิ้วมุ่นเขารับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีชนิดหนึ่ง จึงรีบเดินตามไป

        เมื่อคนทั้งหมดไปถึงชั้นวางหนังสือตำราแพทย์ มองไปไกลๆก็เห็นเงาร่างของคนๆ หนึ่ง ยืนอยู่ด้านหน้าชั้นวางหนังสือเพียงลำพังในมือถือตำราแพทย์เล่มหนึ่งพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว

        สวบๆๆ สวบๆๆๆๆ...

        นางพุ่งสมาธิแน่วแน่ ท่ามกลางความเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกเปิดตำราดังสวบๆๆ

        พลิกอ่านจบไปเล่มหนึ่ง อ่านต่ออีกเล่มหนึ่ง จากนั้นอ่านเล่มถัดไป...

        จิตใจของนางจดจ่อกับตำราแพทย์คล้ายปิดกั้นหูทั้งสองข้างไม่ได้ยินสรรพสำเนียงใดๆ ทั้งสิ้น ทำเพียงกิริยาเดิมๆ ซ้ำๆ

        คนทั้งหมดมองหน้ากัน รู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่สุด

        “นางเป็นใครกัน”

        “นางกำลังทำอะไร”

        “ดูเหมือนกำลังหาอะไรในตำรา...”

        “คงมิใช่กำลังหาใบไม้ทองคำกระมัง”

        “มีความเป็นไปได้อย่างยิ่ง! เมื่อสักครู่ศิษย์พี่หญิงหลันเพิ่งกล่าวว่าทำใบไม้ทองคำหายไปนางก็เริ่มพลิกเปิดตำราแพทย์ค้นหา นี่จะละโมบเกินไปแล้วนะ!”

        “ดูหน้าตางดงาม คิดไม่ถึงว่าจะละโมบในทรัพย์เช่นนี้”

        “มิอาจมองคนเพียงแค่หน้าตา!”

        หลันเยว่หรูลอบยิ้ม จินตนาการของพวกเขาไม่ได้ทำให้นางผิดหวัง ทั้งหมดล้วนเป็นไปในทิศทางที่นางคาดการณ์เอาไว้

        เฟิ่งเฉี่ยนพุ่งสมาธิทำเรื่องของตน นางไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกระทั่งมีเสียงตวาดเสียงดังทะลุเข้ามาในโสตประสาทของนาง ทำให้นางตื่นขึ้น!

        “บังอาจ! เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงลอบเข้ามาในหอตำราได้”

        เฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้ามองไป พบว่าตนเองถูกล้อมไว้โดยคนกลุ่มหนึ่งคนที่ตวาดใส่นางก็คือท่านผู้อาวุโสหนวดเคราขาวโพลนท่านหนึ่ง

        ยังไม่รอให้นางทำความเข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมู่ชิงเซียวก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าเพื่อชี้แจงว่า “ท่านอาวุโส ท่านนี้คือแม่นางเฟิง เป็นผู้น้อยที่พานางเข้ามาในหอตำราขอรับ”

        ท่านผู้อาวุโสมองมู่ชิงเซียว คิ้วของเขาขมวดมุ่น “ชิงเซียวเจ้าอยู่ในสำนักศึกษามาสามปีแล้ว ควรจะรู้กฎระเบียบของสำนักศึกษาคนนอกไม่อาจเข้ามาในหอตำราตามอำเภอใจได้ ไฉนเจ้าจึงทำผิดกฎทั้งๆ ที่รู้กฎเล่า”

        มู่ชิงเซียวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง “เรียนท่านผู้อาวุโสแม่นางเฟิงเป็นท่านหมอที่ฝ่าบาททรงส่งตัวมาเพื่อรักษาอาการป่วยของท่านปู่แม่นางเฟิงต้องการศึกษาตำราแพทย์ ดังนั้นผู้น้อยจึงพานางเข้ามาในหอตำราหากเป็นการทำผิดกฎเกณฑ์ของสำนักศึกษา ท่านผู้อาวุโสลงโทษผู้น้อยได้เลยขอรับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับแม่นางเฟิง”

        หลังจากท่านผู้อาวุโสไตร่ตรองครู่หนึ่ง เขาจึงประคองมู่ชิงเซียวขึ้นมา“ในเมื่อทำเพื่ออาการป่วยของมู่ไท่ฟู่เช่นนั้นจะไม่พูดถึงเรื่องที่เจ้าพาคนนอกเข้ามาในหอตำราทว่าท่าทีของแม่นางเฟิงเป็นที่น่าสงสัยอย่างยิ่ง หากกล่าวว่านางกำลังอ่านตำราแพทย์ก็ไม่น่าเชื่อถือ!”

        มู่ชิงเซียวรีบพูดว่า “ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อยเป็นพยานได้ขอรับแม่นางเฟิงมาที่นี่เพื่ออ่านตำราแพทย์จริงๆ”

        ท่านผู้อาวุโสหรี่ตาลง “อ้อ เจ้าเป็นพยานอย่างไรกัน เจ้าคิดว่าวิธีอ่านตำราเช่นนี้ของนางจะอ่านรายละเอียดในตำราจนแตกฉานได้หรือ”

        “นี่...” มู่ชิงเซียวถึงกับถูกวาจานี้อุดปากจนพูดอะไรไม่ออก

        คนอื่นๆ จึงเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมาอีกครั้ง

        “ไม่ต้องโต้เถียงกันแล้ว! วิธีการพลิกอ่านตำรารวดเร็วเช่นนางจดจำรายละเอียดได้จึงจะแปลก!”

        “ใช่แล้ว ชัดเจนเหลือเกินว่านางกำลังหาใบไม้ทองคำอยู่!”

        “ไม่แน่ว่านางอาจจะซ่อนใบไม้ทองคำไว้ก็เป็นได้”

        “ค้นตัว! ค้นตัวนางก็รู้แล้ว!”

        “ถูกต้อง ค้นตัว!”

        “ค้นตัว!”

        คนทั้งหมดเริ่มตะโกนเสียงดังพร้อมกันว่า “ค้นตัว” พวกเขาต่างฟันธงว่าเฟิ่งเฉี่ยนกำลังค้นหาใบไม้ทองคำในตำราแพทย์แน่นอนแล้ว

        เฟิ่งเฉี่ยนฟังมาถึงตรงนี้นับได้ว่านางกระจ่างแจ้งเสียทีที่แท้พวกเขาสงสัยว่านางซ่อนใบไม้ทองคำ!

        เงยหน้าขึ้นตวัดสายตาพลันเห็นหลันเยว่หรูที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนประจวบเหมาะยิ่งที่ทันได้เห็นรอยยิ้มได้ใจที่พาดผ่านบนริมฝีปากนางอย่างรวดเร็วเฟิ่งเฉี่ยนแจ่มแจ้งแก่ใจทันที

        หลันเยว่หรู เจ้ายังคงไม่ยอมเลิกราใช่หรือไม่! ยามกลางวันให้พี่ชายของเจ้ามาต่อกรกับข้ายามกลางคืนถึงกับออกโรงใส่ร้ายป้ายสีข้าด้วยตนเอง แต่ที่น่าเอ็นดูก็คือ “ช่างทุ่มเทจิตใจอย่างยากลำบาก”จริงๆ!

        นางไม่มีโทสะแต่กลับหัวเราะออกมานางหันไปส่งรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ให้กับหลันเยว่หรู ทันทีที่เอ่ยปากก็พูดจี้ใจดำหลันเยว่หรู“คุณหนูหลัน บังเอิญเหลือเกิน พวกเราพบกันอีกแล้ว! มือปราบหลินยังสบายดีอยู่หรือไม่”

        สีหน้าของหลันเยว่หรูเปลี่ยนไปทันที นางกัดริมฝีปากล่างของตน

        รอยยิ้มของเฟิ่งเฉี่ยนยิ่งน่าลุ่มหลงขึ้นอีก“หากคุณหนูหลันพบเขาละก็รบกวนทักทายเขาแทนข้าด้วยเล่า! อย่างไรก็รู้จักกันหากเขาพบเจออุปสรรคความยากลำบากใดๆ ให้มาหาข้าได้ หากข้าช่วยเหลือเขาได้ก็จะช่วยอย่างไร...เขาก็เป็นถึงพี่ชายของคุณหนูหลัน มิใช่หรือ”

        ลมหายใจของหลันเยว่หรูเร็วรัวขึ้นนางควบคุมเพลิงโทสะที่แผดเผาในใจลงไปได้อย่างมิง่ายดายนัก นางฉีกริมฝีปากพูดเกร็งๆว่า “ขอบคุณคุณหนูเฟิงที่ใส่ใจ! หากคุณหนูเฟิงพบใบไม้ทองคำของข้าต้องรบกวนคืนให้ข้าด้วย หากเป็นของสิ่งอื่นที่คุณหนูชื่นชอบข้าจะนำมาแลกเปลี่ยนทว่าใบไม้ทองคำเป็นของขวัญที่บิดาของข้ามอบให้ข้าเต็มไปด้วยความผูกพันระหว่างบิดาและบุตรสาว อภัยให้ข้าที่มิอาจมอบให้เจ้าได้หากคุณหนูเฟิงยินดีนำใบไม้ทองคำออกมาแลกเปลี่ยน ข้ายินดีให้ราคาสองเท่าเพื่อเป็นการชดเชย”

        คนทั้งหมดได้ยินแล้วอดที่จะสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ไม่ได้

        “ราคาสองเท่า เป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย!”

        “ไม่เสียแรงที่เป็นคุณหนูหลัน มือเติบจริงๆ!”

        “รีบมอบใบไม้ทองคำออกมาเถิด!”

        “ศิษย์พี่หญิงหลันไม่ถือสาเจ้า ยังยินดีชดเชยให้ในราคาเป็นสองเท่าหากเช่นนี้แล้วเจ้ายังไม่มอบออกมาก็ถือว่าทำเกินไปแล้ว!”

        “มอบใบไม้ทองคำออกมา!”

        “มอบใบไม้ทองคำออกมา!”

        “...”

        ช่างเป็นการใส่ร้ายป้ายสีที่เด็ดดวงจริงๆ! หลันเยว่หรูกัดไม่ปล่อยนางตัดสินใจไปแล้วว่าเฟิ่งเฉี่ยนเป็นคนเก็บใบไม้ทองคำได้!

        หากนางปฏิเสธ เช่นนั้นนางจะอธิบายถึงกิริยาแปลกประหลาดเมื่อสักครู่ได้อย่างไรเล่าและถ้าหากนางยอมรับ จะให้นางไปหาใบไม้ทองคำมาจากที่ใดกัน

        การลงมือครั้งนี้ช่างเป็นการเดินหมากชนิดเหนือเมฆ!

        เห็นนางเงียบขรึม ท่านผู้อาวุโสยิ่งรู้สึกว่ายิ่งน่าสงสัยจึงพูดเสียงเข้มงวดว่า “ข้าผู้อาวุโสให้โอกาสเจ้าสองทางเลือกมอบใบไม้ทองคำออกมาดีๆ หรือยอมรับการค้นตัว เจ้าเลือกเองเถิด!”

        มู่ชิงเซียวขมวดคิ้วแน่น “ท่านผู้อาวุโส...”

        เพิ่งจะเอ่ยปากก็ถูกท่านผู้อาวุโสตัดบท “ชิงเซียวเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า ต่อให้เจ้าพูดให้นาง ข้าผู้อาวุโสก็ไม่เชื่อ!”

        “แต่...” มู่ชิงเซียวใจร้อนดั่งไฟสุม

        ครั้งนี้เป็นเฟิ่งเฉี่ยนที่พูดตัดบทเขา “คุณชายมู่ขอบคุณในความปรารถนาดีของท่าน! แต่คนเหล่านี้คิดจะให้ร้ายข้าใส่ร้ายป้ายสีข้าไม่ง่ายดายเช่นนั้นหรอก!”

        “แม่นางเฟิง...” มู่ชิงเซียวมองนางอย่างเป็นห่วง