เชื่อมโยงด้วยเสียง สั่งการด้วยรัก

ตอนจบของเ๹ื่๪๫นั้นมีเพียงเด็กคนเดียวที่จำได้ พวกเขาไม่ได้เจอกันอีก แปดปีต่อมาพลังพิเศษของเด็กคนหนึ่งยังอยู่ ชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวแต่ไม่ขาวซีด ใต้หางตาข้างซ้ายมีขี้แมลงวันสีดำเล็ก ๆ มือขวาหมุนควงปากกาแล้วเขียนการบ้านต่อ ในห้องเรียนมีเพื่อนสนิทอีกสองคนอยู่ด้วย

“ไอ้แทน…” ผมเหลือบมองคนที่กำลังทำท่าบีบนวดไหล่ด้านหลัง แทนไท เพื่อน ม. 5 ที่ตัวสูงพอ ๆ กับผมเอียงคอมองผ่านไหล่มาฉีกยิ้ม ฟันสีขาวของมันเด่นชัดเมื่อเทียบกับสีผิวที่ออกจะคล้ำนิดหน่อย ผมสีดำยุ่งเหยิงกับคิ้วดกที่รกรุงรังของมันทำผมหงุดหงิดขึ้นมาดื้อ ๆ

“ไรเหรอ?” มันถามด้วยภาษาที่ฟังดูน่ารักตรงข้ามกับนิสัยห่าม ๆ ที่ชอบแกล้งคนอื่น

“ปั่นจิ้งหรีดสามสิบรอบ” 

แทนไทสบถด่า “สัตว์!” ไอ้เอิร์ธที่ยืนกินขนมข้างโต๊ะที่ผมนั่งหลุดหัวเราะทันที คนโดนสั่งให้ปั่นจิ้งหรีดพยายามฝืนตัวเองเกร็งกล้ามเนื้อท่อนแขนจนหน้าเขียว มันร้องเอิ๊กอ๊ากราวกับกำลังเค้นพลังภายในเพื่อหยุดตัวเองให้ได้

“ไอ้เชี่ยสอง” ระหว่างที่ด่าผม มือขวาก็ค่อย ๆ เลื่อนไปจับใบหูซ้ายตัวเอง มือซ้ายพาดทับมือขวา นิ้วมือซ้ายทั้งหมดรวบกำยกเว้นนิ้วชี้ที่ยืดตรง ไอ้แทนแหกปากสุดเสียง “ไม่! ไอ้เชี่ยไม่!” แต่กระดูกสันหลังไม่ได้สนใจฟังคำสั่งของผู้เป็๞นายมัน หลังไอ้แทนก้มโค้งจนปลายนิ้วชี้เกือบจรดพื้น ขาทั้งสองข้างขยับหมุนรอบตัวเอง

“หนึ่ง” ไอ้เอิร์ธที่ยืนกินขนมอยู่นับ

“ไอ้เชี่ยเอิร์ธ” 

“สอง” 

“กูเวียนหัวแล้ว” 

“สำออย” เอิร์ธด่า “เพิ่งปั่นสองรอบร้องเวียนหัว สาม” 

เอิร์ธเป็๞เพื่อนสนิทอีกคนของผม ความสูงของมันต่ำกว่าผมแต่สูงกว่าไอ้แทน ผิวขาว ตาตี่ ขี้เบื่อและชื่นชอบการนอนหลับเป็๞ที่สุด แต่การนอนหลับของไอ้เอิร์ธก็ไม่เคยสร้างปัญหาให้ใครตรงกันข้ามกับไอ้แทน

“สิบ” 

เพราะมีเพื่อนสมองขี้เลื่อยบางคนลืมรายงานที่ต้องส่งวันนี้ไว้ที่บ้าน ผมกับไอ้เอิร์ธที่อยู่กลุ่มเดียวกับมันก็เลยโดนครูตำหนิและต้องมานั่งเขียนรายงานใหม่ ที่แย่กว่านั้นคือไอ้แทนจำเนื้อหาที่เขียนในรายงานไม่ได้แล้ว ผมเลยต้องมานั่งเขียนแทนส่วนของมัน ไอ้เอิร์ธด่าไอ้แทนไปชุดใหญ่ก่อนที่ผมจะสั่งให้ปั่นจิ้งหรีด

“สิบสอง” ไอ้เอิร์ธนับ

“มึงพอเถอะ” ไอ้แทนแหกปากร้องแต่ก็ยังปั่นจิ้งหรีดต่อ

“สิบสาม” 

“ไอ้เชี่ยสอง กูจะอ้วก” 

“สิบสี่” 

“มึงห้ามอ้วก” สิ้นสุดคำพูดของผม ไอ้แทนที่มีอาการแดกดันมาจากช่องท้องก็หุบปาก ทำท่าพะอืดพะอมก่อนที่จะกลืนบางอย่างกลับลงคอไป ไอ้เอิร์ธเบ้หน้าทำท่าเหมือนอยากจะอาเจียนด้วย ตอนนี้เป็๞เวลาห้าโมงเย็นแล้ว เหลือแต่พวกเราสามคนในห้อง ข้างนอกฝนตกปรอย ๆ ได้กลิ่นหญ้าสดและกลิ่นเย็นของฝนที่ช่วยทำให้รู้สึกชุ่มชื่น ผมเขียนสรุปบรรทัดสุดท้าย

“ยี่สิบห้า” 

“พอแล้ว เพื่อนสองพอแล้ว” 

“ยี่สิบหก” 

“ไอ้เอิร์ธ มึงเลิกนับสักที” 

“ยี่สิบเจ็ด อีกสามครั้ง” 

ผมวางปากกาแล้วหันมองไอ้แทน

“ยี่สิบแปด” 

“อุ๊บ!” 

“ยี่สิบเก้า” 

แก้มไอ้แทนบวมเปล่งเหมือนกำลังอมอะไรอยู่

“สามสิบ” ไอ้แทนหยุดทันทีราวกับเครื่องจักรที่กดปิดสวิตช์ คนที่เพิ่งปั่นจิ้งหรีดสามสิบรอบล้มตึงก้นกระแทกพื้นกลืนบางอย่างที่อมอยู่ลงคอเหมือนเมาเรือ ไอ้เอิร์ธโยนยาดมสมุนไพรกระปุกสีเขียวให้ แทนไทยังทำท่าเหมือนจะอ้วกอยู่ มันรีบเปิดฝา สูดหายใจเอากลิ่นหอมเข้าเต็มปอด

ผมหันไปหยิบกระดาษรายงานยื่นให้ไอ้เอิร์ธ “มึงเอาไปส่งครู”

ไอ้เอิร์ธตาโตแล้วด่ากลับ แต่มือก็รับกระดาษตามคำสั่งผม “ใช้พลังพิเศษกับกูเฉย? กูเป็๞คนเอาไปส่ง กูก็โดนจารย์ด่าอีกชุดอ่ะดิ”

ขาไอ้เอิร์ธขยับก้าวเดินแต่คอมันยังหันกลับมามองอยู่อย่างนั้น

“ไอ้เชี่ยสอง” 

แววตามันคาดหวังว่าผมจะเปลี่ยนคำพูดแต่ผมยังนั่งเฉย

“ถ้าให้ไอ้แทนไปส่งแล้วมันไปอ้วกใส่ครูเดี๋ยวก็โดนตัดคะแนนอีก” 

“แล้วทำไมมึงไม่ไปส่งเองวะ” 

“กูไม่อยากโดนด่า” 

“อ้าวไอ้เชี่ย!” เสียงไอ้เอิร์ธยังดังก้องตรงระเบียงทางเดิน เมื่ออีกฝ่ายเดินไปไกลมากพอจนไม่ได้ยินคำก่นด่าแล้ว แทนไทที่นอนหงายกางแขนขาบนพื้นก็หายใจหอบ

เสียงหายใจของมันดังพอ ๆ กับเสียงฝนตกนอกห้อง ฝนที่ตกเบา ๆ อยู่แล้วยิ่งเบาลงอีก มีเสียงผู้ชาย๻ะโ๷๞เรียกเพื่อนแล้ววิ่งไปที่สนามฟุตบอล ผมเงยหน้ามองผ่านหน้าต่างไปยังท้องฟ้า มีสายรุ้งหลากสีทอดสะพานโค้งเชื่อมระหว่างสนามฟุตบอลกับหลังคาของอาคารเรียน จังหวะที่หลับตา กอดอก ทิ้งแผ่นหลังพิงเก้าอี้ครู่หนึ่ง ของบางอย่างก็ลอยมากระแทกหัว

ผมลืมตา หันมองคนที่นอนอยู่ ไอ้แทนขยับปากด่าว่า “สัตว์”

ผมเผยอปากอ้าบ้าง

“มึงหยุดเลย” ไอ้แทนยกมือชี้หน้าแล้วรีบเปลี่ยนมาอุดหู “กูขอสั่งให้มึงห้ามสั่งกูให้ทำอะไรอีก” 

ผมหุบปากที่เผยออ้าลง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันครู่หนึ่งก่อนสมองในหัวคิดคำง่าย ๆ “ไอ้แทน ลองใช้ลิ้นเลียปลายจมูกตัวเองดูซิ”

ไอ้แทนขมวดคิ้ว มันยังนั่งเอามืออุดหูอยู่แต่ปากค่อย ๆ เริ่มอ้าออก มันกลอกตามองผม ลิ้นที่อยู่ด้านในปากแลบออกมาแล้วกระดกขึ้น

“ไอ้เชี่ยสอง มึงสั่งให้กูทำอะไร” 

ผมหัวเราะ มันเปลี่ยนใจจากที่เอามืออุดหูเลื่อนมาปิดปาก ไอ้เอิร์ธเดินกลับเข้ามาในห้อง เอาขาเตะโต๊ะแล้ว๻ะโ๷๞เรียกเสียงดัง

“ไอ้สอง!” 

ผมหันไปมองหน้ามันเป็๞จังหวะเดียวกับที่มันด่า “ไอ้สัตว์ สักวันพระเ๯้าจะยึดพลังไปจากมึง ไอ้คนเชี่ย!”

“กูนับถือพุทธ” 

“เออ พระพุทธเ๯้าก็ได้ กูจะฟ้องพระสัมมาสัมพุทธเ๯้า” 

ผมยิ้มกับชื่อที่มันเรียกแบบจัดเต็ม ไอ้เอิร์ธปิดท้ายด้วยการส่งอวัยวะเพศให้ผม ไอ้แทนที่ยังคงใช้ลิ้นเลียมือตัวเองอยู่ส่งเสียงอู้อี้ ใช่ ผมมีพลังพิเศษ พลังที่ไม่ว่าจะสั่งอะไรทั้งแค่คิดในหัวหรือพูดออกเสียง คนคนนั้นก็ต้องทำตาม

“ไอ้สัตว์สอง” ไอ้แทนเตะขาเก้าอี้ประท้วง “มึงพอ” 

ผมเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋า “เออ พอก็พอ”

ไอ้แทนเช็ดมือที่เปียกน้ำลายกับกางเกงตัวเองแล้วลุกขึ้น ไอ้เอิร์ธเดินไปเก็บของบนโต๊ะของมัน ไอ้แทนเอามือที่เปียกน้ำลายตัวเองเมื่อครู่ไปป้ายจมูกไอ้เอิร์ธ ไอ้เอิร์ธหันไปส่งอวัยวะเพศให้ไอ้แทนอีกครั้งหนึ่ง คนรับคำด่าอวัยวะเพศฉีกยิ้มเหมือนมีความสุข เสียงฝนปรอยเงียบไปแล้ว ตอนนี้มีแต่เสียงเชียร์ฟุตบอลในสนาม เสียงกรี๊ดของเด็กนักเรียนผู้หญิงและเสียงเป่านกหวีดของโค้ชที่เป็๞ครูพละ

ผมหันมองกลุ่มผู้ชายตัวสูงในชุดกีฬาหลายคนวิ่งกลางสนาม เด็กม.6 ที่พวกคุณครูต่างภาคภูมิใจว่าเป็๞รุ่นที่ดีที่สุดของโรงเรียนวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางเดียวกัน ทีมที่แข่งกับม.6 คือเพื่อนของผมที่อยู่ม.5 ถึงจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ก็ถือว่ารู้จักกัน

โดยปกตินักกีฬาหลายคนของโรงเรียนจะมีสังกัดสโมสร แต่การฝึกซ้อมเกมแรกพวกม.6 จะวอร์มร่างกายโดยการแข่งกับม.5 เล่น ๆ ไม่จริงจัง ไอ้แทนกับไอ้เอิร์ธเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเดินมายืนมองตรงหน้าต่างด้วย สนามหญ้ายังเปียกชุ่มด้วยน้ำหลังจากฝนตก รุ่นพี่ม.6 ที่ใส่เสื้อสีดำวิ่งบุกไปยังประตูของอีกฝ่าย ทีมม.5 ที่ใส่เสื้อสีเหลืองวิ่งตาม ผมยกกระเป๋าเป้สะพายบ่า สายตายังจ้องมองลูกบอลรอลุ้นว่าจะทำประตูได้ไหม ม.5เข้าขวางม.6 ที่ใส่เสื้อหมายเลขสอง มีรุ่นพี่ม.6 อีกสามคนรอรับบอลต่อแต่ทั้งสามคนก็ถูกทีมม.5 ประกบไว้

ม.6หมายเลขสองเลี้ยงบอลสับขาหลอกจากม.5 ที่เข้ามาขวางได้สำเร็จ ผมเลิกคิ้วขึ้น ม.5สามคนวิ่งตามด้านหลัง ผู้รักษาประตูทีมม.5 กางขาออก ตั้งท่าพร้อมรับ หมายเลขสองของม.6 หมุนตัวหลบหมายเลขสิบม.5 แล้วยิง บอลลอยโฉบผ่านปลายนิ้วผู้รักษาประตูกระแทกกับตาข่ายพร้อมเสียงนกหวีดดังลากยาวดังปี๊ด

ไอ้แทนร้อง “เยส!” ไอ้เอิร์ธร้อง “เชี่ย” จากนั้นก็เป็๞เสียงกรีดร้องของคนที่นั่งเชียร์ข้างสนาม

ไอ้เอิร์ธหันมองหน้าไอ้แทนแล้วผลักไหล่ “มึงเชียร์ม.6 เหรอ”

ไอ้แทนกะพริบตาใสซื่อก่อนตอบ “เออ ทำไมอ่ะ”

“มึงอยู่ม.5 หรือเปล่า” 

“ก็ม.6 เก่งกว่าเห็น ๆ” 

“ไอ้นี่!” เอิร์ธผลักหัวไอ้แทน ไอ้แทนหันมองแล้วโยนสถานการณ์ที่ต้องเลือกมาให้ผมต่อ

“ไอ้สอง มึงเชียร์ม.5 หรือม.6” 

ไอ้เอิร์ธหันหน้ามองมาทางผมเพื่อรอฟังคำตอบด้วย ผมมองม.6 ที่ใส่เสื้อหมายเลขสองครู่หนึ่งแล้วตอบแบบไม่กระตือรือร้นว่า “ไม่เชียร์ใครทั้งนั้น”

“มึงอย่า” แทนไทยกนิ้วชี้ “กูเห็นนะ มึงจ้องเบอร์สองโคตรนาน เก่งใช่ไหมไอ้สัตว์ คนนี้เพิ่งย้ายมาเรียนโรงเรียนเรา”