คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

ภายในห้องลับส่วนตัวของศิษย์เอกหอโอสถ... ไอน้ำสีฟ้าครามลอยกรุ่นอยู่เหนือถังไม้ขนาดใหญ่

เย่เฉินนั่งแช่อยู่ในน้ำยาสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็นจัด อุณหภูมิที่ หนาวเหน็บ ของน้ำยาซึมซาบเข้าสู่รูขุมขน ช่วยบรรเทาความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ในกระดูกดำ

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม... สีฟ้าครามของน้ำยาก็เริ่มจางลงจนกลายเป็นน้ำใสสะอาด บ่งบอกว่าร่างกายของเขาได้ดูดซับสรรพคุณยาเข้าไปจนหมดสิ้นแล้ว

"ฟู่..."

เย่เฉินพ่นลมหายใจยาวเหยียด ไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากปาก เขาลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทกลับมาสงบนิ่งและลึกล้ำอีกครั้ง

เขายกแขนขึ้นดู ผิวหนังที่เคยแดงก่ำจากการใช้โอสถระเบิดโลหิต บัดนี้กลับมาเป็นปกติแล้ว เส้นชีพจรลมปราณที่เคยเสียหายได้รับการสมานจนเกือบสมบูรณ์

"ฟื้นตัวได้เจ็ดส่วน..." เย่เฉินพึมพำกับตัวเอง "แม้ภายนอกจะดูปกติ แต่รากฐานภายในยังไม่เสถียร เพลิงอสูรในกายยังคงพยศและพร้อมจะปะทุออกมาทุกเมื่อหากข้าใช้พลังเกินขีดจำกัด"

เขารู้ดีว่าตนเองยังไม่พร้อมสำหรับการต่อสู้เต็มรูปแบบ... แต่ในสถานการณ์ที่เพิ่งยึดอำนาจมาได้เช่นนี้ เขาไม่อาจแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นได้แม้แต่นิดเดียว

เย่เฉินลุกขึ้นจากถังน้ำ สวมใส่ชุดคลุมศิษย์เอกสีขาวขลิบทองตัวใหม่ (ที่ยึดมาจากคลัง) แล้วเดินออกจากห้องลับด้วยท่วงท่ามั่นคง

ถึงเวลาต้องจัดการกับ "ปัญหาภายใน" ให้จบสิ้นเสียที

โถงกลางหอปรุงยา

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด เหล่าศิษย์สายในนับสิบคนที่เคยเป็นลูกน้องเก่าของเฉินมู่ กำลังยืนจับกลุ่มซุบซิบกันด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร เมื่อเห็นเย่เฉินเดินเข้ามา พวกมันก็แสร้งทำเป็นวุ่นวายอยู่หน้าเตาหลอม แต่ไม่มีงานชิ้นใดคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย

"ยาบำรุงโลหิตที่ข้าสั่งให้ปรุง... เสร็จหรือยัง?" เย่เฉินเอ่ยถามเสียงเรียบ

ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มศิษย์สายใน เดินออกมาข้างหน้าด้วยท่าทียียวน

"ยังไม่เสร็จขอรับ ศิษย์พี่เย่" มันตอบโดยไม่มองหน้า

"วัตถุดิบในคลังหมดพอดี... แถมเตาหลอมโซนตะวันตกก็เกิดร้าวขึ้นมาพร้อมกันห้าใบ พวกข้าคงทำงานต่อไม่ได้จนกว่าศิษย์พี่จะอนุมัติงบซ่อมแซม... อ้อ อีกอย่าง ท่านผู้อาวุโสไป๋เพิ่งประกาศ 'เข้าฌานเก็บตัว' เมื่อเช้านี้ กว่าจะออกมาคงอีกหลายเดือน ท่านคงต้องรอไปก่อนนะขอรับ"

มันแสยะยิ้มเยาะเย้ย... นี่คือการ "ดื้อแพ่ง" อย่างชัดเจน พวกมันรู้ว่าแบ็คอัพของเย่เฉินไม่อยู่แล้ว จึงหวังจะใช้ข้ออ้างเรื่องระเบียบและอุปกรณ์มาบีบให้เย่เฉินหัวหมุนจนยอมแพ้ไปเอง

"วัตถุดิบหมด? เตาพัง? อาจารย์เก็บตัว?"

เย่เฉินทวนคำ มุมปากยกยิ้ม เยียบเย็น

"ในเมื่อพวกเจ้าทำงานไม่ได้... ก็แปลว่าพวกเจ้าไร้ประโยชน์"

"ศิษย์พี่เย่พูดแรงไปแล้ว!" ชายร่างผอมทำท่าโกรธเคือง "พวกข้าเป็นศิษย์สายในที่ได้รับการแต่งตั้งถูกต้อง ท่านไม่มีสิทธิ์มา..."

วูบ!

เย่เฉินไม่รอให้มันพูดจบ เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างนั้นด้วยความเร็วสูง มือขวาคว้าหมับเข้าที่ใบหน้าของมัน แล้วกระแทกศีรษะของมันลงกับโต๊ะหินอย่างแรง!

โครม!

"อ๊ากกกก!"

เย่เฉินกดหัวมันไว้กับโต๊ะ มือซ้ายล้วงเอา "ตราประทับศิษย์เอก" ออกมาจากอกเสื้อ... ตราหยกที่เขาเพิ่งยึดมาจากเฉินมู่

"ข้ามีสิทธิ์..."

เย่เฉินประทับตราหยกกระแทกลงบนหน้าผากของชายผู้นั้น!

ปึก!

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น ตราประทับได้ทิ้งรอยสัญลักษณ์ "ขับไล่" สีแดงฉานไว้บนหน้าผากของมัน

"ในนามของศิษย์เอกผู้ดูแลหอโอสถ... ข้าขอปลดเจ้าออกจากตำแหน่งศิษย์สายใน! ยึดคืนป้ายหยกประจำตัว และริบทรัพยากรทั้งหมดที่เจ้าเคยเบิกไป!"

"มะ... ไม่จริง! ท่านทำแบบนี้ไม่ได้!" มันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก การถูกปลดกลางอากาศเช่นนี้เท่ากับอนาคตในสำนักจบสิ้น

"ลากตัวมันออกไป!" เย่เฉินตวาดลั่น

ศิษย์รับใช้สองคนรีบวิ่งเข้ามาลากตัวอดีตหัวหน้ากลุ่มที่กำลังดิ้นพราดๆ ออกไปทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของศิษย์คนอื่นๆ

เย่เฉินหันกลับมามองกลุ่มคนที่เหลือ แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกน

"มีใครที่ 'เตาพัง' หรือ 'วัตถุดิบหมด' อีกไหม?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง... ศิษย์ทุกคนหน้าซีดเผือด รีบก้มหน้าก้มตากลับไปประจำที่และเริ่มจุดไฟปรุงยาทันทีราวกับเครื่องจักร

ไม่มีใครกล้าลองดีอีกต่อไป... อำนาจของเย่เฉินได้หยั่งรากลึกลงในหอโอสถอย่างสมบูรณ์แล้ว

ทว่า... ความสงบสุขอยู่ได้ไม่นาน

ก๊าซ!

เสียงร้องแหลมสูงของสัตว์ปีกดังมาจากฟากฟ้า เงา ร่างทะมึน ขนาดใหญ่โฉบลงมาเกาะที่ขอบหน้าต่างของหอปรุงยา

มันคือ "อินทรีทมิฬ" สัตว์ส่งสารของ "หอภารกิจ" ที่มีสายตาดุร้าย ที่ขาของมันผูกม้วนคัมภีร์สีแดงสดเอาไว้

"ภารกิจสีแดง?"

เย่เฉินขมวดคิ้ว สีแดงหมายถึงภารกิจบังคับระดับเร่งด่วนและอันตรายสูงสุด เขาแกะม้วนคัมภีร์ออกมาเปิดอ่าน... และตราประทับบนคัมภีร์ก็ทำให้ดวงตาของเขาหรี่ลง

ตราประทับมังกรคู่... "รองเจ้าสำนัก"!

"คำสั่งจากหอภารกิจ: ถึงศิษย์เอกหอโอสถ"

"เนื่องด้วยเหตุปะทะกับสัตว์อสูรที่ชายแดนสำนัก มีศิษย์บาดเจ็บจำนวนมาก และผู้อาวุโสไป๋อยู่ในช่วงเข้าฌาน... ข้าขอใช้อำนาจรองเจ้าสำนัก สั่งให้ท่านนำเสบียงโอสถรักษา ไปส่งยัง 'สาขาหุบเขาหมอกดำ' เพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเป็นการด่วน ภายในเวลา 3 วัน... หากล่าช้า ถือว่าฝ่าฝืนกฎสำนัก มีโทษสถานหนัก"

เย่เฉินกำม้วนคัมภีร์แน่นจนยับย่น

หลิวหยวนร้ายกาจนัก... มันรู้ว่าตอนนี้ผู้อาวุโสไป๋เก็บตัว จึงไปยืมมือ "รองเจ้าสำนัก" (ซึ่งน่าจะเป็นพรรคพวกเดียวกัน) ออกคำสั่งนี้มาเพื่อบีบให้เขาออกจากพื้นที่ปลอดภัย

"หุบเขาหมอกดำ..."

ชื่อสถานที่นี้กระตุ้นความทรงจำบางอย่างในสมองของเขา... ความทรงจำของกู่เทียนที่เขากลืนกินมา

ภาพในหัวฉายชัด... หุบเขาลึกที่ปกคลุมด้วยหมอกพิษตลอดปี ภูมิประเทศซับซ้อน เต็มไปด้วยสัตว์อสูรดุร้าย... แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

สิ่งที่กู่เทียนเคยสืบพบคือ... หุบเขาแห่งนี้เป็นหนึ่งใน "จุดพักของ" ลับๆ ที่มีการลักลอบขนย้ายมนุษย์และนักโทษไปส่งยังห้องทดลองใต้ดิน!

"มันไม่ใช่ภารกิจส่งยา..." เย่เฉินแสยะยิ้ม อำมหิต

"แต่มันคือกับดัก... เพื่อจับข้าไปเป็นหนูทดลอง"

หลิวหยวนไม่ได้ต้องการฆ่าเขา... แต่มันต้องการ "ร่าง" ที่ทนพิษและมีไฟอสูรของเขา ไปสานต่อโครงการมารฟ้า

"ฉลาดนักนะ... แต่เจ้าคิดผิดอยู่อย่างหนึ่ง"

เย่เฉินเดินไปที่แผนที่ขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง นิ้วของเขาลากไปหยุดที่จุดสีดำบนแผนที่

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นเหยื่อ... แต่ความจริงแล้ว ข้าคือนักล่าที่กำลังหิวโซต่างหาก"

เย่เฉินหันหลังเดินเข้าสู่คลังสมุนไพร เขาเริ่มหยิบจับวัตถุดิบอันตรายออกมาวางเรียงราย... หญ้าพิษสลายวิญญาณ... ดอกยางนิทรา... ผงเกล็ดงูหลาม...

เขาไม่ได้เตรียมยาไปรักษาใคร... แต่เขากำลังเตรียม "ของฝาก" ไปให้พวกมัน

"จางเว่ย!" เย่เฉินตะโกนเรียกเจ้าอ้วน

จางเว่ยรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา "ขอรับท่านพี่!"

"ข้าจะไม่อยู่สักพัก... ดูแลตลาดผีให้ดี" เย่เฉินโยนถุงยากลุ่มสุดท้ายให้ "และกระจายข่าวออกไปว่าข้าไปทำภารกิจ... ให้ทุกคนรู้ว่าข้าไม่ได้หนี"

"รับทราบขอรับ! ท่านจะไปนานไหม?"

"ไม่นาน..."

เย่เฉินเดินไปที่คอกสัตว์อสูรด้านหลังหอโอสถ เขาใช้อำนาจศิษย์เอกเบิกตัว "อาชาเกล็ดมังกร"  ออกมา

สัตว์อสูรระดับสองที่มีรูปร่างเหมือนม้าศึก แต่มีเกล็ดสีดำทมิฬปกคลุมทั่วตัวและมีเปลวไฟสีฟ้าลุกไหม้ที่กีบเท้า มันพยศและดุร้าย แต่ทันทีที่เย่เฉินแผ่กลิ่นอายอสูรเทวะออกมา มันก็สงบลงและยอมก้มหัวให้เขาขี่แต่โดยดี

เย่เฉินกระโดดขึ้นหลังอาชาเกล็ดมังกรอย่างสง่างาม สะพายดาบทัณฑ์ปฐพีไว้ด้านหลัง แววตาของเขาเปลี่ยนจากนักปรุงยากลับกลายเป็นนักล่า

"ข้าแค่จะไปล่าหนูสกปรกที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา... พวกมันคิดว่าข้าเป็นเหยื่อทดลอง"

"แต่หนูที่กัดคนตายได้... มันไม่ใช่หนูแล้ว"

ฮี้!!!

อาชาเกล็ดมังกรส่งเสียงร้องก้องกังวาน ก่อนจะพุ่งทะยานออกจากหอโอสถ มุ่งหน้าลงสู่ตีนเขาด้วยความเร็วสูง ทิ้งฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง

การเดินทางสู่กับดักมรณะ... เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

[จบตอนที่ 53]