บทที่ 18 พิษลิ่วเจี่ย
ชายที่ถูกเรียกว่ารองประธานหยางเปลี่ยนสีหน้าเป็รอยยิ้มทันใด หันไปมองเย่จื่อเมิ่งที่ยืนอยู่ที่ประตู
เมื่อเห็นเย่จื่อเมิ่งถูกหญิงสาวคนหนึ่งพยุงอยู่ รองประธานหยางก็เปลี่ยนเป็สีหน้าใกังวล พลางร้องถามด้วยความประหลาดใจว่า "ประธานเย่ เกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอครับ"
"คุณเป็ประธานของพวกเรา จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นไม่ได้นะครับ"
"หยางเส่าอัน คุณก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนประจบประแจง มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะค่ะ" เย่จื่อเมิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แสดงความไม่พอใจขณะที่มีคนพยุงเธอเข้ามา
ลูกน้องผู้หญิงที่พยุงเย่จื่อเมิ่งพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้แล้วก็ถอยออกไป
หยางเส่าอันเห็นซูช่านกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ เขาจึงจ้องกลับไปอย่างดุดัน คิดในใจว่า แค่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ คงไม่มีทางทำลายแผนของเขาได้หรอก
"ประธานเย่ ผมได้ยินมาว่าคุณชอบน้ำหอมชาลมาร์จากฝรั่งเศส นี่เป็รุ่นใหม่ล่าสุดที่ภรรยาผมเพิ่งซื้อมาจากที่นั่น คุณลองดูหน่อยไหมครับ?"
หยางเส่าอันพูดพลางหยิบกล่องสวยงามออกมาจากอก แล้วนำขวดคริสตัลสีชมพูขนาดเล็กออกมาจากข้างใน ค่อย ๆ ยื่นไปตรงหน้าเย่จื่อเมิ่ง
"นี่เป็น้ำหอมรุ่นลิมิเต็ด มีขายเฉพาะในงานเปิดตัวเท่านั้น ของดีขนาดนี้ ภรรยาผมคงไม่เหมาะกับมัน เหมาะกับประธานเย่แบบคุณมากกว่าครับ"
เย่จื่อเมิ่งรู้สึกรังเกียจการประจบประแจงของหยางเส่าอัน รองประธานคนนี้ แต่เธอก็ชอบน้ำหอมแบรนด์นี้จริง ๆ และยังเป็รุ่นลิมิเต็ดใหม่ด้วย!
เย่จื่อเมิ่งพูดพลางยื่นมือไปหยิบขวดคริสตัลสีชมพู "ฉันขอดูหน่อยค่ะ ถ้าเหมาะสมฉันจะจ่ายเงินให้"
ในตอนนั้น ซูช่านก็ลุกขึ้นมาะโเสียงเย็น "อย่าแตะมัน"
!!!
เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้วมองไปทางซูช่าน หยางเส่าอันก็เช่นกัน
"ทำไมถึงแตะไม่ได้ล่ะ" เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้วมองไปทางซูช่าน
"น้ำหอมขวดนี้มีพิษ" ซูช่านชี้ไปที่ขวดคริสตัลในมือของหยางเส่าอัน
หยางเส่าอันใมาก เขาไม่คิดเลยว่าผู้ช่วยคนใหม่ที่ประธานเย่จ้างมาจะสามารถมองออกถึงปัญหาภายในได้
แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางถอยอีกต่อไป
ตระกูลเหวินได้สัญญากับเขาว่า ถ้าประธานเย่ติดกับ หลังจากแผนสำเร็จ พวกเขาจะอนุญาตให้ประธานเย่นอนกับเขาหนึ่งคืน
แค่เพราะเื่นี้ เขาถึงกับยอมทำโดยไม่รับเงินแม้แต่หยวนเดียว
"ประธานเย่ ผู้ช่วยของคุณคงฟังเพลงมากเกินไปแล้วละ นี่มันน้ำหอมที่ภรรยาผมเพิ่งนำกลับมาจากฝรั่งเศส จะมีพิษได้ยังไงกัน"
"นี่มันความเข้าใจผิดครั้งใหญ่" หยางเส่าอันร้องขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
เย่จื่อเมิ่งมองซูช่านด้วยสายตาเ็า พลางตำหนิว่า "ซูช่าน นี่มันบริษัทของฉัน คุณจะทำตัวให้เรียบร้อยหน่อยได้ไหม อย่าก่อเื่ไปมากกว่านี้ น้ำหอมมีพิษมันเป็แค่เพลง*[1]"
พูดจบเย่จื่อเมิ่งก็ยื่นมือไปรับขวดคริสตัล ขณะที่ลมหายใจของหยางเส่าอันเริ่มกระชั้นขึ้น
"โง่เง่า" ซูช่านแค่นเสียงเ็า ร่างของเขาพุ่งไปที่โต๊ะทำงานในพริบตา แย่งขวดน้ำหอมจากมือของเย่จื่อเมิ่งมาถือไว้
"ซูช่าน คุณเป็บ้าหรือไง" เย่จื่อเมิ่งลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห
ซูช่านหันไปมองหยางเส่าอัน แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ็า "ถ้ามันไม่มีพิษ งั้นคุณลองดมดูก่อนไหมล่ะ"
"ไม่ ไม่เอา ผมไม่ชอบกลิ่นน้ำหอม" หยางเส่าอันรีบโบกมือปฏิเสธ พร้อมกับถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้น ซูช่านรีบดึงจุกขวดออกทันที แล้วยื่นปากขวดคริสตัลไปตรงจมูกของหยางเส่าอัน
กลิ่นหอมลอยฟุ้งออกมาทันที พร้อมกันนั้นก็มีแมลงตัวเล็ก ๆ สีดำที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหลายตัวรีบมุดเข้าไปในโพรงจมูกของหยางเส่าอัน...
"ซูช่าน คุณออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้" เย่จื่อเมิ่งเห็นคนคนนี้กล้าทำกับรองประธานบริษัทของเธออย่างป่าเถื่อนหยาบคาย ในใจก็พลันเดือดดาลขึ้นมา
แม้ว่าหยางเส่าอันจะชอบประจบประแจง แต่อย่างไรเขาก็เป็ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท
แต่ในวินาทีถัดมา หยางเส่าอันก็ร้องโหยหวนออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเ็ป ก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้น
"คัน คันมาก อ๊าาาาา!" หลังจากที่หยางเส่าอันล้มลงไปกับพื้น เขาก็เริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างเการ่างกายของตัวเองไปทั่วอย่างแรง
เย่จื่อเมิ่งชะงักค้าง เบิกตากว้างด้วยความใ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"ช่วยด้วย ประธานเย่ ผมคันมากเลย คันจนจะตายอยู่แล้ว" หยางเส่าอันเริ่มร้องขอความช่วยเหลือ พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างเกาที่ใบหน้าและลำคอของตัวเอง
เพราะหยางเส่าอันใช้มือขวาเกาแก้มแรงเกินไป ิัส่วนหนึ่งที่ถูกเกาหลุดออกมา เผยให้เห็นเนื้อและเือยู่ข้างใต้
เย่จื่อเมิ่งเอามือปิดปากร้องอุทานด้วยความใ แล้วรีบะโออกไปข้างนอก "มีใครบ้าง ข้างนอกมีใครบ้าง รีบเรียกรถพยาบาลมาเร็ว"
ไม่นานลูกน้องหลายคนก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นหยางเส่าอันที่กำลังดิ้นพล่านไปมาบนพื้นพลางร้องครวญครางด้วยความเ็ป ใบหน้าถูกข่วนจนเละไปหมด สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที รีบช่วยกันหามหยางเส่าอันออกไป
เมื่อเห็นซูช่านยืนนิ่งอยู่กับที่ เย่จื่อเมิ่งชี้ไปที่ประตู แล้วชี้ไปยังพื้นตรงที่หยางเส่าอันเพิ่งนอนอยู่ พูดอย่างสับสน "เขา เขามีอาการจริง ๆ ด้วย ในน้ำหอม..."
"น้ำหอมบ้าอะไร นั่นมันยาพิษต่างหาก" ซูช่านถลึงตาใส่เย่จื่อเมิ่ง แล้วหมุนตัวกลับไปนั่งบนโซฟา
ยาพิษ!
มันเป็สิ่งที่เธอเคยเห็นแค่ในหนังเท่านั้น เย่จื่อเมิ่งไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ลูกน้องของเธอคนหนึ่งจะพยายามวางยาพิษเธอ
ผ่านไปสี่ถึงห้านาทีเต็ม ๆ เย่จื่อเมิ่งถึงได้สติกลับคืนมา
"หยางเส่าอันไม่มีทางกล้าทำแบบนี้แน่นอน ต้องมีคนอยู่เื้ัสั่งการแน่ ไม่ได้ ฉันต้องแจ้งตำรวจ" เย่จื่อเมิ่งรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรออก
ซูช่านพูดเสียงเ็า "คนที่สามารถปรุงพิษลิ่วเจี่ยได้ จะถูกเ้าหน้าที่จับได้ง่าย ๆ เหรอ ไร้ประโยชน์น่า"
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ" ตอนนี้เย่จื่อเมิ่งไม่มีที่พึ่ง เธอมองไปที่ซูช่านด้วยสายตาที่หวาดหวั่น
ซูช่านลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปหาเย่จื่อเมิ่ง
"เฮ้ย ๆ คุณจะทำอะไรน่ะ" เมื่อเห็นซูช่านเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งมาแตะที่แขนของเธอ เย่จื่อเมิ่งก็ร้องอุทานออกมา
"อย่าขยับ ผมจะบอกวิธีแก้ให้" ซูช่านแค่นเสียงอย่างเ็า ก่อนจะก้มตัวลงกระซิบข้างหูของเย่จื่อเมิ่ง
แม้จะไม่ใช่ความลับที่น่าตื่นตะลึงอะไร แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เย่จื่อเมิ่งยอมให้ชายแปลกหน้าเข้ามาใกล้ชิดถึงขนาดกระซิบข้างหู
เมื่อซูช่านเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปถึงใบหู
"แบบ… แบบนี้จะได้เหรอ" เย่จื่อเมิ่งมองหน้าซูช่านแล้วถามกลับ เธอรู้สึกว่ามันดูไม่น่าเป็ไปได้
"ทำตามนั้นแหละ" ซูช่านจุดบุหรี่แล้วนั่งลงบนโซฟาตามเดิม
เย่จื่อเมิ่งสูดหายใจเข้าลึก รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแผนกรักษาความปลอดภัยที่ชั้นล่าง...
ไม่นานนัก หยางเส่าอันที่เพิ่งถูกหามออกไปนอกประตูใหญ่ ก็ถูกยามสองคนหามกลับเข้ามาในห้องทำงานของประธานบริษัทอีกครั้ง
ตอนนี้บนใบหน้าของหยางเส่าอันมีรอยแผลที่เขาข่วนตัวเองไว้สี่ห้ารอย เสื้อผ้าบนร่างกายก็ถูกฉีกขาดหมด ปากก็ยังคงส่งเสียงร้องครวญครางไม่หยุด
เย่จื่อเมิ่งมองดูหยางเส่าอันที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นอย่างหวาดกลัว
ซูช่านเดินเข้าไปใกล้ มือหนึ่งคว้าผมหยางเส่าอัน พูดเสียงเ็าว่า "บอกมา ใครใช้ให้นายมาวางยาพิษนี้? พูดออกมา แล้วฉันจะรักษานายให้หาย"
ตอนนี้หยางเส่าอันแทบจะถูกทรมานจนตาย เมื่อได้ยินซูช่านบอกว่าสามารถรักษาเขาได้ เขาจึงร้องไห้ะโออกมาทันทีโดยไม่ลังเล "ตระกูลเหวิน เป็เหวินเทาที่สั่งให้ผมทำ"
"ประธานช่วยผมด้วย ช่วยด้วย ผมกำลังจะตายแล้ว" หยางเส่าอันร้องไห้ะโออกมา
เมื่อได้ยินว่าเป็ตระกูลเหวิน เย่จื่อเมิ่งอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็เ็าทันใด
"ไอ้สารเลว สมควรโดนแล้ว" เย่จื่อเมิ่งก้าวไปข้างหน้า ตวาดใส่หยางเส่าอันด้วยน้ำเสียงเ็า
ซูช่านยกมือขวาขึ้น ฟาดลงที่ต้นคอของหยางเส่าอัน เสียงร้องไห้ของเขาหยุดลงทันที ก่อนที่ศีรษะจะเอียงไปด้านข้างและหมดสติไป
"เขาเป็อะไรไป?" เย่จื่อเมิ่งเบิกตากว้าง ถามด้วยความใ
"ไม่ตายหรอก พิษนี้ไม่ถึงตาย แค่ทรมานคนเท่านั้น ตอนนี้กลับบ้านแล้วนั่งรอคนร้ายมาเถอะ!" ซูช่านพูดจบก็เดินออกไปข้างนอกทันที
เย่จื่อเมิ่งรู้สึกแย่ที่สุด ไม่คิดว่าตระกูลเหวินจะใช้วิธีการต่ำช้าแบบนี้มาจัดการเธอ
เมื่อออกไปถึงด้านนอกประตู หลังจากสั่งเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบเดินตามซูช่านไปที่ลิฟต์
หลังจากกลับถึงบ้าน เย่จื่อเมิ่งก็พาเสี่ยวเสี่ยวขึ้นไปที่ห้องชั้นสอง
ในตอนนั้น ลุงจ้าวถือโทรศัพท์รีบเดินมาที่โซฟาข้าง ๆ ซูช่าน แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "คุณซู ทางตระกูลเหวินโทรมา บอกว่าจะมาเยี่ยมคุณหนู และถามว่าร่างกายของคุณหนูเป็ยังไงบ้าง"
"คุณบอกไปว่าอาการไม่ค่อยดี บอกเขาว่าไม่ต้องมา" ซูช่านดวงตาวาบขึ้นด้วยแววเ็า เป็ไปตามที่คิด ต้องเป็ฝีมือของตระกูลเหวินที่อยู่เื้ั
คงเป็เื่ของหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่สินะ
แต่ลุงจ้าวเพิ่งวางโทรศัพท์ ก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากนอกประตู "ผู้ดูแลเ้า ผมได้ยินมาว่าประธานเย่ป่วย ตระกูลของเราได้เชิญอาจารย์ผู้ปลีกวิเวกมาเป็พิเศษ รับรองว่าจะต้องรักษาอาการป่วยของประธานเย่ให้หายได้แน่นอน"
[1] เพลง 香水有毒 แปลว่า น้ำหอมเป็พิษ ขับร้องโดย หูหยางหลิน (胡杨林)
4K
