ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

หลายวันมานี้เธอนั้นยุ่งกับการแก้ไขปัญหาต่างๆจึงได้หยุดเรียนไปและคืนนี้เป็นคืนสำคัญของเธอ หลงเจี่ยนหยาง จื่อหวิน จื่อฟง ได้เตรียมพร้อมที่ไปเผาร้านเครื่องประดับของไป๋เฉียนฉิงตามแผนที่พวกเขานั้นได้ปรึกษากันเอาไว้ สองสามวันที่ผ่านมา หลงเจี่ยนหยางนั้นได้ให้จื่อหวิน กับ จื่อฟง ไปสำรวจร้านของไป๋เฉียนฉิงเพื่อเตรียมการลงมือในครั้งนี้ ตอนแรกพวกเขาจะไปกันเอง แต่เธอขอร้องและขอไปด้วยเธอต้องการเผาร้านของไป๋เฉียนฉิงด้วยตัวเอง

     ทุกคนต่างใส่ชุดดำและปิดหน้าปิดตามิดชิดเห็นแค่เพียงลูกตาทั้งสองข้างเท่านั้นพวกเขาและเธอต่างย่องมาที่ร้านของไป๋เฉียนฉิงกลางดึก ที่นี่มีบ่าวเฝ้ายามไว้แน่นหนามาก ทั้งจื่อหวิน และจื่อฟง เข้าไปที่บ่าวพวกนั้น ก่อนจะใช้มือสับไปที่ท้ายทอยของพวกมัน จนสลบล้มลงไป พวกเขาลากพวกมัน เอาไปซ่อนไว้หลังพุ่มไม้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวพวกเขาทำแบบนี้กับบ่าวที่เฝ้ายามทุกคน จนตอนนี้ทางสะดวกแล้ว ทั้งสองได้เอาน้ำมันที่เตรียมมาด้วยละเลงไปทั่วร้านของไป๋เฉียนฉิง ก่อนที่หลงเจี่ยนหยางจะจุดไฟที่คบเพลิง และยื่นมันมาให้กับเธอ เธอมองคบเพลิงไม้ในมือ ก่อนจะยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอยื่นไฟไปที่น้ำมันที่พื้นก่อนที่มันจะลามและลุกพรึบขึ้นไหม้ร้านของไป๋เฉียนฉิงอย่างรวดเร็ว เพราะร้านทำด้วยไม้ทั้งหมดมันจึงติดไฟง่ายมาก ยิ่งเจอกับน้ำมัน ยิ่งทำให้ไฟยิ่งโหมแรงขึ้น เธอมองเปลวไฟที่ลุกโชติช่วงนั้นอย่างสะใจ ก่อนที่พวกเขาและเธอทั้งสี่คน จะทะยานหายไปกับความมืดมิด 

    เหตุการณ์ไฟไหม้ในครั้งนี้ส่งผลให้ไป๋เฉียนฉิงนั้นสูญเสียเงินไปมหาศาล และเครื่องประดับราคาแพงมากมายที่นางนั้นสั่งซื้อมาจากแคว้นซ่งอีกถูกเผาทำลายยับเยิน ไม่เหลืออะไรเลย ตอนนี้ไป๋เฉียนฉิงต้องแก้ปัญหาต่างๆมากมาย กับลูกค้าที่จ่ายเงินไปแล้วกับค่าเครื่องประดับที่สั่งจากร้านนาง เนื่องจากเครื่องประดับจากแคว้นซ่งที่ลูกค้าสั่งไว้เพิ่งมาเมื่อวานจึงทำให้ถูกเผาไปจนหมด ไป๋เฉียนฉิงไม่มีของให้ลูกค้า กว่าจะสั่งของมาใหม่ก็ต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ ทำให้นางไม่มีทางเลือกจึงต้องคืนเงินให้กับลูกค้าไปเป็นจำนวนมาก มิหนำซ้ำนางยังชะล่าใจไม่ได้เอาเงินที่ขายได้ในแต่ละวันมาเก็บไว้ที่จวน ทำให้เงินที่อยู่ที่ร้านก็พลอยถูกทำลายไปด้วย ตอนนี้ยังต้องใช้เงินในจวนมาเพื่อจ่ายคืนให้กับลูกค้าอีก เรียกได้ว่าครั้งนี้นางเสียเงินไปมหาศาลเลยทีเดียว

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ต้องเป็นมันแน่นางสารเลวนั่น มันจงใจแก้แค้นข้า"

ไป๋เฉียนฉิงหลังจากแก้ปัญหาเฉพาะหน้าต่างๆไปแล้ว นางกลับมาที่จวนก็ทั้งกรีดร้องทำลายข้าวของจนตอนนี้ที่พื้นมีแต่เศษข้าวของกระจายอยู่เต็มพื้น

"ใจเย็นๆนะเจ้าค่ะ เราไม่มีหลักฐาน ขืนพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหลอกเจ้าค่ะ"

สาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาปลอบ

''มันนั้นแหละทำ จะมีใครอีก คิดว่าทำลายข้าแล้วข้าจะปล่อยมันไปง่ายๆหรืออย่างไร ข้าจะไปฆ่ามัน''

ไป๋เฉียนฉิงเดินออกจากจวนด้วยแรงโทสะ 

''ไม่ได้นะเจ้าค่ะ เราไม่มีหลักฐาน''

''ข้าจะไป วันนี้มันต้องตาย''

''ขืนไปอาละวาดแบบนี้ คุณหนูจะเสียชื่อเอาได้นะเจ้าค่ะ"

"กรี๊ดดดดดดดดดด ข้าเกลียดมัน ข้าเกลียดมัน กรี๊ดดดดดดดดดดด"

พอได้ยินสาวใช้เตือนแบบนั้น นางก็ชะงักเท้าลงทันที ก่อนจะกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ

.................................................

จวนตระกูลฟาง

     วันนี้ที่จวนตระกูลฟางนั้นมีงานเลี้ยงเล็กๆเกิดขึ้นภายในจวนเนื่องในโอกาสดีที่ร้านยาของเธอกำลังรุ่งโรจน์ ในขณะที่ร้านเครื่องประดับของไป๋เฉียนฉิงกำลังรุ่งริ่ง ทำให้วันนี้เธอมีความสุขมาก ร้านยาของเธอถึงยาจะถูกเผาทำลายไปเธอก็ปรุงมันขึ้นมาใหม่ได้ใช้เวลาไม่นาน แต่เครื่องประดับนั้นมันต้องใช้เวลานานและถ้าอยากได้ของดีๆสวยๆก็ต้องสั่งให้ร้านทางแคว้นซ่งทำ เพราะพวกเขาถนัดในการทำเครื่องประดับต่างๆมากๆ พอเธอรู้เรื่องที่ว่าเครื่องประดับที่ไป๋เฉียนฉิงสั่งซื้อจะมาวันไหน เธอจึงเลือกวันนั้นเป็นวันเผาร้านของไป๋เฉียนฉิง ไม่ใช่ความบังเอิญแต่ทุกอย่างนั้นคือแผนที่เธอได้คิดไว้แล้ว

''มาๆทุกคนกินดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ นานๆที่จวนของเราจะมีงานเลี้ยงแบบนี้ทั้งที"

เธอเอ่ยชวนทุกคนในจวน ทุกคนต่างอยู่กันพร้อมหน้ารวมถึงองค์ชายแปด จื่อฟง จื่อหวินด้วย

"ท่านปู่ลองชิมสิเจ้าคะ อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"

เธอยื่นไม้บาร์บีคิวให้ท่านปู่ของเธอ 

"อร่อยจริงๆ เจ้านี่ทำอาหารก็เก่งมาก"

ฟางเฉินฟงเอ่ยชมหลานสาวตัวเอง

วันนี้ที่จวนของเธอมีปาตี้บาร์บีคิวกัน ถึงแม้ทุกคนจะงงและแปลกใจเพราะไม่เคยรู้จักอาหารแบบนี้มาก่อน แต่เธอก็สอนและให้พวกเขาช่วยกันเสียบไม้เนื้อและผักต่างๆมากมายที่มีสีสันสวยงามจึงเสร็จลงก่อนที่เธอจะตั้งเตาพากันมาย่างกันในสวนกว้างของจวน เธอให้พ่อครัวทำซอสและช่วยกันทาและย่างบนเตาจนตอนนี้กลิ่นของอาหารหอมตลบอบอวลไปทั้งจวน ทุกคนต่างมีความสุขที่กินของอร่อยแปลกตาแปลกลิ้น ฟางเฉินฟงเองก็ดูจะติดใจอาหารแบบนี้ไม่น้อยเลย เขานั้นกินไปหลายไม้ แต่ละไม้ก็มีผักต่างๆกันออกไป เนื้อที่ใช้ก็มาจากสัตว์หลายชนิด

''องค์ชายอร่อยไหมเพคะ"

"อร่อยมาก ข้าไม่เคยกินมาก่อน มันชื่อว่าอะไรนะ"

หลงเจี่ยนหยางแปลกใจว่าทำไมฟางเหม่ยหลิงจึงคิดวิธีทำอาหารแปลกๆแบบนี้ออกมาได้ แถมยังอร่อยอีกด้วย

"บาร์บีคิวเพคะ กินเยอะๆเลยเพคะ มีอีกเยอะ"

"เจ้าอยากให้ข้ากินเยอะๆ ข้าก็จะกินเยอะๆเพื่อเจ้า"

'เอ๋ พูดแบบนี้ เธอโดนตกอีกแล้วสินะ'

 ฟางเหม่ยหลิงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

"ดูท่าทางแล้ว จื่อหวิน กับ จื่อฟงก็คงจะชอบนะเพคะ"

"นั่นสิ แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาชอบอาหาร หรือว่าอย่างอื่นกันแน่นะ"

เขาและเธอจึงมองไปยังคนทั้งคู่ ก็เห็นว่า เลียงลี่ เหมียนมี่ นั้นคอยดูแลและเอาอาหารมาให้ จื่อหวิน กับ จื่อฟง พวกเขาทั้งสี่ต่างมีท่าทางที่เขินอายกันไม่น้อย จื่อหวินก็มองที่เหมียนมี่ จื่อฟงก็มองที่เลียงลี่ แล้วก็พากันหน้าแดง 

"นั่นสินะ ชักยังไง ยังไง แล้ว"

เธอเองพอเห็นแบบนั้นแล้วก็พลอยอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

"ความรัก ไม่เข้าใคร ออกใครจริงๆ เจ้าว่าอย่างนั้นไหม หลิงเอ๋อ"

เขาส่งยิ้มอ่อนหวานให้เธอ

"นะ....นั้น สินะ"

เธอนั้นได้แต่ยิ้มเก้อๆแก้เขิน  

ฟางเฉินฟงยิ้ม และบ่าวคนอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆ พอจะได้ยินประโยคที่องค์ชายพูดกับคุณหนูของตน พวกเขาก็พากันอมยิ้มอย่างมีความสุข ดูเหมือนองค์ชายแปดจะรักคุณหนูของพวกเขามากจริงๆ