เช้าวันนี้คีย์ออกไปส่งเนย์เหมือนเดิมก่อนจะขับรถไปยังค่ายเพลงแห่งหนึ่งในเมืองเพื่อยื่นใบสมัครออดิชันเป็เด็กฝึกของค่ายโชคดีที่วันนี้เป็วันสุดท้ายก่อนจะปิดรับสมัครและไปยังจังหวัดต่อไป
“สวัสดีค่ะ ยื่นใบสมัครออดิชันใช่มั้ยคะทางนี้เลยค่ะ”เขาเข้ามาในตึกด้านข้างที่ทางค่ายใช้เป็สถานที่สำหรับใช้งานอย่างการออดิชันศิลปินแถลงข่าวหรือแม้แต่ถ่ายรายการเล็ก ๆ ด้านในมีคนอยู่ไม่มากคงเพราะคนอื่นเขามายื่นใบสมัครกันไปั้แ่วันแรกๆ แล้ว
“เดี๋ยวกรอกรายละเอียดเสร็จแล้วนั่งรอสักครู่นะคะ”เขาพยักหน้ารับก่อนจะมองคนอื่น ๆ ที่นั่งรออยู่ใกล้ ๆ กัน
“พี่มาออดิชันเหมือนกันหรอครับ” คนข้าง ๆเขาหันมาพูดด้วย น่าจะเด็กกว่าเขาไม่กี่ปีเผลอ ๆ น่าจะอายุเท่าเนย์
“อืม” เขาตอบรับไปสั้น ๆเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ เขายื่นลูกอมที่มักติดตัวเอาไว้ไปให้หนึ่งเม็ด
“ขอบคุณครับ ผมตื่นเต้นมากเลยผมมาจากบ้านขึ้นรถไฟมาโชคดีที่มาทันก่อนเขาปิดรับสมัคร”
“แล้วเสร็จนี่นายกลับบ้านเลยหรือเปล่า”เขาเข้าใจดีเขาเองก็มีเพื่อนหลายคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อได้มาเรียนได้มาคว้าโอกาสอยู่ในเมืองหลวงนี่เหมือนกัน
“กลับเลยครับ ผมชื่อกล้ายินดีที่ได้รู้จักครับ”
“คีย์”ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้คุยอะไรกันต่อสตาฟสาวก็เดินออกมาอีกครั้ง
“เอ่อ ทั้งสองคนสะดวกจะออดิชันตอนนี้เลยมั้ยคะพอดีว่าคณะกรรมการอยากฟังเลยค่ะ”
ทั้งคู่แปลกใจปกติของค่ายเพลงนี้คณะกรรมการจะฟังเดโมเสียงที่ถูกส่งพร้อมกับใบสมัครก่อนและจะเรียกเข้ามาออดิชันสดอีกครั้งซึ่งตามกำหนดการจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสัปดาห์
“สะดวกครับ” คีย์ตอบแม้จะกะทันหันแต่การได้ออดิชันให้เสร็จภายในวันนี้ย่อมดีกว่า
“ดะ ได้ครับ”
“ดีเลยค่ะถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวตามมาทางนี้เลยค่ะ”ทั้งสองคนเดินตามเข้ามาด้านในที่ถูกเซตไว้เหมือนกับโรงละครเล็ก ๆที่มีเวทียกสูงขึ้นไปประมาณครึ่งเมตรและที่นั่งคนดูที่ลดหลั่นกันตามระดับเหมือนในโรงหนังหรือโรงละคร
“สามารถซ้อมกันได้ก่อนเลยนะคะเดี๋ยวอีกประมาณสิบนาที จะมีกรรมการเข้ามานะคะ”เธอยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไปจัดการงานอย่างอื่น
“เอ่อ พี่ซ้อมก่อนมั้ยครับ”
“ไม่ล่ะ นายก่อนเลย”คีย์คิดเพลงไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำคือการวอร์มเส้นเสียง
กล้าเดินเกร็ง ๆ ขึ้นไปบนเวทีหลับตาและสูดหายใจเข้าก่อนจะลืมตาและเริ่มร้องเพลงออกมาเนื้อเสียงของกล้าไม่เลวเลยคีย์เชื่อว่าถ้าเ้าตัวไม่ตื่นเต้นตอนกรรมการเข้ามาน่าจะได้รับคัดเลือกแน่นอนเมื่อร้องจนจบเพลงกล้าก็มีความมั่นใจมากขึ้นและเดินกลับลงมา
“พี่จะซ้อมหน่อยมั้ยครับ”
“เดี๋ยวพี่จะวอร์มเสียง”เมื่อกล้าได้ยินก็พยักหน้าและไม่กวนคีย์อีกคีย์เปิดโทรศัพท์กดคีย์เปียโนก่อนจะเริ่มวอร์มเสียงรู้ตัวอีกทีก็เหมือนว่ากล้าจะวอร์มตามไปกับเขาด้วย
“ขอโทษนะคะ กรรมการมาแล้วค่ะ”เสียงจากหน้าประตูทำให้คีย์และกล้าหันกลับมายืนตรงถึงเมื่อกี้เขาจะดูนิ่งและไม่ตื่นเต้น แต่พอจะได้เจอกรรมการเขาก็มีอาการเหงื่อตกเหมือนกัน
เมื่อมีคนเดินเข้ามาทั้งเขาและกล้าก็โค้งและส่งเสียงทักทายทันที
“สวัสดีครับx2”
“สวัสดีทั้งสองคนขอโทษที่เรียกแบบกะทันหันไปหน่อยนะ เอาล่ะใครจะเริ่มก่อน เริ่มได้เลยนะ”คณะกรรมการมีทั้งหมด 5 คนนอกจากนั้นยังมีทีมงานส่วนหนึ่งตามเข้ามาด้วยซึ่งแต่ละคนล้วนเป็หนึ่งในหัวใจของค่ายแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็โปรดิวเซอร์รุ่นพี่ศิลปิน โครีโอกราฟเฟอร์ ไปจนถึงทีมงานหลักด้านต่าง ๆ
“งั้นผมเริ่มก่อนนะครับ”ผมพยักหน้าให้กล้าและส่งยิ้มเป็กำลังใจให้
เมื่อกล้าเริ่มร้องเพลงเขาก็นั่งลงเพราะหันหลังให้คณะกรรมการเขาจึงไม่เห็นว่าท่าทีของทุกคนนั้นเป็ยังไงแต่โดยรวมกล้าทำได้ดีเลย ดีกว่ารอบซ้อมเมื่อครู่อีกดูเหมือนจะเข้าถึงอารมณ์เพลงได้ดีขึ้นมากแถมเนื้อเสียงที่เคยแกว่ง่ท่อนไฮโน้ตก็มั่นคงขึ้น
“กล้าใช่มั้ย อืม เนื้อเสียงดีแสดงอารมณ์ของเพลงได้ดี ขอบคุณที่มานะ”กล้ากลับลงมานั่งก่อนจะยิ้มให้เขาที่เดินสวนกัน
“ผมคีย์ครับ” เพลงที่เขาใช้ในการออดิชันครั้งนี้คือเพลงที่เขาแต่งขึ้นให้กับโฆษณาหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนเนื้อหาของเพลงพูดถึงเื่ราวของชายอกหักที่เ็ปและไม่อยากมีชีวิตอยู่และในส่วนท้ายของเพลงก็เจอเข้ากับแสงสว่างที่เป็ทางออกให้กับเขา
“ยอดเยี่ยม!”เสียงของโปรดิวเซอร์ดังขึ้นทันทีเมื่อเขาร้องท่อนสุดท้ายจบ
“นายคือ Mr.K ใช่มั้ย”หนึ่งในกรรมการถามอย่างไม่มั่นใจ
“ครับ”
“ให้ตาย! นายจะมาออดิชันทำไมเราส่งจดหมายเชิญให้นายมาเป็หนึ่งโปรดิวเซอร์ของเราแล้วนะยังไม่ได้จดหมายหรือยังไง”
“ผมไม่ได้อยากเป็โปรดิวเซอร์ครับ” เขายิ้มให้ใช่แล้วเขาคือ Mr.K ผู้อยู่เื้ัเพลงฮิตหลายเพลงทั้งร้องเองหรือที่โดนค่ายต่าง ๆ จ้างให้เขียนบางงานเขาก็รับเป็โปรดิวเซอร์ให้โดยที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน
“เห็นว่าหายไปนานไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่รอฟังประกาศอีกทีแล้วกันนะ” ใช่ผลงานของเขาหายไปเป็ปี ั้แ่เริ่มคบกับดาแม้จะมีลูกค้าหลายคนติดต่องานมาแต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับ
“สุดยอด! พี่คือ Mr.K จริงๆ หรอเนี่ย ผมขอลายเซ็นพี่ไว้ได้มั้ย เกิดผมออดิชันไม่ติดจะได้ไม่เสียใจมากนัก”
“พูดอะไรแบบนั้น นายก็ทำได้ดีนี่กรรมการยังชมอยู่เลย นี่แชท แอดไว้สิ มีอะไรก็ทักมา” เขาเชื่อว่ามองคนไม่ผิดยังไงกล้าก็ต้องผ่านการออดิชันเป็หนึ่งในเด็กฝึกของค่ายแน่นอน
“ขอบคุณครับ” กล้ายิ้มอย่างน้อยการมาออดิชันถึงที่นี่ก็ทำให้เขาได้มิตรภาพดี ๆ กลับไป
“จะกลับยังไงล่ะพี่ขับรถมาเดี๋ยวไปส่งที่สถานีรถไฟได้”
กล้าพยักหน้าก่อนจะเดินตามคีย์ออกจากตึก
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าคีย์จะมาออดิชันเพื่อเป็เด็กฝึก”
“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไงอย่างน้อยคีย์ก็ไม่ได้ใช้เส้นสาย ถ้าอนาคตได้เป็เด็กฝึกหรือถึงขั้นได้เดบิวต์ก็มาจากความสามารถของคีย์จริงๆ”
“อืมนั่นสินะ” โปรดิวเซอร์มือทองของค่ายตอบก่อนจะเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง
หลังจากส่งกล้าที่สถานีรถไฟแล้วคีย์ก็กลับมาที่คอนโดเขาไม่ได้จะอวยตัวเองแต่เขารู้ว่ายังไงก็ต้องได้รับเลือกให้เป็เด็กฝึกแน่นอนดังนั้นเขาต้องเริ่มเตรียมตัว เขามั่นใจเื่เสียงร้องแต่กับเื่การเต้นและการแสดงนั้นเขาต้องฝึกเพิ่ม เขาเปิดหาคอร์สเรียนเต้นและการแสดงทันทีส่วนใหญ่ตามที่ต่าง ๆก็จะเปิดคลาสสำหรับคนที่สนใจให้เข้ามาเรียนอยู่แล้วแต่เขาคงต้องเลือกเรียนแบบส่วนตัวหรือไพรเวทไปก่อนเพื่อให้มีพื้นฐานเื่เข้าคลาสกลุ่มนั้นค่อยว่ากันอีกที
ครืดด
“ครับพ่อ” คีย์มองโทรศัพท์ก่อนจะกดรับสาย
‘สรุปเอาจริงใช่มั้ย’
“ครับ”
‘เฮ้อ แล้วจะฝึกเต้นกับการแสดงเพิ่มหรือเปล่าให้พ่อหาครูสอนมั้ย’
“เดี๋ยวผมหาเองครับ หาไว้บ้างแล้วมีที่น่าสนใจอยู่กะว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปดู”
‘อีกสามสัปดาห์จะประกาศคนที่ผ่านออดิชันรอบแรกชื่อของแกพ่อจะดึงไว้รอบสุดท้ายหลังออดิชันจังหวัดอื่น ๆ ครบแล้วนะ’
“ขอบคุณครับ”
‘พรุ่งนี้พ่อกับแม่จะเข้าไปกินข้าวกลางวันที่บ้านเนย์เราก็พาน้องไปด้วยนะ’
หลังจากคุยกันเสร็จคีย์ก็ต้องรับโทรศัพท์ของเพื่อนๆ ต่อทันที
“ว่าไง”
‘มึง ดามาหามึงที่คณะแต่พวกกูบอกไปแล้วว่ามึงไม่ได้เข้านะ’
“ขอบใจมาก เดี๋ยวกูจัดการเอง”
เฮ้อ ไม่จบสักทีนะเื่ของผมกับดามันควรจะจบกันไปั้แ่วันที่เธอเดินขึ้นรถไปกับรุ่นน้องคณะวิศวะแล้วถ้าผมไม่ไปเจอเธอจูบกับมันที่บาร์เธอก็คงไม่มีวันยอมรับกับผมว่านอกใจโชคดีที่ั้แ่คบกันเขาไม่เคยพาดามาที่ห้องนี้ไม่งั้นคงโดนตามมาที่นี่แน่
เขาตัดสินใจกดโทรศัพท์และโทรออก
“ฮัลโหล”
‘คีย์! ดาโทรหาตั้งหลายสายทำไมไม่รับเลยล่ะนี่ดามาหาคีย์ที่คณะ แต่พวกเพื่อน ๆ คีย์บอกว่าคีย์ไม่ได้ไป ตอนนี้คีย์อยู่ไหนให้ดาไปหานะ’
“ดา้าอะไรเื่ของเราจบไปั้แ่วันที่ดาเลือกเขาแล้ว”
‘คีย์ ดาขอโทษ ดาอยากเจอคีย์ ให้ดาได้อธิบายนะ’
“อธิบายมาเลย” คีย์พูดตัดบทเขาไม่อยากเจอหน้าดาอีก ความทรงจำที่มีร่วมกันมันไม่ได้หายไปได้ด้วยเวลาแค่นี้ทางที่ดีคืออย่าได้เจอกันเลย
‘ฮึก คีย์ น้องเขาเป็แฟนเก่าดา เขาบังคับดา’คีย์หลับตาถอนหายใจเบื่อหน่ายกับเื่โกหก
“ไม่ใช่ว่าดาแอบเจอกับเขาทุกครั้งที่คีย์ไปทำงานหรอ”เขารู้ทุกอย่าง ทั้งคู่แอบนัดเจอกันลับหลังมานาน เพื่อน ๆ ทุกคนเห็น แรก ๆก็พยายามบอกเขา แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่าเขารู้ก่อนแล้ว เพราะพ่อบังเอิญเจอดาไปกินข้าวกับเด็กวิศวะคนนั้นจนท่านเอามาบอกผมถึงได้เริ่มตามดูทั้งคู่จนจับได้
“พอเถอะดา เราเลิกกันแล้วจบกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ คีย์สู้น้องคนนั้นไม่ได้หรอกคีย์ไม่รวยพอที่จะพาดาไปกินข้าวที่ร้านหรูทุกวัน ไม่มีเวลาว่างพาดาไปซื้อของในเมื่อดาเลือกแล้วก็ขอให้โชคดีหลังจากนี้ไม่ต้องพยายามติดต่อคีย์อีก”เขาไม่รอให้ดาได้ตอบอะไรก็กดวางสายก่อนจะบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของดาด้วย
เหตุผลที่ทำให้เขาเจ็บเจียนตายคือการที่ถูกคนรักบอกว่า เขามันเป็คนไม่มีอนาคตเงินที่ได้จากการร้องเพลงมันจะไปพอใช้อะไร รถหรูก็ไม่มีให้ขับไปกินข้าวกันแต่ละทีก็ต้องหารแต่ก่อนจะเลิกกันกลับเอาของที่ผมบอกว่าเก็บเงินซื้อให้ไปขายเอาเงิน เอาเป็ว่าตอนนี้ผมรู้สึกดีมากที่ตัดเธอออกไปจากชีวิตได้
ครืดด
รอบนี้เป็เนย์โทรมา
“ว่าไง เสร็จงานแล้วหรอ”
‘เปล่าครับ พอดีเนย์มีบัตรคอนเสิร์ตใบหนึ่งพี่คีย์อยากมาดูมั้ยครับ’
“เอาสิ” นานแล้วที่ไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ตสดบางทีอาจจะได้แรงบันดาลใจมาก็ได้ที่ผมไม่ซื้อบัตรแต่แรกไม่ใช่เพราะไม่อยากดูหรอกนะ แต่ผมกดบัตรไม่ทันต่างหากถึงจะรู้ว่าน้องทำงานในนั้นแต่การที่ไปขอบัตรคอนเสิร์ตกับสตาฟก็อาจจะทำให้เขาลำบากใจ
‘งั้นพี่คีย์มาได้เลยนะครับเดี๋ยวผมฝากบัตรไว้หน้าเคาท์เตอร์ใกล้ประตูA3 ถ้าไม่รบกวนเกินไป พี่ขับรถผมมานะครับจะได้เข้ามาจอดในที่สตาฟได้หน้ารถผมมีสติกเกอร์ติดไว้กุญแจรถวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องครับ’
“ได้เดี๋ยวเจอกัน”
‘พี่คีย์ไม่ต้องรีบนะครับคอนเสิร์ตจะเริ่มตอนทุ่มหนึ่งยังมีเวลาเหลือ’
15K
![ผู้ชายของเจ้าพ่อ 1 [I'm your man]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574739029_73246652.webp)