ในขณะที่การต่อสู้ ของเหล่าผู้มีระดับพลังปราณขั้นสูง กำลังปะทะกัน ความรุนแรงของมันก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้จะได้ตัดสินฝ่ายที่ชนะ
เหล่าตระกูลขุนนางที่จงรักภักดี ที่ทุ่มเทหวังจะเอาชนะพวกกบฎ แต่พวกเขา ที่เป็เหล่าระดับยอดฝีมือ ก็ไม่ได้โง่ขนาดที่ไม่ได้รู้ว่าตัวเองเสียเปรียบขนาดไหนและกำลังจะพ่ายแพ้ลง
มันทำให้พวกเขาได้สั่งการ อพยพคนของตระกูลตัวเองที่พามาร่วมงานการประลองด้วย จนทำให้ภาพของเราสตรีและคนใช้ประจำตระกูลขุนนางต่างๆ มากมาย กำลังพยายามวิ่งหนีเอาตัวรอด จากการปะทะที่รุนแรงนั้น
“ผมไม่หนีผมจะไปอยู่ช่วยพ่อต่อสู้”
“ไม่ได้นะซีซวน ลูกไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น เราต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้”
“แม่ครับ แต่พ่อกำลังสู้อยู่นะ ผมต้องไปช่วยเขา”
“พวกพ่อกับพวกลุงๆ เขามีประสบการณ์ต่อสู้มากมายอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าเราจะพ่ายแพ้แต่เขาก็จะหลบหนีมาได้อย่างแน่นอน ลูกเชื่อใจพ่อของลูกแล้วหนีไปกับแม่เถอะนะ
“แต่แม่ครับ”
“ไม่แต่อะไรทั้งนั้น ถ้าลูกไม่หนีไปกับเราใครจะดูแลแม่ล่ะ ลูกจะปล่อยให้แม่อยู่ในอันตรายอย่างงั้นหรอ”
ซีซวนเมื่อได้ยิน เหตุผลที่แม่ของเขาอธิบายขึ้นมา เขาก็ทำได้เพียงแต่พยักหน้ายอมรับมัน ก่อนที่จะวิ่งพาแม่ของเขาหนีไปกับคนในตระกูลคนอื่น
“ฮ่าฮ่า”
แต่ท่ามกลางความวุ่นวาย ที่ผู้คนมากมายกำลังวิ่งหนีอยู่นั้นกลับมีเด็กหนุ่ม ที่ะโเรียกหาใครคนหนึ่งด้วยตัวที่สั่นกลัวของเขา
ไม่ว่าพลังปราณชุดแล้วชุดเล่า ที่พุ่งไปทำลายอาคารต่างๆ จนเหลือเพียงแต่ซากปรักหักพังที่รอทลายลง ไม่เพียงแต่มันจะสร้างเสียงกรีดร้อง ให้กับผู้คนที่กลัวจะโดนลูกหลงจากมัน แต่เมื่อมองไปที่ตัวเด็กหนุ่มที่กำลังวิ่งสวนทางกับพวกเขาอยู่ ก็เห็นได้ชัดว่าตัวของเขาสั่นกลัวให้กับมันขนาดไหน
“ฮ่าฮ่า”
เ้ายังคงเดินกอดตัวที่สั่นไปด้วยความกลัวของเขา พร้อมกับะโเรียกชื่อผู้ช่วยฝนของตนอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเ้าได้แต่มองตาค้างด้วยความใ ให้กับก่อนพลังปราณขนาดใหญ่ที่เห็นได้ชัดว่ากำลังพุ่งมาหาเขา
เด็กหนุ่มทำได้เพียงแค่นั้นจริงๆ เขารู้ได้ทันทีว่าไม่สามารถที่จะหลบ ก่อนพลังปราณขนาดใหญ่นั้นได้อย่างแน่นอน ร่างกายและประสาทััของเขาต่างหยุดนิ่งไป และจดจำแต่ภาพที่อาจจะเป็ภาพสุดท้ายในชีวิตของเขาไว้ ถ้าไม่ได้มีแผ่นหลังของชายชราผู้หนึ่ง ที่มายืนคั่นกลางระหว่าง ก่อนพลังปราณขนาดใหญ่นั้นกับเ้า
เพียงการสะบัดแขน ที่ดูอ่อนแอของชายชราผู้นั้น เขาก็สามารถปัดกลุ่มก้อนพลังปราณที่ดูแข็งแกร่งให้สลายไปในอากาศได้อย่างง่ายดาย จนถึงกับทำให้ผู้คนที่กำลังวิ่งหนีด้วยความวุ่นวายต้องหยุดมองมันยังตกตะลึง
“รีบหนีไปซะเด็กน้อย อยากตายหรือยังไง”
แม้น้ำเสียงที่ชายชราคนนั้นพูดออกมาจะเสมือนดุด่าตน แต่เ้าก็ััได้ดี ว่ามันแฝงความห่วงใยอยู่มากขนาดไหน ก่อนที่เ้าจะทำได้แค่มองแผ่นหลังของชายชรานั้น บินลอยขึ้นไปในอากาศและพุ่งไปยังจุดที่มีการปะทะของพลังปราณ มากที่สุด
“นั้นผู้าุโฟูฟูแห่งสำนักสอนเซียนนี้น่า”
“จะใครก็ช่างเถอะรีบหนีก่อน”
มันไม่ได้มี่เวลาให้เ้าได้ตั้งคำถามถึงตัวตนของชายชราที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้เลย อยู่ดีๆ เสียงของผู้คนที่กำลังวิ่งหนีอยู่ก็เฉลยมันให้กับเขา และทำให้เ้ารีบจดจำชื่อนั้นไว้ในสมองของตน ก่อนที่เขาจะขมความกลัว ที่เพิ่งรอดพ้นความตายมาได้ เดินสวนทางผู้คนมากมายไปยังสนามลานประลอง ที่เขาเห็นว่าฮ่าฮ่ากระเด็นไป
“ฮ่าฮ่า…โอ๊ย”
ท่ามกลางผู้คนมากมายที่วิ่งสวนเขาไปนั้น มันก็แทบเป็ไปไม่ได้เลย ที่เด็กหนุ่มจะไม่เผลอไปชนกับใครเขา แล้วมันก็เกิดการชนขึ้นจริงๆ แต่เขาคงคิดไม่ถึง ว่าท่ากลางผู้คนมากมายนั้น คนที่เขาชนด้วยจะเป็คนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด
“มาขวางทำไมวะ”
“ขอโทษครับ ขอโทษครับ”
ทันทีที่ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ ของคนที่เขาพึ่งชนไป มันก็ทำให้เ้ารีบผงกหัวขอโทษออกไปทันที ก่อนที่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา สบตากับชายคนนั้น สายตาของทั้งคู่จะเบิกโพลงด้วยความใ
“ไอ้เ้า”
“หมัดมหาพยัคฆ์เหมียว”
มันแทบจะกลายเป็นิสัยติดตัวของเ้าไปแล้วที่ทันทีที่เห็นบุคคลที่อาจจะเป็อันตรายต่อเขา เขาจะเผลอใช้วิชาออกไปก่อน จนมีอุ้งมือแมว ขนาดใหญ่ที่เกิดจากพลังปราณของเขา ตะปบไปที่ตัวของซีซวนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจนเขาไถลไป
แต่ไม่ใช่แค่ซีซวนที่ไม่ได้ตั้งตัวเท่านั้น เ้าก็ไม่ได้ตั้งตัวกับการกระทำของตนเองด้วย และไม่ทันที่ประสาทััของเขาจะทำงานอย่างเต็มที่จนเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่าง กล้ามเนื้อขาของเขาก็ได้ทำงานออกไปก่อน และออกตัววิ่งหนีทันทีด้วยความตื่นกลัวของเขา
“ปราณกระบี่อสรพิษ”
“อ้ากกก”
ไม่ทันที่เ้าจะหนีพ้น ซีซวนที่มีพลังปราณในระดับขั้นนักรบนั้น ช่างแตกต่างจากเป่าป้ายมาก ทำให้วิชาที่เ้าใช้ออกไปไม่ได้สร้างความาเ็ให้กับเขาเลย มีเพียงแค่ตัวที่ไถลไปตามแรงกระแทกของพลังปราณเท่านั้น ก่อนที่ความรวดเร็วและความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ ของซีซวนจะทำให้เขารีบใช้ วิชาของเขาออกไป จนปราณกระบี่ที่เลื้อยประดั่งอสรพิษพุ่งเข้าเชือดเฉือนแขนของเด็กหนุ่มเ้าจนเขาล้มลง และใช้มือกุมแผลที่แขนของตัวเองไว้ด้วยความเ็ป
“ไอ้เ้าาา”
ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มเ้าจะนอนร้องโอดโอยด้วยความเ็ปและใบหน้าที่แสดง ความทรมานออกมาขนาดไหนก็แล้วแต่ แต่อารมณ์ของซีซวนก็ยังคงพลุกพล่านออกมาด้วยความโมโห และใช้สายตาที่น่ากลัวของเขาจ้องไปที่เ้า ในขณะที่กำลังเดินเข้าไปหาเขาอย่างน่ากลัว ก่อนที่แม่ของซีซวนที่เข้าใจเจตนาของลูกตัวเองเป็อย่างดี จะเอื้อมมือมารั้งเขาไว้ก่อน
“ปล่อยมันตายอยู่นี่แหละลูก เรารีบหนีกันเถอะอย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลย”
“ไม่ได้ครับแม่ ผมจะต้องให้มันได้รู้โทษของการที่มันมาชอบผู้หญิงคนเดียวกับผม ว่ามันจะต้องได้รับโทษยังไง”
“อะไรนะซีซวน!”
ถึงแม้ว่าเ้าจะมีความรู้สึกเ็ปกับาแที่ได้รับขนาดไหนก็แล้วแต่ แต่เมื่อเขาได้ยินเหตุผล ที่อดีตเพื่อนของเขา หันมาเป็ศัตรูกับตน มันก็ทำให้ความประหลาดใจเข้ามาแทนที่ความเ็ปเ่าั้
“นายจะบอกฉันว่า ที่นายเกลียดฉัน รังแกฉัน ทำร้ายฉัน ตลอดมานี้เพราะเื่แค่นี้ยังงั้นหรอ”
“ก็เออดิวะ…หมื่นกระบี่ทะลวง”
เ้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความเกลียดชังที่ตนได้รับทั้งหมด มันเกิดมาจากเื่แค่นี้ แต่ถ้าเขาจะไม่เชื่อก็คงไม่ได้เมื่อได้เห็นภาพของซีซวน ที่กางแขนตบมือมาข้างหน้าตน พร้อมกับพลังปราณกระบี่ั์ที่ถูกรวบรวมไว้”
“ตายๆ ไปซะ”
เมื่อพลังปราณที่มากมายของเขา ได้ก่อตัวเป็กระบี่ขนาดใหญ่ขึ้นที่ข้างหน้าของตน มันก็พร้อมที่จะพุ่ง เข้าไปทำร้ายล้างร่างกายของเด็กหนุ่มตรงหน้า ถ้าเกิดว่ามันไม่สลายหายไปก่อน เพราะละอองพลังปราณบางอย่างที่อยู่ดีๆ ก็ถูกสาดมาทางเขา จนสร้างความใให้กับซีซวนและมองวิชาของตนเอง ที่สลายหายไปต่อหน้า
“นายน้อยรีบกลืนมันเร็วครับ”
เ้าที่กำลังใอยู่ไม่ได้มีเวลาคิด หรือทบทวนคำพูดที่อยู่ดีๆ ก็ดังขึ้นมาเลย แค่เพียงเพราะมันเป็เสียงที่เขาคุ้นเคย เ้าก็รีบอ้าปากรับบางอย่างที่ฮ่าฮ่า โยนมาให้เขาอย่างเชื่อฟัง พร้อมกับกลืนมันลงคอไปทันที
แต่เมื่อเ้ากลืนมันลงคอไปแล้ว เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร เพราะตลอดเวลาที่เขาฝึกฝนในป่าหมื่นปราณ เขาได้กลืนมันลงคออยู่ทุกวัน แต่ผลปราณที่เขาเพิ่งกลืนไปนั้นกลับมีประสิทธิภาพที่มากกว่ามาก
ทันทีที่ผลปราณทำงาน พลังปราณมากมายก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเ้าโดยที่เขาไม่สามารถควบคุมมันได้เลย และทำได้แต่เพียงมองพลังปราณเ่าั้ที่พวยพุ่งออกมา ก่อน ที่อยู่ดีๆ พลังปราณพวกนั้น มันจะก่อตัวเป็อุ้งมือแมวขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าวิชาที่เขาเคยใช้มาและใหญ่กว่า ที่ฮ่าฮ่าเคยแสดงให้เขาเห็น
“หมื่นกระบี่ทะลวง”
ซีซวนที่เพิ่งตั้งสติได้ ไม่รีรอเวลาที่จะเริ่มใช้วิชาของเขาใหม่ และคิดจะกำจัดเ้าทันที แต่ถึงแม้ครั้งนี้พลังปราณของเขา จะก่อตัวเป็กระบี่ขนาดใหญ่ แล้วพุ่งเข้าไปหาเ้าได้สำเร็จ แต่ปราณอุ้งมือแมวั์นั้น ก็ได้ตะปบปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งของเขาให้สลายไปอย่างง่ายดาย
แต่ไม่ใช่มีเพียงแค่ซีซวนที่จะตกตะลึงกับภาพตรงหน้า เ้าเ้าของวิชาหมัดมหาพยัคฆ์เหมียวนั้น ก็ใกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขาด้วย เพราะถึงมันจะเป็พลังปราณของเขา แต่เขาไม่ได้ควบคุมมันเลย มันมีแต่ความสับสนเข้ามาในหัวของเขา ที่เห็นพลังปราณของเขาเ่าั้เคลื่อนไหวด้วยตัวมันเอง
และเขาก็คงจะยิ่งใขึ้นไปอีก เมื่อเห็นอุ้งมือแมวขนาดั์นั้น ได้ง้างตะปบไปที่ซีซวนจนตัวเขากระเด็นไถลไปไกล ไกลจนกระทั่งเมื่อสุดลูกหูลูกตาของเ้าแล้ว ก็ยังเห็นว่าเขาไถลไปอยู่ จนทำให้ผู้เป็แม่ที่รักลูกของเขาสุดหัวใจ รีบวิ่งตามร่างของลูกชายสุดที่รักที่ไถลไป แทบจะทันที
“ซีซวนลูกแม่”
609
