กลยุทธ์ที่ 12 รสฝาดของเื
ฃเสียงปราชญ์ การพูดที่สามารถไปไกลเท่าที่เรา้าได้แม้จะพูดเบาๆถ้อยคำที่ถักทอด้วยความรวดเร็วและรวบรัดของจักรพรรดิส่งไปหาบุคคลนึงขณะเคลื่อนร่างผ่านเ้าพวกชุดเกราะ
ทว่าเ้าชุดเกราะที่ถือหน้าไม้อยู่แนวหลังกลับยิงศรสกัดเขาไว้เสียก่อนประจวบเหมาะกับตอนที่เขาเพิ่งหลบคมดาบของเ้าชุดเกราะร่างนึงพอดีทำให้เขานั้นไม่สามารถหลบคมศรนั้นได้จึงใช้สกิลที่ 3 ของชั้นทหารต่อ
ถ่มน้ำลายรดฟ้า สามารถปัดสกิลของอีกฝ่ายหรืออาวุธของอีกฝ่ายให้คืนกลับไปได้(ใช้ร่วมกับพัด)
ศรที่ยิงออกมาจากหน้าไม้ถูกปัดกลับไปอย่างน่าอัศจรรย์จนโดนหัวไหล่ของเ้าชุดเกราะ
ในกรณีที่ปัดป้องอาวุธของอีกฝ่ายกลับเข้าหาตัวเองเป็อีก 1เงื่อนไขที่ไม่อยู่ในการห้ามทำดาเมจที่จักรพรรดิรู้มาไม่นานนี้เองเขาคิดแล้วว่ากรณีนี้เหมือนกับศัตรูทำร้ายตัวเองจากการโจมตีเขาเสียมากกว่า
ขณะที่กำลังดูผลสัมฤทธิ์เบื้องหน้าตอนนั้นเองเ้าชุดเกราะที่ถือขวานอยู่ด้านหลังเขาก็ได้พุ่งตรงมาเหวี่ยงขวานสู่ลำตัวของเขาปานจะสะบั้นร่างให้ขาดออกเป็2 ส่วน สกิลถ่มน้ำลายรดฟ้ายังติดดีเลย์อยู่เขาจึงไปใช้สกิลปัดลมร้อนแทนแต่ด้วยระดับที่ต่างกันมากเกินไปผลของแรงสะท้อนยังคงทำดาเมจสู่จักรพรรดิส่งเขาสำลักลิ่มเืออกมาทะลุบานประตูออกไปด้านนอก
“.....” นี่เป็ครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกเจ็บขนาดนี้ในเกมทำให้เขารู้สึกว่าต้องเจออะไรยิ่งกว่านี้อีกเยอะหากความทะยานอยากที่จะยังคงเล่นเกมนี้เขามีอยู่
ร่างกายที่สะบักสะบอมของจักรพรรดิรีบลุกขึ้นมาพร้อมสายตาที่เห็นเอ็นพีซีระดับองครักษ์นับ20 ร่างยืนรายล้อม แค่ระดับอัศวิน 5 ร่างเื้ัเขาก็หนักแล้วหากสู้หรือแม้แค่ทำทีสู้ไปหนีไปตอนนี้ละก็คงหมดหวังแน่นอน
กระนั้นเขาก็ยังอยากยืนยันบางสิ่ง
ในขณะที่เหล่าเอ็นพีซียังดูท่าทีเขาพร้อมจะฆ่าเขาในพริบตาเขาก็ได้พิมพ์ข้อความส่งไปหาเรอีกครั้ง
“ใช้เวทช่วยเหลือผมได้ไหม”คำถามที่เจือปนด้วยความหวังของจักรพรรดิถูกส่งออกไปทว่ามันกลับเป็คำตอบเดิมที่เขาต้องยอมรับมัน
(ไม่ได้ฉันช่วยนายไม่ได้...)จักรพรรดิกระตุกยิ้มที่มุมปากพลางเอามือทาบบนใบหน้าเสยผมของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติมือนึงยังคงพิมพ์ข้อความส่งไปถึงเรอยู่
“ถ้าอย่างนั้นเรไปกับเบ็นก่อนเลยเดี๋ยวผมตามไปไปเจอกันที่ประตูเมืองทางตะวันออก”
(นายมีวิธีหนีงั้นเหรอ?)เรพิมพ์กลับมาทันที
จะว่ามีก็มีจะว่าไม่มีก็ไม่มีถึงยังไงซะตัวแปรตอนนี้ไม่ใช่ทั้งเบ็นและเรที่จะพาเขาออกจากสถานการณ์ตรงนี้ไปได้อยู่แล้ว
“หลงรักผมแล้วใช่ไหมล่ะหากเจอกันได้อีกครั้งผมจะทำตามคำขอของคุณ 1 อย่าง”จักรพรรดิพิมพ์กลับไปด้วยรอยยิ้มกวนๆ ก่อนจะโดนตอกกลับมาว่า
(ตายๆไปนั่นล่ะดีแล้ว)
แล้วการสื่อสารก็หายไปส่งจักรพรรดิกลับมาสู่สถานการณ์ที่เป็อยู่
“....!?” ธนูเหล็กดอกนึงพุ่งเข้ามาปักที่กลางหน้าอกของเขาชั่วพริบตาด้วยที่เป็จุดตายและระดับห่างกันมากเืของเขาจึงลดฮวบจนเหลือไม่ถึง 20%
“.....” ด้วยความเ็ปที่สมจริงทำให้ความรู้สึกทั่วทั้งร่างของเขาชาไปชั่วครู่ก่อนแววตานั้นจะแหงนมองผู้ที่วางกับดักที่ทำให้ตัวเขาติดกับเต็มเปาเอาไว้ มือซ้ายจับลูกศรเหมือนจะดึงมันออกมาได้ทุกเมื่อ
ชายมีหนวดนิดหน่อยสวมแว่นดูเนิร์ดๆยืนหาวอยู่บนอาคารเบื้องหน้าเขา ราวกับคอยบงการและมองการต่อสู้ของเขาที่ค่อยๆถูกรายล้อมสิ้นไร้หนทางหนี
“อืม...หน้ากากของนักผจญภัยท่านนี้ดูคุ้นๆนะ” เขาตั้งคำถามขึ้นมาแม้ในใจจะรู้ว่าเป็ใครจบด้วยการหัวเราะที่เหมือนจะบอกว่าตนเองนั้นเหนือกว่าจักรพรรดิ
ทันใดนั้นเองจักรพรรดิก็เข้าใจเนื้อเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นทันทีจริงอยู่ว่าเขาทำความเข้าใจระบบการรักษาความปลอดภัยของเกมนี้เป็อย่างดีแล้วแต่กับประมาทถึงราคาของของที่เขาจะมาขโมยมันไป
ไม่ต่างจากบุคคลทั่วๆไปที่หากเจอทรัพย์สมบัติตรงหน้าแล้วอยากด้วยมูลค่าที่มากมายมหาศาลของมันมันจึงได้ชักจูงทั้งผู้อยากและผู้ที่อยากคุ้มกันมันมาด้วยประการเดียวกันเหตุผิดปกติที่จู่ๆ ก็มีของราคาแพงลิบลิ่วปรากฏออกมามันคงไม่แค่ทำให้ทั้งเมืองเริ่มปั่นป่วนในเวลานี้แล้วพวกเอไอที่มีความสามารถเองก็คงต้องช่วยกันคุ้มกันตามหน้าที่หรือการถูกว่าจ้างจากเ้าของปัจจุบันเช่นกัน กรณีของนิวคงเป็เช่นนั้น
ยิ่งปล่อยให้ล่วงเลยไปทุกๆอย่างคงยุ่งยากยิ่งขึ้น เพราะจู่ๆ มีการปรากฏตัวของสิ่งที่มีมูลค่ามหาศาลขึ้นมาผู้เล่นบางคนบางกลุ่มหรือกิลด์ใหญ่ๆบางกิลด์ก็ถึงกับส่งตัวแทนมาดูของที่เมืองเริ่มต้นแห่งนี้แล้วหากพวกเขารู้ความจริงว่ามันคืออะไรเมื่อไหร่จุดจบของกิลไวท์ไนซ์คงใกล้มาถึงเร็วขึ้น1 อาทิตย์ที่เบ็นกล่าวจึงไม่ใช่ 1 อาทิตย์ในความคิดจักรพรรดิแม้แต่น้อย
“ถึงผมจะไม่รู้(จริงเหรอ) แน่ชัดว่าคุณเป็ใครแต่จงมอบตัวซะ โทษหนักจะได้เป็เบา”นิวพูดขึ้นมากับจักรพรรดิด้วยการชักสีหน้า
จักรพรรดิที่เห็นทำเพียงแสยะยิ้มและทำทีเป็ยกนิ้วขึ้นมา1 นิ้ว
“อะไรกันครับท่าทางแบบนั้น”นิวถาม
“ผมขอ1 อย่างก่อนตัวผมจะถูกจับได้หรือไหม?”
นิวส่งรอยยิ้มเหมือนจะเล่นตามต่อตัวผู้ร้ายที่ไม่เนียนเอาซะเลยจะดัดเสียงแบบแบทแ-นก็ไม่ทำต่อให้หน้าตาของเขาไม่ถูกเปิดเผยออกไปจริงและยังไม่ได้ขโมยอะไรมาเป็ชิ้นเป็อันแต่ถ้าหากมันเป็คดีความที่เอ็นพีซีพ่อค้าไม่ยอมความละก็เขาจำเป็ต้องรับบทเป็นักสืบและหาตัวคนร้ายให้จงได้และหากยืนยันตัวตนที่แน่นอนของผู้ร้ายไม่มีหลักฐานหลบหนีแล้วละก็ก็ถือว่ามีความผิดอยู่ดี
“1 อย่างที่ว่าคืออะไร”นิวโต้คำถามของจักรพรรดิ
“สิ่งที่ผมตามหาอยู่อยู่ที่ไหน?”
นิวถึงกับหัวเราะร่า
“จะโดนจับอยู่แล้วจะ้ารู้ถึงของสิ่งนั้นไปทำไม?”
“ถือว่าทำบุญทำทานก็แล้วกัน...”
“บอกไปก็เท่านั้นอยู่เฉยๆ ให้เราจับซะทุกอย่างจะได้จบ” นิวกล่าวด้วยท่าทางสบายๆสุดท้ายผู้ที่เขาคิดว่าเข้าใจยากก็กลับตกหลุมพรางตื้นๆ ของเขาอย่างง่ายดาย
“ถ้าอย่างนั้นผมถือว่าเราไม่ได้ตกลงกัน....”พูดจบจักรพรรดิก็ได้ชักลูกธนูออกมาจากอกทำให้เืพุ่งออกมาราวกับน้ำพุแถมตัวเขายังมีดาเมจจากการดึงศรและติดสถานะเืไหลไม่หยุดต่อให้เป็แบบนั้นเขาก็ยังะโสุดเสียงพร้อมเืที่ทะลักล้นปาก
“ตอนนี้ล่ะเอาเลย!!!!! ”
สิ้นเสียงพูดทวนที่หลบอยู่ในมุมตึกหลังจากถูกเรียกตัวมาด้วยสกิลเสียงปราชญ์ก็ปาอะไรบางอย่างใส่กลุ่มคนมากมาย
เสียง“ฟู่ว” ดังไปทั่วพร้อมกับกลุ่มควันมากมายได้พวยพุ่งออกมารอบทิศทาง
“ะเิควันเหรอ?ของหลอกเด็กแบบนั้นใช้กับผมไม่ได้ผลหรอกคุณจักรพรรดิ”นิวพูดก่อนเขาจะใช้สกิลนักเวทจากการใช้สกิลเรียนรู้เช่นเดียวกับจักรพรรดิ ใช้เวทลมหอบลมพายุลูกใหญ่ทิ้งลงไปที่กลางวงล้อมที่จักรพรรดิอยู่
ควันมากมายพัดกระจายออกไปในพริบตา
“!!?” แต่ในสายตานิวกลับยังเห็นจักรพรรดิยืนอยู่ที่เดิมจนเขาคิดว่าจักรพรรดิใช้ะเิควันไปเพื่ออะไร มือที่ 3 ที่ปาะเิควันเข้ามากลางวงก็ได้หายตัวไปแล้ว
“ถึงผมจะไม่รู้ว่าเมื่อกี้คุณทำอะไรแต่ก็จบลงแล้วล่ะครับ”พอพูดจบนิวก็ให้สัญญาณเอ็นพีซีระดับองครักษ์รวมทั้งเกราะอารักษ์ให้เข้าไปรุมทึ้งตัวจักรพรรดิจนร่างของเขาแตกสลายกลายเป็แสงไปทว่าแทนที่ระบบจะขึ้นมาว่ามีผู้เล่นตายในเมือง 1 คนกลับไม่มีข้อมูลอะไรเลยที่เกิดขึ้นมา
ถึงเกมนี้จะมีการออนไลน์ของผู้คนทั่วทั้งโลกนับล้านชีวิตพร้อมกันแต่ระบบรักษาความปลอดภัยในเกมและการป้องกันไวลัสนั้นถือว่าเป็ที่ยอมรับและกล่าวขานไปทั่วเื่แบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นมาได้นอกจากผู้เล่นจะใช้สกิลหรือไอเทมบางอย่างหนีไปแต่ไอเทมจำพวกเทเลพอตก็ใช้ไม่ได้แล้วเพราะเขานั้นลงอักขระต้องขังเอาไว้สกิลในการเคลื่อนที่หรือหายตัวเองก็ไม่น่าใช่เพราะระดับของจักรพรรดิยังคงต่ำเกินไปที่จะเรียนรู้มันจะว่าเป็ไอเทม?
พอคิดได้แบบนั้นนิวก็ได้ถอนหายใจยาวๆออกมาพร้อมยอมรับความพ่ายแพ้ “โธ่ พลาดจนได้นะเรา....”
ไหนๆก็ไหนๆ แล้วมาร้านขายไอเทมทั้งทีจะเอาแค่ของอย่างเดียวติดไม้ติดมือไปก็กระไรอยู่สิ่งที่จักรพรรดิหยิบติดมือมาจากอาคารจึงมีของที่ช่วยให้เขาหลบหนีได้ 1 อย่างที่ไม่ใช่ของที่ใช้เทเลพอตแต่มันก็ต้องแลกมาด้วยเวลาและสถานการณ์ที่พอเหมาะพอเจาะด้วยถึงจะใช้ได้
ตุ๊กตาเงา ไอเทมระดับ3 ดาวคือสิ่งที่จักรพรรดิหยิบออกมาจากร้านมันคือตุ๊กตาฟางที่มีความสามารถสร้างร่างแปลงที่เหมือนตัวตนของตัวเองได้แปะๆขึ้นมา
หากใช้ในยามปกติอาจไม่เป็ผลอะไรที่น่าพึงใจนักนอกจากล่อเป้าพวกมอนเตอร์ไร้สมองแต่หากใช้ในยามชุลมุนแบบเมื่อครู่แล้วละก็ถือว่าเป็สิ่งที่ช่วยในการดึงดูดสายตาผู้คนได้เป็อย่างดีดึงดูดสายตา นั่นละคือแผนของจักรพรรดิ
หลังจากใช้สกิลเสียงปราชญ์เรียกตัวทวนและจัดแจงวางแผนให้เขาทำยังไงแล้วเสร็จจักรพรรดิก็ต้องพูดในสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่านิวไม่ตอบตนแน่นอนเพื่อซื้อเวลาให้ทวนมาหาเขาได้ทันท่วงทีะเิควันนั้นเป็เพียงตัวล่อที่จักรพรรดิใช้เพื่อใช้ตุ๊กตาเงาให้รอดพ้นจากสายตาของนิวหากถามว่าแล้วเขาออกมาจากวงล้อมของพวกเอ็นพีซีและชุดเกราะนั้นมาได้ยังไงละก็คำตอบนั้นง่ายมาก
เขาแค่เดินตรงๆทำตัวเนียนๆ ออกมาอย่างไม่มีพิรุธก็พอแล้ว เพราะยังไงเสียพวกมันก็แค่ยืนเฝ้าดูเขาตามหน้าที่ของมันที่นิวสั่งเอาไว้ไม่ลงมือทันทีแน่นอนเอ็นพีซีก็คือเอ็นพีซีหากไม่มีคำสั่งใหม่พวกมันเพียงแค่ทำตามงานเดิมที่ถูกตั้งไว้
กล่าวให้ถูกเขาใช้ตัวนิวเป็กุญแจในการหลบหนีของเขาเสียเองและใช้ทวนเป็ผู้สร้างโอกาสให้
“เป็อะไรมากรึเปล่าขอรับนายท่าน!?” ทวนถามจักรพรรดิที่วิ่งเคียงคู่มาด้วยกันเพราะรู้ว่านิวไม่ตามมาแล้วพวกเขาจึงไม่ต้องวิ่งแบบหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปงานของนิวคือปกป้องไม่ใช่ไล่ล่าแต่หากพ้นคืนนี้ไปอะไรจะเกิดขึ้นยามเช้าบางเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน
จักรพรรดิที่มีใบหน้าซีดเซียวใช้มือข้างนึงของตนกดปากแผลที่เืไหลไม่หยุดเอาไว้แม้ก่อนหน้าจะกินยาฟื้นเืไปมากแต่หากติดสถานะเืไหลไม่หยุดละก็ต้องมียาพิเศษกว่านี้หรือมีสกิลยับยั้งทว่าเขากับยังไม่มีมันเลยเนี่ยสิปัญหา
“ไม่...ฉันไม่เป็ไรรีบๆ ไปจากที่นี่เถอะ” ยังไงซะมาอ้อยอิ่งในยามนี้ก็ไม่ดีแน่นอนจักรพรรดิจึงกระดกยาฟื้นเือีกขวดทำให้ตนเองพอมีแรงเพิ่มขึ้นมาอีก
“ว่าแต่นายท่านท่านไปทำอะไรที่นั่นขอรับ?” ทวนถามเรียบๆเหมือนทุกครั้งแต่ครั้งนี้จักรพรรดิรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล
จักรพรรดิเงียบไปก่อนจะพูด
“...เดี๋ยวฉันบอกทีหลัง”
พอมาถึงที่ที่นัดกับพวกเรเอาไว้จักรพรรดิก็เจอสีหน้าบอกบุญไม่รับของทั้ง2
“ทวนนายอยู่เฉยๆ ห้ามทำอะไรทั้งนั้น...”จักรพรรดิที่ชักสีหน้าหันไปพูดกับทวนที่ทำท่าทางสงสัยต่อทั้งจักรพรรดิเองก็ดีทั้งจากทั้ง 2 เองก็ดี
ก่อนเบ็นที่เห็นจักรพรรดิรอดมาอย่างที่ปากว่าจริงๆจะค่อยๆ ก้าวเท้ามาหาเขาพร้อมพูดด้วยความหงุดหงิด
“รอดมาได้จริงๆซะด้วย แต่มันก็ไม่เห็นเป็อย่างปากแกว่าเลยนี่หว่า!! ” พูดจบหมัดของเบ็นก็อัดเข้าที่ใบหน้าของจักรพรรดิจนเขาเซไปด้านหลัง
“นายท่าน!!” ทวนชักดาบออกมาทำท่าต่อสู้แต่ก็ยังถูกจักรพรรดิห้ามเอาไว้
“ฉันบอกไปแล้วใช่ไหมว่าห้ามทำอะไร...”
จักรพรรดิปาดเืที่มุมปากรสชาติเืฝาดๆนี่มันสมจริงจนเขารู้สึกว่ากำไลแห่งสัจจะไม่สามารถหยุดอดีนาลีนในเืที่พุ่งทะยานออกมาได้แล้ว
“เอาล่ะจะมีข้อแก้ตัวอะไรอีกไหมว่ามาสิหรือมีแผนอะไรอีก แต่เอ๊าะแกบอกว่าแกมีอีกแผนนึงใช่ไหม ลองพูดมาให้จบก่อนฉันจะอัดหน้ากวนๆ นั้นจนยับหน่อยสิหรือไม่มีจริงๆ ฉันจะได้ฆ่าแกให้ตายๆ ไปซะตรงนี้”
หมัดของเบ็นอัดเข้าใบหน้าของจักรพรรดิอีกครั้งอีกครั้ง อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง
“นายท่าน!!!!”ทวนได้แต่กระวนกระวายแต่ก็มิอาจขัดคำสั่งของจักรพรรดิได้ เรเองก็ไม่คิดจะห้ามเพราะในใจลึกๆเธอก็คิดว่าจักรพรรดิสมควรโดนแล้ว
การต่อสู้ด้วยมือเปล่านั้นทำดาเมจไม่มากและยิ่งไม่ใช้สกิลอะไรมันก็แทบไม่มีดาเมจรุนแรงเบ็นจึงแน่ใจว่าเขาอัดจักรพรรดิได้เรื่อยๆ จนกว่าจักรพรรดินั้นไม่ตายแต่พอคิดแบบนั้น
“!!!? ” หมัดเคาน์เตอร์กลับสวนเข้าใบหน้าของเบ็นจนเขาเซไปด้านหลัง
“....ทำดาเมจไม่ได้อะไรกันว่ะ ไอ้โก...”เบ็นพูดไม่ทันจบกำไลที่ข้อมือของจักรพรรดิก็เรืองแสงสีแดงขึ้นมาก่อนจะทำให้เืของจักรพรรดิลดลงตามที่เขาชกเบ็น
แน่นอนมีความรู้สึกเ็ปสมจริงตามมาด้วยพร้อมการแสดงออกของาแภายนอกจักรพรรดิยังไม่ตาย?แน่ล่ะสิหากแค่นี้เขาตายมันก็ไม่ต่างจากแค่เผลอตบยุงตัวเดี๋ยวแล้วกำไลฆ่าเขาหรอกไม่ต้องให้เขามาเล่นเกมเลยจบเหอะ5555
“....” นอกจากเบ็น เรกับทวนเองก็จับจ้องจักรพรรดิเช่นกัน
จักรพรรดิลูบจุดที่ตัวเองโดนสะท้อนความเ็ปกลับมาแล้วว่า
“นี่เป็ครั้งแรกนี่ล่ะที่ฉันรับรู้ได้ถึงน้ำหนักหมัดของตัวเองฮะ ฮะ...”
การต่อสู้ด้วยมือเปล่าของทั้ง2 ได้เกิดขึ้นมาต่อ แต่ไม่มีใครใช้สกิลอะไรเลยต่างคนต่างอัดหมัดสู่กันและกันถึงจะเป็แบบนั้นพอจักรพรรดิอัดหมัดสู่ตัวเบ็นได้ตัวเขาเองก็เจ็บเท่าๆกับตัวเบ็นเป็ผลจากกำไลแห่งสัจจะ
“....” ทว่าถึงจะเป็แบบนั้นเบ็นกลับชะงักด้วยแรงปะทะที่ตัวเองโดนก่อนจะค่อยๆหันไปมองที่จักรพรรดิที่กลับกันตอนนี้มีรอยยิ้มมาที่ตน
“ไม่ทนแล้วโว้ย!!” เบ็นลั่นเสียงดังก่อนจะเร่งทั้งสปีดและแรงทั้งหมดทุ่มสุดตัวใส่จักรพรรดิพอเห็นแบบนั้นจักรพรรดิกลับเคลื่อนไหวต่างออกไปวาดเท้าอย่างสวยงามเตะเบ็นจนล้มกลิ้งกับพื้นก่อนจะถึงตัวเขา
ทั้งๆที่ระดับต่ำกว่าเขาหลายชั้นแต่เรี่ยวแรงและพลังใจนั้นกับล้นเหลือที่สำคัญแววตาที่มั่นคงนั้นกับไม่อ่อนไหวบ่งบอกถึงความอ่อนแอและความสับสนแม้แต่น้อย
“...จะเอาอีกไหม?”คราวนี้ไร้ซึ่งรอยยิ้มของจักรพรรดิเขาพูดขึ้นมาด้วยตัวตนที่เหนือกว่าเบ็นจนเบ็นอดไม่ได้ที่จะทุบกำปั้นลงสู่พื้นด้วยความรู้สึกอัดอั้นแต่ก็ยอมรับจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ร้ายกาจร้ายกาจดั่งปีศาจหากไม่มีกำไลอยู่ที่ข้อมือเขาแล้วละก็อย่าว่าแต่ชั้นทหารเลยอาจตามเขามาติดๆแล้วก็ได้ตอนนี้
“นี่มัน....เื่อะไรขอรับนายท่าน?”ทวนยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่พอเห็นการปะทะกันของทั้ง 2 สงบลงเขาก็อดหาคำตอบของเื่ราวทั้งหมดไม่ได้จริงๆ
เบ็นที่นั่งอยู่ค่อยๆลุกขึ้นมาพูดแทน
“นายของแกขโมยของๆเราไปขายจนทำให้พวกเราทั้งหมดเดือดร้อน เื่ก็เท่านั้นล่ะ....”
“....”
ปัญหาของผู้เล่นนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกนิวที่คอยดำเนินเนื้อเื่แม้แต่น้อยไม่มีทางที่จักรพรรดิจะไปขอหรือต่อรองอะไรกับนิวได้เลยและไม่มีทางที่นิวจะหยิบยื่นมันให้เขาเพราะผู้คนจริงๆที่มารับบทในเกมนั้นไม่เหมือนผู้เล่นไม่มีทางนำเงินออกไปนอกตัวเกมได้ หากถ้าทำทุกอย่างเหมือนผู้เล่นได้หมดมันก็จะไม่เรียกว่างานสำหรับพวกนิวที่เป็เอ็นพีซีอิสระแล้ว
คราวนี้ต่อให้จักรพรรดิรู้ว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่อาจมั่นใจได้อีกแล้วว่าจะไปขโมยมันมาได้จริงๆมันจึงเหลือทางเลือกสุดท้าย
“อ้าวไม่เจอกันสักพักเลยนะครับไปทำอะไรที่ไหนมาเนี่ย?” นิวกล่าวด้วยรอยยิ้มหน้าอาคารนักปราชญ์ขณะที่จักรพรรดิโผล่มาหาเขาด้วยรอยยิ้มเช่นเคย
“ไปเก็บระดับมาครับ”จักรพรรดิตอบนิว
“ท่าจะจริงแฮะแล้วคุณมาที่นี่มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าครับ จะมารับเควสรึยังไงแต่เอ๊ะพอดีตอนนี้ผมยุ่งๆ กับการสืบสวนหาตัวคนร้ายที่คิดจะมาขโมยของที่ผมซ่อนเอาไว้เมื่อคืนอยู่หากได้หลักฐานพยานมัดตัวอยู่หมัดแล้วล่ะก็เขาจะถูกตีตราเป็อาชญากรของอาณาจักรเพนดราก้อนนี้ทันที”
จักรพรรดิกางๆหุบๆ พัดอยู่ที่ด้านหลังใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม
“ถ้าได้ความจริงสงสัยโจรคนนั้นจะอยู่ยากนะครับแต่ที่มาที่นี่เพราะผมอยากจะมาอ่านหนังสือหรือยืมมันไปสักหน่อย”
นิวตัดบททันที
“อ๋อคือเื่นั้นนะครับคุณจักรพรรดิ ทางผมคงต้องกักสิทธิ์คุณเข้าคลังความรู้เป็เวลา 1เดือน เหตุผลคงไม่ต้องถามผมได้ร่ายเวทระบุร่องรอยใส่หนังสือระดับสูงไว้ทุกเล่มหากมีใครเปิดอ่านมันหรือหยิบมันไปมันจะทำให้ผมรู้ทันทีว่าของสิ่งนั้นถูกล่วงล้ำแล้วใน่เวลาที่ผ่านมามีแค่คุณกับผมที่เข้าออกอาคารนี้และอาคารนี้ก็มีระบบรักษาความปลอดภัยที่คุมด้วยตัวผมผมคงไม่ต้องบอกหรอกนะครับว่าเชิญคุณเอาหนังสือทุกเล่มที่ยืมผมมากลับคืนมาด้วยอีก 1 เดือนหากพฤติกรรมของคุณถูกปรับปรุงใหม่แล้วเดี๋ยวค่อยกลับมาโชคดีครับ”
นิวทำยิ้มโบกมือเปรยๆให้จักรพรรดิ
ให้ปรับปรุงพฤติกรรมงั้นเหรอต่อให้ตายจักรพรรดิก็ไม่คิดจะปรับปรุงหรือเปลี่ยนมันหรอกเพราะชีวิตเขาตอนนี้อยู่ได้เพราะมันหากไม่มีมันแล้วละก็ชีวิตนี้ของเขาคงไร้สีสันแล้วจืดชืดไปจนตายแน่นอนจักรพรรดิจึงยิ้มกลบทับรอยยิ้มของนิวจนสีหน้านิวกระตุกก่อนจะวางหนังสือเป็กองสูงคืนให้นิวพร้อมตอบกลับเรียบๆว่า
“เดี๋ยวผมจะแวะมาใหม่นะครับ”
“.....”
พอกลับมาหาเบ็นและเร
“ได้หนังสือที่นาย้ามาไหม?”เรกล่าวถามขึ้นมา จักรพรรดิที่ยิ้มส่ายหน้าอย่างช้าๆ
“...ช่วยไม่ได้เราคงต้องปล้นอีกครั้งต่อให้ฉันถูกรู้ตัวตนฉันก็จะขอออกจากกิลด์เอง”เบ็นพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกกล้าได้กล้าเสีย
“ไม่จำเป็ต้องทำแบบนั้นหรอกไม่สิต้องบอกว่าพวกนายไม่จำเป็ต้องทำอะไรแล้วนอกจากซัพพอร์ตฉันคนนี้ฉันจะจบเื่ทุกอย่างเองโดยครั้งนี้จะไม่ถอยและสะสางเื่ที่ตนเองก่อให้เสร็จ”
“ไหนนายบอกว่า้าหนังสือถึงจะดำเนินแผนอีกแผนได้ไง” เรถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
“นั่นมันก็แค่สิ่งที่ทำให้งานมันง่ายขึ้นเท่านั้นแต่ผมตระหนักแล้วว่าสิ่งที่ผมจะทำต่อไปนี้ยังไงซะมันก็ไม่ใช่เื่อะไรที่มันง่ายเลย”
ทั้ง 2 หันมามองหน้าจักรพรรดิที่แม้ตอนนี้จะยิ้มอยู่ทว่ามันกับแผ่รังสีบางอย่างออกมาอย่างน่าประหลาด
“งั้นก็รีบๆบอกมาสิจะให้พวกฉันทำอะไร?” เรเร่งเร้า
จักรพรรดิมองยิ้มๆไปที่ตัวเรจนเธอรู้สึกว่าพูดอะไรผิดไปรึเปล่า
“...สิ่งที่ผมอยากให้คุณเรทำมีสิ่งเดียวคือสอนสกิลผนึกและสกิลปลดผนึกให้ผมตัวคุณน่าจะมีสกิลนี้อยู่ใช่ไหมครับ”
“มันก็ใช่ว่าฉันมีแต่ทำไมนายถึงรู้?”
“เพราะคุณคือนักเวทสายแปรธาตุน่ะสิ”
463
