ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

หลังจากได้ดาบเหล็ก เบลรีฟาแล้ว ข้าก็ได้ ไปย่านค้าอาวุธ กับไป๊อวี่ ที่นี่เต็มไปด้วยอาวุธ ชุดเกราะ และโล่

" 5555+ ดูๆไปแล้วที่นี่ เหมาะกับนายนะ " ไป๊อวี่กล่าว แล้วแอบเช็ค ข้อมูลร้านค้าแถวนี้ด้วยมือถือระดับเทพ
ในระหว่างที่พวกเราเดินไปเดินมาอยู่นั้น ก็มีร้านหนึ่งขายหนังสือ เกี่ยวกับ ความเป็นมาของโลกนี้ ข้าจึงซื้อมันมา โดยหารู้ไม่ว่ามันจะนำ หายนะมาสู่ตัวข้า
ในหนังสือเขียนว่า เทพแห่ง สงครามฟาเรนเซีย เป็นคนสร้างโลกนี้ขึ้นมาเมื่อ 3 พันปีก่อน และทรงมอบ พรให้กับเหล่า ฮีโร่ เพื่อกำจัด สัตว์ประหลาด และจอมมาร และในที่สุดทั้งสัตว์ประหลาดและจอมมารก็ได้หายไปจากโลกนี้
หลังจากข้าอ่านจบ ข้าก็ถาม ไป๊อวี่ ว่า เธอเป็นคนสร้างโลกนี้มาจริงรึ แล้วมอบหนังสือเล่มนั้นให้ ไป๊อวี่อ่าน
" ยัยเทพแห่งสงคราม ฟาเรนเซีย ขี้ฮก แอบอ้างเป็นคนสร้างโลกนี้ และคนในโลกนี้ก็ดันเชื่ออย่างสนิทใจด้วยเหรอเนี่ย ถ้าข้ากลับไป สวรรค์ได้ จะต้องลงโทษนางซะหน่อยแล้ว " ไป๊อวี่กล่าว ด้วยความโกรธ
" แล้วเทพแห่งสงครามนี่เป็นใครรึ " ข้าถามไป๊อวี่
" เป็นน้องๆ ของข้าเอง " พระเจ้าไป๊อวี่กล่าว
มันคงยากที่จะทำให้ผู้คนเชื่อว่า ไป๊อวี่ เป็นคนสร้างโลกใบนี้ขึ้นมาไม่ใช่ เทพแห่งสงครามฟาเรนเซีย คงจะเหมือนกับ พยายามบังคับให้คนในศตวรรษที่ 16 ให้เชื่อว่าโลกกลม ไม่ใช่แบน
1 ชั่วยามต่อมา...
และแล้ว ข้าก็มาถึงร้านขายอาวุธ ที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ และกำลังจ้อง ชุดเกราะใหม่เอี่ยม ที่วางขายอยู่ ในราคา 1 แสน 5หมื่นเหรียญทอง
" ไม่ลองใช่ดูหน่อย เหรอครับคุณลูกค้า " ไอเรี่ยม ครูฝึกของร้านขายอาวุธ ร้านนี้เสนอให้ลองใส่ ชุดเกราะดู
และเมื่อข้าลองใส่ชุดเกราะ ก็เกิดปฎิกิริยาขึ้นทันที
เปรี๊ยะๆ เสื้อเกราะขาดกระเด็น ราวกับผักยวบๆ มันแทบจะระเบิดออกในวินาทีที่ข้าใส่
" เฮ้ย พรของเทพธิดา ฟาเรนเซีย " ไอเรี่ยมกล่าวอย่างตกใจ ถึงแม้เขาจะเคยได้ยินมาว่า มีฮีโร่บางคน ได้รับพรของเทพแห่งสงครามนี้มา แล้วจะเก่งสุดยอดใช้อาวุธอะไรก็ได้ในโลกนี้ แต่มันก็เป็นพรที่ราวกับคำสาป ก็ว่าได้ เพราะของที่ฮีโร่คนนั้น จะใช้ได้ คือ ของที่เทพสร้าง
" กรรมของตรู " ข้าสบถ และหันไปมองหน้าไป๊อวี่ จะให้เธอ ล้างพรให้ แต่ไป๊อวี่กลับทำหน้าเครียดแล้วกล่าวว่า
" พรของน้องสาวข้าคนนี้ จะล้างออกได้ต้องให้เจ้าตัวเป็นคนแก้ "
แล้วมันยังไงกันล่ะ เก่งใช้อาวุธได้ทุกอย่างในโลก แต่ไม่มีทั้งสัตว์ประหลาด ทั้งจอมมารให้สู้แล้ว จะเก่งไปทำไม
"มันก็ดีไปอีกแบบนะ ผลจากการได้รับพรทำให้ ดื่มเหล้าก็ไม่เมาด้วย นะคุณลูกค้า " ไอเรี่ยมกล่าว อย่างรู้จริง เพราะพรของเทพฟาเรนเซีย จะล้างแอลกอฮอลล์ ในเหล้าให้ด้วย ประมาณถูกพิษก็ไม่เป็นไร
" แม้แต่เหล้าข้าก็กินไม่ได้ด้วยเหรอเนี่ย " ข้าโวยวาย แล้วไปหยิบไหเหล้า ของร้านไอเรี่ยม มาลองดื่มดู
" แหวะ น้ำเปล่ายังอร่อยกว่าเลย " ข้าสบถอีกครั้ง
แล้วข้าไปถูก พรของ เทพธิดา ฟาเรนเซียตอนไหน ข้าพยายามนึก และแล้ว ผู้ต้องสงสัยมากที่สุดก็คือ หนังสือ ปกดำเล่มนั้น ข้าจึงรีบเปิดอ่านดูอีกที และที่ท้ายเล่ม ก็เขียนว่า {ผุ้ที่ถือหนังสือเล่มนี้ และมีชะตาต้องกันกับข้า จะได้รับพร ของข้าเป็นรางวัล }
"ฮ่วย"  นี่คือคำพูดเพียงคำเดียว ที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากข้า ซึ่งไป๊อวี่ ก็ทำแต่ส่ายหน้าเบาๆ
หลังจากนั้น ข้าก็จิตตกอยู่หลายวัน จนไป๊อวี่ ต้องพาข้าออกมาเดินเล่น โดยเสกรถเข็น แบบวิลแชร์ มาให้ข้านั่ง
" เราไปกิน ทีโอมุน กัน " ไป๊อวี่กล่าว
ผมคิดว่า ใครก็เคยกิน ทีโอมุน กันมาแล้วทั้งนั้น สำหรับโลกนี้ มันคืออะไรนะหรือ จะเฉลยเลยก็แล้วกัน ก็ {น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋} บ้านเราดีๆนี่เอง แต่อร่อยกว่า เพราะมีการใส่ขนมที่เรียกว่า ทีโอมุน ลงในน้ำเต้าหู้ด้วย
แล้วข้ากับไป๊อวี่ ก็ได้นั่งกินทีโอมุน กัน ราวกับคู่รักคู่หนึ่ง เพราะ ไป๊อวี่ ตักน้ำเต้าหู้ ป้อนข้าทีละคำ ทีละคำ อย่างตั้งใจ
และตอนนั้นเองที่มีเด็กหัวขโมย มาฉก เงินในกระเป๋า ของไป๊อวี่
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป