ต่อให้ความรู้สึกระหว่างกันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดไหน แต่การปฏิบัติตัวต่อกันก็ยังคงเป็ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่มีฝ่ายไหนคิดยอมกันเช่นเคย
“เร็ว ๆ ด้วยล่ะ เอาอร่อย ๆ นะยัยโหด”
“เออ! รู้แล้วน่า พูดมากอยู่ได้” ปุณณดาพูดพร้อมกับกระแทกตะหลิวลงกับกระทะอย่างนึกโมโห
แทนที่คนเจ็บที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลอย่างเธอจะได้กลับเข้าห้องไปพักผ่อนให้ร่างกายได้ฟื้นตัวเร็ว ๆ กลับต้องมายืนเมื่อยแขนเมื่อยขาทำข้าวราดแกงให้นายน้อยที่แทบจะเป็ง่อยซะได้
“ไม่ต้องมายืนหน้าบึ้งแบบนั้นเลยนะ เธออู้งานไปนอนตากแอร์ที่โรงพยาบาลมาตั้งหลายวัน” เจอราร์ดว่าแล้วก็ยืนทิ้งสะโพกพิงขอบเคาน์เตอร์ครัว ส่วนมือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นกอดอก
“โทษนะ ที่ฉันเจ็บตัวแบบนั้นก็เพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะคุณน่ะฮะ!” เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องเจ็บตัวเธอก็อดจะยกตะหลิวขึ้นมาชี้หน้าตัวต้นเหตุไม่ได้ ส่วนอีกมือก็เท้าเอวอย่างเหลืออด
“เอ้า! ฉันจะรู้ไหมว่ามันจะซุ่มโจมตีแบบนั้นอะ ไม่ได้มีตาที่สามนะ”
“แล้วคุณไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้นักหนาล่ะ คนถึงจ้องจะเล่นงานขนาดนี้น่ะ”
“คนอย่างฉันเนี่ยนะจะสร้างศัตรูได้” เจอราร์ดว่าแล้วก็ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
ปุณณดาที่ถูกย้อนถามกลับมาแบบนั้นก็ถึงกับชะงัก แล้วกะพริบตามองผู้ชายตรงหน้าตาปริบ ๆ พิจารณายังไงคนอย่างเขาก็ไม่น่าจะมีปัญญาไปสร้างศัตรูได้เอง ทั้งแปลก หลงตัวเอง และทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ ไปวัน ๆ ให้คนในคฤหาสน์เคารพ คนแบบนี้จะมีศัตรูจ้องจะกำจัดทุกวินาทีได้ยังไงกัน
“ยังไง หน้าหล่อ ๆ อย่างฉันจะไปสร้างศัตรูที่ไหน จนถึงขนาดโดนลอบฆ่าทุกลมหายใจได้ขนาดนี้”
“นั่นสิ ผู้ชายปากหมา ๆ ตาขาว ๆ อย่างนายจะไปสร้างศัตรูที่ไหนได้ ถ้าจะสร้างก็คงเป็ฉันนี่แหละ” พูดจบเธอก็ยกตะหลิวชี้หน้าขู่ไปหนึ่งที ก่อนจะหันกลับไปสนใจแกงหมูสามชั้นในกระทะต่อ
รอเพียงไม่นานแกงหอม ๆ พร้อมกับข้าวสวยร้อน ๆ ก็ยกมาเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะ เจอราร์ดหลุบสายตามองแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตักน้ำแกงสีสันจัดจ้านขึ้นมาชิมหนึ่งช้อน หลังจากชิมเขาก็นิ่วหน้าครุ่นคิดทันที ก่อนจะตักครั้งที่สองพร้อมกับเนื้อหมูสามชั้นขึ้นมาราดลงบนข้าว แล้วตักเข้าปากคำโต
“เป็ไง ฝีมือฉันอร่อยไหมคุณ”
“อืม ใช้ได้นะเนี่ย รู้งี้ฉันไล่เชฟออกไปตั้งนานแล้ว แล้วให้เธอย้ายตำแหน่งมาทำอาหารให้ฉันกินแทน” เขาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวไม่หมดปาก
“เหอะ! เพื่อนเล่นเหรอคุณ” เมื่อได้ยินปุณณดาก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอและย่นจมูกใส่ทันที ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนแขวนกลับที่เดิม
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหมุนตัวเตรียมเดินออกไปจากครัว เจอราร์ดก็รีบกลืนข้าวลงคอทั้งหมด
“แล้วนั่นจะไปไหน”
“ไปพักผ่อนน่ะสิถามได้ ฉันเบื่อขี้หน้านายจะแย่อยู่แล้ว” พูดจบปุณณดาก็ยักไหล่แล้วสะบัดหน้าเดินออกไปทันที ปล่อยให้เจอราร์ดนั่งอมยิ้มมองตามแผ่นหลังเล็กอยู่คนเดียว
ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลา รวมถึงอยากมีเธออยู่ข้างกายบ่อย ๆ ด้วย
3K
