หลิวเหมยไม่เคยเห็นหลงเปียวมีท่าท่ีแข็งกร้าวกับนางเช่นนี้ ทั้งพูดว่าจะจากไปทั้งที่เขาเป็เหมือนเงาตามตัวนางตลอด ฝันไปเถอะ หากคิดจะไปจากข้า เ้าต้องเป็ทาสชีวิตข้าจนตาย หลิวเหมยคิดในใจอย่างเอาแต่ใจ
"ข้าไม่ให้เ้าไปไหนทั้งนั้น ในเมื่อเ้าทำให้ข้ามีมลทินเช่นนี้เ้าจะรับผิดชอบข้าอย่างไร"
"แล้วท่าน้าเช่นไร ข้าอดทนไม่ล่วงเกินท่านมาตลอด10 ปี ข้าซื่อสัตย์จริงใจต่อท่านเพียงผู้เดียว แต่ท่านก็ไม่เคยเหลียวแลข้าเลย หากข้าอยู่กับท่านต่อไป ข้าเองก็คงอดทนไม่ไหวแล้ว ที่ต้องเห็นท่านไปแต่งกับแม่ทัพน้อย"
"เ้าต้องอยู่รับใช้ข้า ปกป้องข้าและดูแลข้าอย่างดี หากข้าท้องลูกของเ้า เ้าก็ต้องช่วยข้าเลี้ยงลูกแต่ห้ามทอดทิ้งข้า และเ้าต้องแต่งเข้าจวนข้า ทำได้หรือไม่"
หลงเปียวใกับคำตอบของหลิวเหมย เขาคิดว่านางจะไล่เขาไปและให้แม่ทัพน้อยแต่งกับนางเหมือนเดิมซะอีก
"ข้าแต่งเข้าจวนหรือ ได้หรือ?"
หลงเปียวพูดเสียงเบาจนเหมือนรำพึงรำพัน
หลิวเหมยได้ยินก็กลั้นขำ ที่เขาตลกเช่นนี้ ถึงนางจะโหดร้ายกับผู้อื่น แต่กับตนเองนางรักตัวเองยิ่งนัก ในเมื่อทุกอย่างไม่เป็ไปตามที่หวังแล้ว ก็ทำตามที่ท่านพ่อกล่าวไว้ อยู่กับคนที่รักเราดีกว่า แม้จะไม่สุขใจเท่าคนที่เรารัก แต่อย่างน้อยก็คงสนุกดีที่ได้กลั่นแกล้งคนที่หลงรักนางมาเป็ 10 ปี เขาเคยทำตามใจนางทุกอย่างมาตลอด พอได้นางเป็ภรรยากลับกล้าจะทิ้งนางไป ฝันไปเถอะ นางจะให้เขาอยู่กับนางแล้วกลั่นแกล้งเขาเล่นก็สนุกดีเหมือนกันแม้ไม่รักก็ตาม แต่ก็ผูกพันธ์กันมานาน
"ข้าบอกให้เ้าแต่งเข้าจวนข้าและเป็ทาสข้าตลอดชีวิต ได้หรือไม่"
หลงเปียวฟังคำพูดที่แปลกๆ นั้นอย่างสงสัยจนคิ้วขมวด แต่คงหมายถึงให้เขาอยู่กับนางตลอดชีวิตเป็ทาสรักนางละมั้ง
"ข้ายินดีแต่งเข้าจวนขอรับ แล้ว...ท่านยินยอมเป็ภรรยาข้าแน่นะ"
"ข้าย่อมยินยอมสิ เ้าเป็ชายคนแรกของข้าไม่ใช่รึ หรือไม่ใช่"
"ใช่สิ ข้าทำเองย่อมรู้ตัว ถึงท่านจะสลบอยู่ก็เถอะ หรือจะทบทวนความทรงจำสักหน่อย ท่านเองถึงไม่รู้ตัวแต่ก็ยังส่งเสียงครางให้ข้าเลย"
หลงเปียวพูดพลางลุกขึ้นมานั่งบนเตียงข้างกายนางและโอบกอดนางไว้แนบอก
หลิวเหมยเริ่มหน้าแดงทำตัวไม่ถูก พอนางเปิดทางให้ก็เริ่มรุ่มร่ามกับนางแล้ว ช่างกล้านัก
"เ้านี่ได้คืบจะเอาศอกนะ แผนทุกอย่างข้าวางไว้เ้าทำพังหมดเลย ข้ายังไม่ลงโทษเ้าเลยนะ นี่ยังจะมาลามปามข้าอีก"
"ที่ผิดพลาดเพราะท่านสลบเองไม่ใช่หรือ เหตุใดโทษข้า"
ก็จริงนะ นางสลบไปเอง ถึงได้โดนหลงเปียวลักหลับเช่นนี้ คิดได้ดังนั้นก็พยายามทำใจพลางถอนหายใจ
"เฮ้อออ คงจะจริง หากไม่สลบไปคงได้แม่ทัพน้อยเป็สามีแล้ว คงไม่ได้เ้ามาแทน ไม่น่าเลย"
หลงเปียวได้ยินดังนั้นก็โมโหจึงดึงหลิวเหมยเชยคางขึ้นแล้วกดปากประกบจูบนางอย่างดูดดื่มเอาแต่ใจไม่ยอมปล่อย เนิ่นนานจนนางเริ่มหายใจไม่ออกทุบตีอกเขาจึงผละออกมา
"ต่อไปห้ามพูดว่าจะเอาผู้อื่นมาเป็สามีแทนข้าอีก ข้าไม่ยอม ไม่งั้นข้าจะลงโทษเ้าให้หนักตามสถานะสามีที่เ้าให้มา เข้าใจหรือไม่"
หลิวเหมยอมยิ้มชอบใจ หลงเปียวเวลาเกรี้ยวกราดเช่นนี้ช่างน่ามองนัก ขึงขังจนน่ากลัวแต่ก็ดูสมชายชาตรีดี ไม่อ่อนข้อให้นางเหมือนทุกที สามีเช่นนี้ก็น่ารักดีนะ
"ข้าไม่พูดแล้ว ข้าแค่พูดความจริงเื่ที่ผ่านมาเฉยๆ ช่างมันเถอะ เ้าส่งองครักษ์สักคนไปแจ้งท่านพ่อเื่เ้ากับข้าแล้วบอกท่านพ่อหาวิธีพาเรากลับจวนให้เร็วที่สุดโดยไม่ขัดราชโองการดีหรือไม่ แล้วจะได้จัดงานแต่งงานกันก่อนข้าท้องลูกเ้า"
หลงเปียวยังนั่งนิ่งไม่ขยับกายไปไหน แถมมองหน้านางตาเชื่อมอมยิ้มบางๆ แก้มแดงระเรื่อขึ้นเหมือนเขินอาย
"ข้ากลัวท่านจำเื่เมื่อคืนไม่ได้ว่าข้าเป็สามีท่านอย่างไร ก่อนส่งข่าวไปขอข้าย้ำเตือนความทรงจำท่านก่อนนะ"
พูดจบหลงเปียวก็โน้มตัวทาบทับหลิวเหมยทันที ก่อนจับนางปลดเปลื้องเสื้อผ้าบางที่คลุมตัวออกไป และกระทำการตามใจตนอย่างย่ามใจ เพราะตอนนี้เข้ามีสถานะเป็สามีของนางแล้ว
หลิวเหมยอยากจะขัดขืน แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนางกับเขาบ้างเมื่อคืน จึงปล่อยตัวให้เขาทำตามใจโดยไม่ขัดขืนใดๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่จากััอ่อนโยนของเขาที่ทะนถนอมนางมาก
ค่ำวันนั้นเมื่อฮั่วอี่ทราบเื่นางก็อดขบขันไม่ได้ สุดท้ายนางก็กลายเป็ภรรยาองครักษ์ตนเอง ยังจะมายั่วยวนเขาอีก หากเมื่อคืนไม่เผลอหลับไปเขาคงต้องจำใจร่วมหลับนอนกับนางทั้งที่เกลียดนาง หรือหากเป็เขาตื่นมาข้างกายนางแทนองครักษ์ผู้นั้นเขาก็คงต้องจำใจยอมรับนางไว้ในฮาเร็มและทำตามแผนตน แต่ก็คงไม่มีความสุขนัก ดีแล้วที่เป็เช่นนี้ นางจะได้เลิกยุ่งกับเขาเสียที
ฮั่วอี่นอนกกกอดหญิงงามของตนอีก 2 นางบนเตียงคนละข้าง วันนี้เสี่ยวอิงกับชิงชิงบอก้าพักผ่อนเพราะเมื่อคืนเป็คนพาหลิวเหมยไปส่งกว่าจะได้นอนจึงเพลีย ฮั่วอี่จึงไม่ว่าอะไร หารู้ไม่ว่าทั้งสองไปแอบดูหลิวเหมยและหลงเปียวจนดึกดื่นเพราะกลัวจะไม่เป็ไปตามแผนที่วางไว้ ดีที่ยาปลุกกำหนัดนี้ได้ผล เพราะนางเอาทาที่เข็มเล็กๆ ซัดออกไป จึงกลัวว่ายาน้อยไปจะออกฤทธิ์ไม่มาก แต่ที่ไหนได้หลงเปียวจัดหนักจัดเต็มจนพวกนางมือไม้สั่นทีเดียว แต่สามีสลบอยู่จึงได้แต่ข่มใจแล้วรีบพากันกลับไปนอนเมื่องานสัมฤทธิ์ผลและให้ผู้อื่นมาปรนนิบัติฮั่วอี่แทน
281
