ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 66 หัวใจน้อยๆของคนแก่

        เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มว่า“ผมเองก็มีอำนาจตัดสินใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน สหายหานชีเยวี่ยถ้าคุณยังมีผ้าผืนอื่นที่ถูกใจ ผมอนุญาตให้คุณเอาเพิ่มได้อีกสิบห้าเมตรครับ”

        ผ้าสิบห้าเมตรคือขีดจำกัดอำนาจของเสี่ยวหลี่ในหนึ่งเดือนนับว่าครั้งนี้เขาได้ใช้สิทธิ์ของตนเองในเดือนนี้ไปจนหมดแล้วในคราวเดียว

        หานชีเยวี่ยคิดไม่ถึงว่าเสี่ยวหลี่จะเปิดปากเพื่อช่วยเธอแก้ไขปัญหาในตอนนี้ในที่สุด หานชีเยวี่ยก็ใช้เงินไปยี่สิบหกหยวน ซื้อผ้าได้หกสิบห้าเมตร

        อาจเป็นเพราะได้รับขนมหวานเป็นลูกอมและเมล็ดแตงโมจากหานชีเยวี่ยตอนที่เสี่ยวหลี่วัดผ้า เขาจึงวัดแบบหลวมๆ หย่อนๆบวกกับที่หานชีเยวี่ยต้องการผ้าเยอะ เธอคาดว่าผ้าพวกนี้หากถูกวัดอย่างละเอียดถูกต้องจริงๆ ผ้าพวกนี้ก็น่าจะประมาณเจ็ดสิบเมตรได้

        ไม่แปลกใจเลยที่ในร้านสหกรณ์ในชุมชนจะมีคนทะเลาะกันเรื่องความหย่อนตึงไม่ได้มาตรฐานของสายวัดอยู่บ่อยๆเพราะความแตกต่างนั้นนับว่าค่อนข้างมากจริงๆ

        หานชีเยวี่ยมองผ้าที่มีตำหนิเล็กน้อยเหล่านี้ในใจท่วมท้นไปด้วยความพึงพอใจ ต่อจากนี้ไปคนในครอบครัวก็จะมีเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อบางในฤดูร้อนและเสื้อบุฝ้ายในฤดูหนาวแล้ว

        ผ้าที่มีตำหนิไม่ต้องใช้คูปองแถมราคายังถูกอีก หานชีเยวี่ยรู้สึกว่าเธอได้เปรียบมากจริงๆ

        หญิงสาวขอบคุณเสี่ยวหลี่พร้อมรอยยิ้ม

        เสี่ยวหลี่มองกองผ้าขนาดใหญ่นี้มันค่อนข้างลำบากในการขนย้ายเขาจึงหาผ้าผืนใหญ่มาทำเป็นห่อผ้าเพื่อให้หานชีเยวี่ยขนผ้ากลับไปได้

        หานชีเยวี่ยตกใจจนอ้าปากหวอทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?

        ตัวผ้านี้มีขนาดใหญ่มาก แถมยังเป็นสีขาวด้วยแม้ภายนอกจะดูเหมือนเลอะเทอะสกปรกไปบ้างแต่พอกลับไปถึงที่บ้านแล้วทำความสะอาดสักหน่อย มันก็สามารถใช้เป็นผ้าห่มได้เลย

        “อันนี้เอาไว้ใช้ห่อ ไม่คิดเงินครับ”เมื่อได้ยินคำอธิบายของเสี่ยวหลี่หานชีเยวี่ยก็เข้าใจได้ทันทีว่าเสี่ยวหลี่กำลังช่วยเหลือเธออยู่นั่นเอง

        ทั้งขนมหวานและเมล็ดแตงโมที่เธอมอบให้เขาในวันนี้มันช่างคุ้มค่าจริงๆ

        หลังจากที่หานชีเยวี่ยกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจเรียบร้อยแล้วเธอถึงค่อยเอาผ้าทั้งหมดใส่ในห่อผ้า จัดการห่อจนกลายเป็นห่อผ้ามัดใหญ่

        เสี่ยวหลี่มองห่อผ้ามัดที่ค่อนข้างใหญ่นั้นพลันรู้สึกว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางคนหนึ่ง คงแบกผ้าหนักๆ พวกนี้ไม่ไหวแน่ผ้าตั้งหลายสิบเมตรเชียวนะ ดูก็รู้ว่าหนักเป็นอย่างยิ่ง

        “สหายหานชีเยวี่ยให้ผมช่วยคุณยกไปข้างนอกเถอะครับ”

        ทว่าผู้ใดจะรู้หานชีเยวี่ยกลับยื่นมือตรงเข้าไปหยิบห่อผ้าขึ้นมาหลังจากนั้นเธอก็หมุนตัวด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมกับแบกห่อผ้าขนาดใหญ่ไว้บนหลัง

        เสี่ยวหลี่มองด้วยความตื่นตกใจ ไอ๊หยาแม่สาวน้อย หล่อนแรงเยอะขนาดนี้เชียวหรือ? สหายหญิงตรงหน้านี่เป็นผู้หญิงบอบบางจริงๆไม่ใช่บุรุษหนุ่มล่ำสันใช่หรือไม่?

        “ไปกันเถอะค่ะพี่หลี่”หานชีเยวี่ยเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง เธอเดินนำออกไปก่อน

        หลังจากออกจากโกดังโรงงานทอผ้าแล้วหานชีเยวี่ยก็ไปที่บ้านของหวงพั่นหลาน ซึ่งหวงพั่นหลานกำลังรอหานชีเยวี่ยอยู่จริงๆ

        “ชีเยวี่ย ได้ของครบไหมจ๊ะ?”

        “ขอบคุณกูหนายมากเลยนะคะได้ของมาครบแล้วค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณกูหนายมากจริงๆ ค่ะ”

        “ดูเด็กคนนี้สิ ขอบคุณอะไรกันต่อไปนี้เราก็เป็นญาติกันแล้ว” คำพูดนี้หวงพั่นหลานพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับว่าทั้งสองครอบครัวเป็นญาติกันจริงๆ

        “กูหนาย ฉันขอตัวไปก่อนนะคะวันหลังฉันจะเอาผักที่ปลูกไว้ที่บ้านมาฝากค่ะ”ตอนที่หวงพั่นหลานเดินออกมาส่งเธอออกข้างนอก หานชีเยวี่ยก็เอ่ยออกมาเสียงดัง

        แน่นอนว่าคำพูดนี้ เธอตั้งใจให้คนอื่นๆที่แอบฟังอยู่ได้ยิน

        “ได้สิ เธอว่างก็มาหาฉันได้ฉันอยู่บ้านตลอด ไม่มีธุระอะไรอื่นหรอก”

        หวงพั่นหลานตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้างตาหยีจนเห็นฟันครบทุกซี่

        ช่างเป็นเด็กสาวที่ฉลาดหลักแหลมจริงๆมิใช่ว่าเมื่อครู่นี้ได้นัดหมายมาเจอกันครั้งหน้าไว้เรียบร้อยแล้วหรอกหรือต่อจากนี้ไป ต่อให้พวกเธอจะไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ก็คงไม่เป็นที่สังเกตแล้ว

        หานชีเยวี่ยเข็นจักรยานออกจากโรงงานทอฝ้ายก่อนจะหาสถานที่ดีๆ เพื่อเก็บห่อผ้าที่อยู่บนเบาะหลังไว้ในมิติหลังจากนั้นเธอก็ปั่นจักรยานกลับบ้าน

        ตอนที่ใกล้จะถึงชุมชนหานชีเยวี่ยได้หยิบกระบุงสะพายหลังใบใหญ่ออกมาจากมิติ ก่อนนำมามัดไว้บนจักรยานหลังจากนั้นก็ใส่ผ้าทั้งหมดลงไปในกระบุงแล้วค่อยมุ่งหน้ากลับบ้านตัวเอง

        ที่บ้านย่าเฒ่าหานได้เริ่มทำงานแล้วเรียบร้อย 

        เพื่อความสะดวกสถานที่รับซื้อได้ถูกกำหนดไว้ที่บ้านของหานชีเยวี่ย ทว่าอย่างไรก็ตามวันนี้พวกเขาไม่ได้รับซื้อของอะไรมากมาย มีแค่ไข่ไก่เท่านั้นเอง

        ย่าเฒ่าหานมองตะกร้าไข่ไก่หลายใบด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันไม่เห็นลูกตาพอเห็นหานชีเยวี่ย หล่อนก็พูดด้วยความดีใจว่า “อาเยวี่ยย่าไม่เคยเห็นไข่ไก่เยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลย”

        หานชีเยวี่ถูกคำพูดนี้ของคุณยายสัพยอกหยอกเย้าให้หัวเราะแล้วหากเธอเอาไข่ไก่ทั้งหมดในมิติออกมา คุณยายคงจะตกใจน่าดูเลยกระมัง? 

        “คุณย่าคะ วันนี้รับซื้อไข่ไก่ได้กี่ฟองคะ?”

        “เพียงวันนี้แค่วันเดียวก็รับซื้อได้หกร้อยกว่าฟองแล้ว” 

        ย่าเฒ่าหานพอใจกับตัวเลขนี้มากทว่าหานชีเยวี่ยกลับรู้ดีว่ามันยังห่างไกลจากจำนวนที่เธอต้องการอีกมากโขแม้ว่าจะเหลือเวลาอีกประมาณสิบวัน แต่ของอย่างไข่ไก่นี้มักจะรับซื้อได้เยอะในช่วงสองวันแรก หลังจากนั้นก็จะค่อยๆ น้อยลงเรื่อยๆ แล้ว

        โชคดีที่เธอได้เตรียมไข่ไก่ในมิติไว้สำรองหากไม่พอเรียบร้อยแล้ว

        “คุณย่าคะหนูขอเอาจักรยานไปคืนที่บ้านผู้นำชุมชนก่อน พอกลับมาแล้วหนูมีของดีๆให้คุณย่าดูด้วยค่ะ” หานชีเยวี่ยพูดกับย่าเฒ่าหานไปพลางแกะกระบุงออกจากจักรยานลงมาด้วย

        ย่าเฒ่าหานยิ้มพร้อมเอ่ยว่า “นางเด็กคนนี้ยังจะมาอุบอิบอะไรอีก รีบเอาจักรยานไปคืนที่บ้านผู้นำชุมชนก่อนเถอะวันนี้ผู้นำชุมชนเวียนมาทางนี้หลายรอบแล้วย่าว่าเขาคงอยากรู้ว่าหลานกลับมาหรือยัง!”

        หานชีเยวี่ยตอบรับหนึ่งเสียงก่อนจะเข็นจักรยานออกไป

        ย่าเฒ่าหานมองกระบุงใบใหญ่ที่วางอยู่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เมื่อเช้าตอนที่ชีเยวี่ยออกไปกับผู้นำชุมชนเธอได้สะพายกระบุงนี้ไปด้วยเหรอ?

        ดูเหมือนจะไม่มีนี่นาแต่กระบุงนี้ก็เป็นของบ้านเธอจริงๆ แล้วชีเยวี่ยก็เพิ่งจะยกมันออกมาจากจักรยานด้วย

        หานชีเยวี่ยเพิ่งจะออกจากบ้านก็เจอผู้นำชุมชนแล้ว

        “ผู้นำชุมชน มาแล้วหรือคะ? หนูกำลังจะไปหาอยู่พอดีเลย”

        ผู้ใหญ่บ้านยิ้มอย่างกระดากอาย ก่อนเอ่ยว่า“ก็ไม่ใชว่าเธอไปโรงงานทอผ้าหรือ ฉันก็เลยมาดูหน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

        ผู้นำชุมชนหาเหตุผลให้กับการมาของตัวเองหานชีเยวี่ยได้ทีจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างให้ฟัง

        หลังจากที่ได้รับคำยืนยันจากหานชีเยวี่ยแล้วผู้นำชุมชนก็รีบเข็นจักรยานกลับบ้านทันที

        หานชีเยวี่ยมองชายชราวิ่งได้เร็วขนาดนั้นเธอก็อดขำออกมาไม่ได้ ดูเหมือนว่าแม้เขาจะบอกว่ายินดีให้เธอยืมจักรยานแต่ถ้าเธอยืมบ่อยๆ เข้า เขาก็คงจะปวดใจแย่อยู่เหมือนกัน

        ต่อไป เธอคงต้องหาทางซื้อจักรยานไว้สักคันถ้าได้ไปทำงานที่ชุมชนจริงๆ คงมิอาจเดินไปเดินกลับไม่ได้ทุกวันหรอกกระมัง?

        แล้วก็พี่สามเขาเองก็ต้องมีจักรยานสักคันถึงจะกลับบ้านได้บ่อยๆ ด้วย

        ดูเหมือนว่าเธอจะต้องพยายามหาทางแล้ว

        หานชีเยวี่ยกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็วย่าเฒ่าหานยังคงสงสัย เหตุใดเพิ่งออกไปแป๊บเดียวก็กลับมาแล้วเล่า?

        “ชีเยวี่ย ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ?”

        “ก็ไม่ใช่เพราะผู้นำชุมชนมาหาเองแล้วก็รับจักรยานกลับไปเองแล้วหรอกหรือคะ” หานชีเยวี่ยพูดไปแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

        ย่าเฒ่าหานเอ่ยถึงผู้นำหมู่บ้านสองสามคำยิ้มๆก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้หานชีเยวี่ยพร้อมถามว่า “อาเยวี่ยหลานมีของดีอะไรจะให้ย่าดูหรือ?”

        หานชีเยวี่ยถือกระบุงก่อนจะเรียกย่าเฒ่าหานให้เข้าไปในบ้าน

        ย่าเฒ่าหานเห็นท่าทางลับๆ ล่อๆของหานชีเยวี่ยก็หัวเราะแล้วเดินตามหลานเข้าไป เด็กคนนี้นี่นะช่วงนี้ชอบทำตัวลึกลับจริงๆ