วามองแหวนที่อยู่บนฝ่ามืออย่างตกตะลึง มันสำเร็จแล้ว?
“เฮีย...” วาหันไปมองศาอย่างช้าๆ พลางยื่นแหวนบนมือไปให้เฮียดูด้วย
“วาทำสำเร็จแล้วหรอครับ? นี้วาทำได้แล้ว?” ศามองหน้าอ๊องๆ ของคนน้องแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
“สำเร็จแล้วครับวา”
“...พยายามมาตั้งนานในที่สุด”
“ลองตรวจขนาดและคุณภาพของมันดูก่อนครับ” วาพยักหน้าตอบรับ
“อืมม ขนาด 1x1 เมตร คุณภาพต่ำ” คุณภาพของแหวนมิติแบ่งออกเป็ 3 ระดับ คือ ระดับต่ำ ระดับกลางและระดับสูง ในระดับต่ำและกลางไม่สามารถทำพันธสัญญาการเป็เ้าของได้ เพราะอย่างนี้หากมีคนรู้ก็สามารถแย่งชิงไปเป็เ้าของได้ ส่วนแหวนระดับสูงนั้น หากเ้าของได้ทำ พันธสัญญาแล้วจะไม่มีใครสามารถแย่งชิงไปได้คล้ายกับกำไลมิติของผม เพียงแต่เข้าไปอาศัยไม่ได้
“เก่งมากครับ ถ้าฝึกฝนมากกว่านี้อีกหน่อย เฮียเชื่อว่าวาต้องทำแหวนมิติระดับสูงได้แน่นอนครับ”
“อืม! วาจะฝึกฝนให้มากขึ้นครับ จะได้เอาแหวนดีๆ ไปให้เกอใช้”
ผ่านไป 4 ชั่วโมง
รถยนต์สีขาวยี่ห้อดังคันหนึ่งวิ่งเข้ามาในรั้ว หยุดจอดที่หน้าบ้าน ก่อนชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา ตาเรียวเล็ก ผิวขาวสว่าง ท่าทางอารมณ์ดีและเป็มิตรอยู่เสมอก้าวลงจากรถด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า เมื่อเห็นน้องเล็กทั้งสองคนออกมายืนรอตน
“หยางเกอ คิดถึงจังเลยครับบ” วาเดินเข้าไปโอบกอดลูกพี่ลูกน้องที่่นี้ไม่ได้เจอกันบ่อยนักด้วยความคิดถึง
“หงส์น้อย เกอก็คิดถึงเหมือนกันครับ ไหนดูหน่อยสิ” ลี่หยางดันวาออก พลางหมุนตัวคนน้องไปด้วย พลางขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน
“หงส์น้อย ผอมลงหรือเปล่าครับ?”
“วากินไม่ค่อยจะลงเพราะคิดถึงเกอม๊ากมาก” ลี่หยางได้ยินดังนั้น ก็ยืดอกขึ้นเล็กน้อย อดภูมิใจไม่ได้ที่ตนมีความสำคัญกับวามากขนาดนี้
“หงส์น้อยไม่ต้องไปพูดเอาใจหยางเกอเลยครับ เดี๋ยวก็จับไม่อยู่หรอก พองตัวลอยขนาดนั้นแล้ว” ลี่ิกล่าวหลังจากเห็นท่าทีของพี่ชายตน
ร่างสูงกำยำพอๆ กับเฮียศา ผิวสีแทนสวยหน้าตาหล่อคมเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ นิศากร
“ิเออร์อย่าอิจฉากันสิ” ลี่หยางมองน้องชายอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อยที่เอ่ยขัดตน โอบกอดหงส์น้อยแล้วเดินนำเข้าบ้านไป
ลี่ิที่เห็นดังนั้นก็อดที่จะส่ายหัวอย่างเอือมระอาไม่ได้ เพราะั้แ่เด็กจนโตก็ตามใจทิวากรยิ่งกว่าใคร ไม่มีอะไรที่คนน้องขอแล้วไม่เคยได้ จนคนรู้กันไปทั่ว ว่าถ้าหากอยากให้ลี่หยางพอใจให้พูดชื่นชมวา ประจบสอพลอลี่หยางไม่ได้ให้ไปประจบวา ใดๆ ล้วนเป็น้องเล็กคนนี้เสมอ
อย่าว่าแต่พี่ชายตนเลย ลี่ิก็ตามใจทิวากรในแบบของเขาเหมือนกัน แค่ไม่ได้โจ่งแจ้งเหมือนลี่หยางก็เท่านั้นเอง
หลังจากนั่งพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันไปพอสมควร วาก็เงียบแล้วมองหน้าลี่หยาง ด้วยไม่รู้จะเริ่มเล่าเื่ที่จะเกิดขึ้นยังไงดี
“เกอ...”
ลี่หยางหันมองหน้าน้องเล็ก คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอให้วาเอ่ยประโยคถัดไป
“คือว่า เื่มันเป็อย่างนี้ครับ...” วาเอ่ยเล่าเื่ราวที่ตนได้เห็นและรับรู้มาอย่างละเอียดให้กับพี่ชายทั้งสองได้รับฟัง เพื่อหาแนวทางรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
เมื่อเล่าเื่ราวทุกอย่างจนเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนต่างก็เงียบลง
“หงส์น้อยแน่ใจใช่ไหมครับ?” ลี่ิถามทวนอีกครั้ง
“แน่ใจครับ หลังจากฝันบอกเหตุ วาได้ลองดูอนาคตครั้งแล้วครั้งเหล่า เหตุการณ์ต่างๆ ล้วนเกิดขึ้นจริงๆ ครับ” แค่ฝันบอกเหตุมันไม่อาจบอกได้ว่าเื่จะเกิดขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ วาจึงได้ลองดูอนาคตข้างหน้า ผลที่ได้ก็ยังคงเหมือนกับฝันบอกเหตุ เพราะเช่นนี้วาจึงมั่นใจ
“ถ้าเป็อย่างที่หงส์น้อยว่าจริงๆ แค่เราสี่คนคงไม่พอ ไหนจะซอมบี้ สัตว์และพืชกลายพันธุ์ ยังมีมนุษย์ด้วยกันเองอีก” ถ้าหากมีกันแค่สี่คน ดูอย่างไรก็ไม่ปลอดภัยมากพอ อย่างน้อยก็ต้องมีพรรคพวกที่ไว้ใจได้บ้าง
“จริงอย่างที่หยางเกอว่า เรามีกันแค่นี้เอง ต้องหาพรรคพวกเพิ่ม”
“แล้วเราจะไปหาคนที่ไว้ใจได้จากที่ไหนครับ วารู้จักแค่เกอสองคน...” วาเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนนึกอะไรออก ดูเหมือนผมจะมองข้ามอะไรไปบางอย่างนะ ใช่แล้ว! “ลุงโจว!!”
“ในฝันเฮียไปหาลุงโจวที่ประเทศC นี่หน่า วาลืมไปได้ยังไงเนี่ย อีกอย่างป้าโจวเป็เพื่อนกับคุณแม่ด้วย พวกท่านใจดีมากเลยครับ” วารีบบอกกล่าวออกไป อย่างน้อยก็ลองติดต่อลุงโจวไปก่อน ได้ไม่ได้ก็ค่อยว่ากัน
“ลุงโจว?” คุณลุงคุณป้าโจวที่มาร่วมงานศพคุณแม่เมื่อ 3 ปีก่อน และเคยช่วยเหลือดูแลศากับวาอยู่ 2 ปี จนแฝดอายุ 16 ปี เลยออกมาอยู่กันเอง ตอนนี้ก็ผ่านมา 1 ปีกว่าแล้วที่ออกมา ครึ่งปีมานี้ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลย
“ใช่แล้วครับเฮีย ดูเหมือนใน 2 ปีข้างหน้าเฮียต้องไปประเทศC วาไม่รู้ว่าไปทำอะไรแต่ลุงโจวพาเฮียกลับมาหาวาครับ”
“อืม ถ้าอย่างนั้นเราสองคนลองติดต่อนายท่านโจวดูก่อนแล้วกัน เกอจะกลับไปดูทรัพย์สินทั้งหมดว่ามีเท่าไร ดูท่าแล้วเราคงต้องใช้เงินเป็จำนวนมาก”
การที่ให้แฝดที่คุ้นเคยกับตระกูลโจวเป็คนติดต่อไปนั่นง่ายกว่า หากให้ลี่หยางเป็คนไปเจรจาแม้แต่นัดเพื่อพูดคุยก็คงไม่ได้ ใครๆ ในวงการก็ทราบกันโดยทั่วว่านายท่านโจวโหดร้ายแค่ไหน ยิ่งกับบอสใหญ่คนปัจจุบันแล้วนั่นยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ทั้งในที่แจ้งและที่ลับล้วนไม่มีใครอยากลองดีด้วย อีกอย่างนี้เป็โครงการใหญ่ต้องใช้เงินจำนวนเยอะมาก ทั้งสร้างแหล่งหลบภัย ซื้อสิ่งของจำเป็ อาวุธหนัก ยาต่างๆ ส่วนใหญ่ล้วนต้องใช้เส้นสายเพื่อให้ได้ของคุณภาพสมราคามา และต้องมั่นใจว่าเส้นใหญ่พอที่จะไม่ถูกโกง
“ได้ครับ ผมกับวาจะติดต่อลุงโจวไปเอง เกอช่วยจัดการทรัพย์สินของเราด้วยนะครับ ผมอยากขายที่ดินที่เหลืออยู่ให้หมด” ตอนนี้ผมกับวามีที่ดินแปลงใหญ่อยู่หลายแปลง แต่ละที่ล้วนอยู่ในทำเลที่ดีทั้งนั้น หากขายออกไปน่าจะมีเงินมาลงทุนซื้อของเพิ่มอีกหลายสิบล้าน
“ได้ครับ เดี๋ยวเกอจะจัดการให้” ลี่หยางรับเป็ธุระให้
“จริงสิ” วาเอ่ยออกมาเหมือนนึกอะไรได้ ก่อนจะเดินไปหยิบรายการสิ่งของจำเป็ที่ต้องใช้ในวันสิ้นโลกมาให้ลี่หยางและลี่ิ
“นี่เป็รายการสิ่งของที่วากับเฮียช่วยกันคิดไว้ครับ เกอเอาไปดูก่อน ถ้ามีอะไรที่ขาดไป เกอเพิ่มได้เลยครับ”
ลี่หยางรับมาดู และอ่านมันทั้งหมด “เราควรเพิ่มถ่านหุงต้มเอาให้มากหน่อย ในสภาพอากาศที่หนาวมากแบบนั้นเราสามารถใช้เพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายได้ด้วย”
“น้ำดื่มด้วยเกอ ซื้อให้เยอะหน่อย หากเราไม่มีผู้ใช้พลังน้ำจะได้ไม่ลำบาก” ลี่ิเอ่ยเสริม
“เสื้อผ้าแต่ละฤดูด้วย ยิ่งฤดูหนาวหากร่างกายไม่อุ่นพอจะแย่เอา” ลี่หยางจดสิ่งของเพิ่มเติมจากที่มีอยู่
หลังจากระดมความคิดกันอยู่ครู่ใหญ่ ลี่หยาง ลี่ิก็เตรียมตัวกลับประเทศC เพราะหลังจากนี้ยังมีเื่ให้ต้องทำอีกมากมายนัก จะปล่อยเวลาให้ล่าช้าไม่ได้ จึงตกลงกันว่าจะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง
3K
