ตอนที่ 3 อุบัติเหตุ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงมือถือเครื่องหรูของคุณหมอนาธานดังขึ้นแต่เช้าเขารีบคว้ามันมากดรับทันที เพราะเห็นว่าเป็เบอร์จากทางโรงพยาบาลที่โทรเข้ามา
“ครับ”
“คุณหมอค่ะ ขอโทษที่โทรมารบกวนแต่เช้านะคะ พอดีมีเคสผ่าตัดด่วนเข้ามาคุณหมอมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมคะ” และแน่นอนว่าถ้าโทรเข้ามาด่วนแบบนี้คงเป็เคสที่ยากมากๆ และเคสนี้คงผ่านการคัดกรองจากคุณหมอบางท่านเรียบร้อยแล้วว่าจะต้องถึงมือเขาเท่านั้นถึงจะสำเร็จ
“ครับ เตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างให้พร้อม ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมน่าจะถึง”ด้วยอาชีพและสัญชาตญาณความเป็หมอที่มีอยู่ในสายเืจึงทำให้เขาต้องรีบไปโรงพยาบาลทันที
คุณหมอหนุ่มรีบจัดการใส่เสื้อผ้าของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยแต่หญิงสาวที่เขาออกแรงทำรักกับเธอเมื่อคืนยังไม่ยอมตื่น เพราะกว่าเขาจะยอมให้เธอนอนได้ก็ปาเข้าไปเกือบสว่าง เธอเพลียเขารู้เขาจึงเขียนโน๊ตวางไว้แล้วออกจากห้องไป
‘รอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา’ เขาเขียนเป็ภาษาอังกฤษเพราะเขียนภาษาไทยไม่ค่อยเก่ง
เวลาสายๆของวันใหม่น้ำผึ้งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอก็ไม่เห็นหน้าคนที่รังเกเธอเมื่อคืนนี้แล้วเหตุการณ์เมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอจนหมดนั่นจึงทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้งเพราะเธอกำลังรู้สึกว่าเธอโดนเจาะไข่แดง สิ่งที่เธอหวงแหนมันมาตลอดชีวิตของเธอแต่ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ได้ความสาวของเธอไป แถมตอนนี้เขาก็ไม่อยู่แล้ว
น้ำผึ้งพยุงร่างบอบช้ำของตัวเองเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนกลาดเอาขึ้นมาสวมใส่ ดีที่สภาพของมันยังคงดีอยู่เมื่อเธอใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะเดินออกจากห้องไปบังเอิญเหลือบไปเห็นกระดาษโน๊ตที่มีข้อความเป็ภาษาอังกฤษเธอไม่ได้ใส่ใจว่าข้อความนั้นจะอ่านว่าอะไร แต่เธอเลือกที่จะยัดมันลงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องไป…
ทางด้านคุณหมอนาธาน
คุณหมอนาธานจัดการเื่งานของเขาทุกอย่างด้วยความชำนาญ จนทุกอย่างเป็ไปอย่างเรียบร้อยดีแต่ก็กินเวลาไปนานพอสมควร และหลังจากจบเคสกับคนไข้คนนี้แล้ว ก็มีคนไข้คนอื่นๆเข้ามาอีกเรื่อยๆจนคุณหมอแทบจะไม่มีเวลาหยุดพัก
เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วดูอีกและดูเหมือนว่างานที่เขารักก็ยังไม่จบลงง่ายๆสักที จนเวลาล่วงเลยไปจนเย็นงานเขาเสร็จจนหมดแล้ว เหลือแต่เคสที่ไม่ได้หนักมากนักคุณหมอนาธานจึงให้คุณหมอท่านอื่นดูแลกันไปเพราะเขาต้องรีบกลับไปหาหญิงสาวคนนั้นก่อนที่เธอจะรอเขาไม่ไหวแม้แต่ชื่อของเธอเขาก็ยังไม่รู้จักเลย
นาธานใจร้อนอยากจะไปเคลียร์เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกับผู้หญิงคนนั้นให้เรียบร้อยเพราะเธอไม่เหมือนใคร แล้วเขาก็เข้าใจผิดไปเอง ว่าเธอคงไม่ได้แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆที่เขาเคยเจอมา ก็สถานการณ์และความเมาของเธอมันบอกเขาแบบนั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันทำให้เขาอยากจะสารสัมพันธ์กับเธอต่อเพราะว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ป้องกันเลยสักครั้งแต่ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นเขาคงจะวางเงินไว้ให้สักก้อน แล้วก็ออกจากห้องมาโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรมากแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ เขาจึงเลือกที่จะไม่ทำแบบนั้นแต่จะกลับไปหาเธอแทน แล้วเวลานี้มันก็เกือบจะหมดวันแล้วเขาหวังว่าเธอจะยังคงอยู่รอเขายังไม่ไปไหน เพราะเขากำลังจะรีบเดินทางไป
แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อรถวิ่งไปบนท้องถนนด้วยความไว เพราะเขารีบและร้อนใจมากกลัวว่าเธอคนนั้นจะรอนานมากไปกว่านี้
“ตุ้ม!!!” เสียงรถชนกันดังสนั่นเกิดขึ้นบนท้องถนน
@ทางด้านน้ำผึ้ง
เธอออกจากโรงแรมแห่งนั้นมาโดยที่ไม่รู้ว่าข้อความในกระดาษที่เธอเก็บเอามาด้วยมันเขียนว่าอะไร ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจมากเธอกลับมาบ้านด้วยร่างกายที่บอบช้ำเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะแบกรับไว้ได้อยู่ๆเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น น้ำผึ้งหันไปมอง
“สวัสดีค่ะ” เธอหยิบมันขึ้นมารับสายและเห็นว่าเป็เบอร์แปลก
“คุณเป็ญาติของคุณนิรุจและคุณพลอยใสหรือเปล่าคะ” น้ำผึ้งเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะชื่อที่เอ่ยมาเมื่อสักครู่นี้ เป็ชื่อพี่ชายกับชื่อพี่สะใภ้ของเธอนั่นเอง
“ใช่ค่ะ” เธอตอบรับทันที ด้วยความรู้สึกกลัว
“ทั้งสองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลแล้วค่ะ” หัวใจของน้ำผึ้งกระตุกวูบที่ได้รู้ข่าว และยังเป็ข่าวร้ายอีกด้วยเธอรีบถามขึ้นทันทีว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเธออยู่โรงพยาบาลไหน
“ที่ไหนคะ” เมื่อได้คำตอบแล้ว สายสนทนาก็ถูกตัดไปน้ำผึ้งรีบไปที่โรงพยาบาลแห่งนั้นทันที ด้วยความเป็ห่วงพี่ชายและพี่สะใภ้
พี่สะใภ้ของเธอกำลังท้องแก่ใกล้คลอดและน่าจะอีกแค่สัปดาห์เดียวก็จะครบกำหนดคลอดแล้วและน้ำผึ้งเองก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วจะมีก็แต่พี่ชายของเธอที่เหลือเพียงคนสุดท้ายแล้ว ที่ยังอยู่บนโลกใบนี้
@4ปีผ่านไป
ทางด้านคุณหมอนาธาน
“พอร์ชมาหาแด๊ดดี๊ซิลูก” เด็กชายวัยสี่ขวบวิ่งเข้ามากอดนาธานไว้แน่นซึ่งเขาเป็แด๊ดดี๊ของแกนั่นเอง
“แด๊ดดี๊ครับ พอร์ชอยากไปบ้านคุณย่าครับ” นาธานได้เด็กคนนี้มาเลี้ยงไว้ด้วยความบังเอิญวันนั้นเมื่อสี่ปีก่อนที่เกิดอุบัติเหตุ ซึ่งคนผิดก็คือเขาเอง
นาธานขับรถชนคนเสียชีวิตถึงสองคนโดยผู้ชายเสียชีวิตคาที่ ส่วนผู้หญิงท้องแก่ใกล้คลอดไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลซึ่งทั้งสองคนน่าจะเป็สามีภรรยากัน
ดีที่นาธานเป็หมอและยังเป็เ้าของโรงพยาบาลเขาได้ช่วยเด็กออกมาจากท้องแม่ได้อย่างหวุดหวิด โดยการรีบนำส่งโรงพยาบาลแล้วคนที่ทำการผ่าตัดวันนั้นก็คือเขาเอง เขาทำทุกอย่างอย่างเต็มความสามารถและดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ พอหลังจากผ่าตัดเอาเด็กออกมาได้ นาธานก็ถึงกลับทรุด
ตอนแรกทางทีมแพทย์คิดว่าเด็กไม่น่าจะรอดโดยให้คุณหมออีกคนยืนยันกับทางญาติไปว่า เด็กได้เสียชีวิตเหมือนกันและทางโรงพยาบาลก็ได้ขอร่างที่ไร้ิญญาของเด็กเอาไว้ โดยคนที่เซ็นให้เห็นว่าเป็น้องสาวของผู้เสียชีวิต ตอนนั้นเธอคนนั้นมีอาการเสียใจมากไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่รับร่างพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเธอไปทำพิธีทางศาสนาเท่านั้น
แต่ตอนนั้นเด็กยังอยู่ในห้องไอซียูอยู่กลับมีอาการดีขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นจึงทำให้นาธานตัดสินใจเป็คนรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงไว้เองโดยที่เขาเลี้ยงแกเหมือนลูกแท้ๆ และยังเลี้ยงดูอย่างดีมาตลอดถือซะว่าให้เขาได้ชดใช้ในสิ่งที่เขาทำกับเด็กคนนี้ไว้เพราะเขาคือคนที่ทำให้พ่อแม่ของเด็กคนนี้เสียชีวิตในวันนั้น
วันนั้นรถยนต์ที่เขาใช้มันสามารถเซฟไม่ให้คนที่อยู่ด้านในาเ็เลยแม้แต่น้อยผิดกับอีกคันที่พังยับ เขาก็ไม่ได้นิ่งดูดายวันนั้นนาธานลงมาดูอาการและช่วยเหลืออย่างเต็มที่พร้อมกับเป็คนปฐมพยาบาลเองทั้งหมดจนถึงโรงพยาบาล
และวันนั้นเองเขาก็ไม่ได้ไปตามนัด แต่พอกลับไปอีกครั้ง เธอคนนั้นก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วนาธานใช้เวลาทั้งหมดที่เขาพอมีเวลาตามหาเธอแต่ก็ไม่เคยเจอครั้นจะสืบเขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวของเธอเลย
“จะไปอ้อนอะไรคุณย่าอีกล่ะ” พอร์ชเป็เด็กคนเดียวที่ถูกตามใจโดยครอบครัวของเขาถึงไม่ใช่สายเืแต่ทุกคนก็รัก
“คุณย่าโทรมาบอกว่าคิดถึงพอร์ชครับ”
“อ่ะยังพอมีเวลา จะไปก็ไป” ทุกครั้งที่พอร์ชเอ่ยขอนาธานก็พร้อมที่จะตามใจเด็กคนนี้เสมอ
คุณย่าที่น้องพอร์ชพูดถึงก็คือมัมของเขานั่นเอง แด๊ดและมัมของนาธานยังไม่มีหลานเลยสักคน พวกท่านมีลูกสองคนคนโตลูคัส คนที่สองนาธาน ยังไม่มีใครมีครอบครัวกันเลยสักคน พอร์ชจึงเป็เด็กคนเดียวที่ทำให้พวกท่านหายเหงาได้โดยที่ไม่มีใครรังเกียจเด็กคนนี้ แต่กลับรู้สึกเอ็นดู เพราะพอร์ชเป็เด็กฉลาดพูดชอบเอาใจผู้ใหญ่ ส่วนลูคัสและนาธานทั้งสองคนมีบ้านแยกออกมาต่างหากไม่ได้อยู่รวมกัน
102K
