กามเทพตัวน้อย สายรอยรัก

หลังจากกลับที่ร้านเธออาหารพาลูกเข้านอนเสร็จก็ออกมานั่งจัดเสื้อผ้าที่ตากไว้ใส่ตู้ให้เรียบร้อยจึงกลับไปจัดการธุระของตัวเองเสร็จขึ้นเตียงมานอนมองหน้าลูกสาวทำให้นึกถึงเขาคนที่เราจากกันมาถึง 4 ปี คนที่เธอแค่รักไม่สิตอนนี้เธอเองก็ยังรักแต่มันมีความโกรธ น้อยใจ เสียใจปนเปไปด้วย เพราะอะไร ทำไมถึงเป็๲แบบนั้น หรือเพราะอย่างที่พี่เมย์บอก แต่ถึงยังไงเธอก็จะไม่กลับไปหาเขาอีกให้ได้มากสุดแค่พบเจอลูกเท่านั้น คิดแบบนั้นหลังก็ล้มตัวลงนอนกอดลูกน้อยอย่างสุดรัก

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เห็นลูกน้อยเดินเข้ามาในครัวกอดตุ๊กต๊าสติชท์เข้ามาด้วย

"คุณแม่ทำอะไรคะ" เอ่ยถามขึ้น

"วันนี้แม่ทำอาหารกุ้งค่ะ หนูล้างหน้ายังเอ่ย" หลังจากปิดแก๊สเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วมองพิจารณาและถามออกไป

"ล้างแล้วค่ะ"

"อืม กินข้าวกันค่ะจะได้ไปหาพี่บัวกับพี่รินกัน" เธอยกลูกสาวขึ้นนั่งบนเก้าอี้กลับไปตักข้าวต้มใส่ถ้วยมาวางบนโต๊ะไม่ลืมโรยหอมเจียวในถ้วยของลูกสาวเยอะๆ เพราะรู้ว่าชอบ ทุกวันจันทร์ถึงพุธจะฝากลูกสาวกับพี่บัวที่อยู่บ้านถัดไปอีกสามหลังเพราะพี่แกหยุดงานจึงอาสาดูลูกเธอให้เป็๞เพื่อนเล่นกับลูกสาวเขาที่อายุมากกว่าหนึ่งปี

"แล้วนี่ทานอะไรยัง เข้ามากินข้าวก่อนไหม" พี่บัวถามเมื่อเปิดประตูให้ยัยเข้าบ้าน

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ฝากยัยหนูด้วยนะคะ" หันไปคุยกับยัยหนู

"อยู่กับพี่บัวอย่าดื้อ อย่าซนนะคะ"

"ค่ะ คุณแม่" พูดเสร็จวิ่งไปหาพี่รินในบ้าน

"ไม่ต้องห่วง ไปทำงานเถอะ" พี่บัวบอก

"ค่ะ" มองเข้าไปเห็นนั่งเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานจึงเดินออกมาขึ้นรถขับไปที่ร้านทันที

ชายหนุ่มนั่งมองนาฬิกาข้อมือสลับกับมองร้านก็ยังไม่เห็นว่าคนที่เฝ้ารอจะมาสักทีได้แต่ทำใจเย็นๆ ไว้ไม่ไปหาที่บ้าน ทันทีที่กลับจากร้านเมื่อวานเขาได้ให้คนสนิทหาข้อมูลของเธอทันทีจึงได้รู้ว่าเธอซื้อบ้านอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร หลังจากรู้ว่าอยู่คนเดียวไม่สิอยู่กับลูกสองคนไม่มีวี่แววของคนเป็๲พ่อของลูกในใบแจ้งเกิดก็ไม่มีชื่อพ่อทำให้เขาโล่งใจแต่ก็ไม่วายกังวลกลัวว่าเธอจะไม่เปิดใจและพาหนีทำให้ต้องจ้างคนไปเฝ้าดูกันไว้ล่วงหน้า

"เมื่อไหร่จะมานะ ไหนว่าออกมาแล้ว" ขณะที่บ่นไปอยู่นั้นก็มีรถคันหนึ่งขับเข้าไปเจอในบริเวณร้านเมื่อเห็นคนที่ก้าวลงมาจากรถเป็๞ใครจะยิ้มออกมาอย่างดีใจและรีบลงจากรถไปหาเธอทันที

"ฝ้าย" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอหยุดชะงักไม่หันไปมองทันทีพยายามทำใจเรียกสติให้อยู่นิ่ง

"พี่มีเ๹ื่๪๫อยากคุยด้วย" เห็นเธอหยุดเดินแต่ไม่หันมามองรีบบอกทันที

"เข้าไปนั่งคุยในร้านเถอะค่ะ" แล้วเดินนำไป เขาเดินตามไปนั่งหญิงสาวเดินออกมาพร้อมน้ำดืามมาวางบนโต๊ะ

"ฝ้ายหาไปไหนมา" หลังจากหญิงสาวนั่งลงเขาก็เอ่ยถามขึ้นคำถามที่เขาเฝ้าถามตัวเองมาตลอดไปหากี่รอบๆ ที่บ้านหลังนั้นก็ไม่เจอแถมคนบ้านนั้นยังขายบ้านทิ้งไปอยู่ที่อื่นอีกไม่มีใครบอกเขาได้

"ฉันออกมาอยู่คนเดียวค่ะ" ตอบสั้นๆ ไม่ขยายความมากไปกว่านี้

"เพราะอะไร เพราะท้องลูกพี่ใช่ไหม" เอ่ยขึ้นเมื่อคิดว่าไม่มีเหตุผลอื่นแล้วหลังได้รู้ว่าเธอมีลูก

"ใช่ค่ะ" ตอบกลับไปด้วยความจริงไม่มีเหตุผลอะไรต้องโกหกเพราะตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปแล้วก็ควรต้องคุยอย่างจริงๆ จังๆ

"ทำไมไม่รอบอกพี่" เขาถามอย่างไม่เข้าใจ

"คุณอยู่ไหนเหรอคะตอนนั้น ตั้ง 4 เดือน ฉันรอให้คุณมาหา อย่างน้อยน่าจะโทรมาสักนิดแต่ก็ไม่" เธอบอกกลับไปอย่างไม่พอใจที่เขามาพูดเหมือนเธอผิดที่ไม่บอกเขาทั้งที่ตัวเขาต่างหากที่ผิด

"ฉันโทรไปก็ไม่ติด จนที่บ้านรู้เขาถึงไล่ให้ออกจากบ้าน"

"ฝ้าย" เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอลำบากอยู่คนเดียว แบบนี้สินะบ้านนั้นถึงไม่พูดถึงเธอเลยทำเป็๲ไม่รู้จัก