บทที่ 17 ชอบอิงอิงน้อยที่สุด
กว่าจะกลับจากโรงพยาบาลก็บ่ายแล้ว ฉินอี้จึงหานพาเด็กเล็กกับเด็กโตกลับไปรับประทานอาหารที่คฤหาสน์
่เช้าฉินอิงอิงทุกข์ทรมานในห้องอาบน้ำอยู่นาน ตอนนี้เธอหิวมากจริง ๆ
ปริมาณอาหารที่เยอะจนน่าใทำให้ป้าแม่บ้านเบิกตาโตอ้าปากค้าง ฉินอี้หานเหลือบตามองเล็กน้อย พอป้าแม่บ้านเห็นว่าชามข้าวตรงหน้าคุณหนูว่างเปล่าก็รีบร้อนเติมให้ทันที
เหมือนว่าวันนี้จะต้องไปซื้อข้าวสารที่ตลาดอีกแล้ว
ปริมาณอาหารที่คุณหนูกินทำให้คนใซะเหลือเกิน!
แต่ป้าแม่บ้านเป็คนเก่าคนแก่ของตระกูลฉิน เรียกได้ว่าเห็นฉินอี้หานั้แ่ยังเด็ก แน่นอนว่าเธอย่อมไม่กล้าแพร่งพรายเื่ไร้สาระออกไป
ถึงจะรู้ว่าลูกสาวของตัวเองกินเยอะมาก แต่ในเมื่อไม่มีผลกระทบอะไรกับร่างกาย ฉินอี้หานก็ไม่ได้จำกัดปริมาณอาหารอิงอิงน้อยอีก เพราะรับปากแล้วว่าจะให้อิงอิงน้อยได้กินจนอิ่มแปล้
ฉินอิงอิงเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง
เธอพบว่าปริมาณอาหารที่เธอกินน้อยลงกว่าเมื่อก่อนมาก
ไม่ต้องพูดถึงตอนที่เป็วาฬเพชฌฆาตอ้วน เพราะตอนกลายเป็ลูกมนุษย์แรก ๆ ความอยากอาหารของเธอก็น่าจะมากกว่านี้
น้ำหนักตัวลดลงเร็วขนาดนี้ ต่อไปเธอจะผอมจนกลายไม้เสียบลูกชิ้นรึเปล่า?
เหล่าวาฬเพชฌฆาตต่างก็หวังให้ตัวเองยิ่งโตยิ่งตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ นะ!
แบบนั้นถึงจะแข็งแกร่งทรงพลัง เวลาทะเลาะกับคนอื่นจะได้ชนะ!
ไม่ใช่ว่าลูกมนุษย์ยิ่งอ้วนยิ่งสุขภาพดีและแข็งแกร่งเหรอ?
หลังจากนอนกลางวัน ฉินอี้หานก็กลับไปทำงาน ส่วนเยี่ยนลี่เฉิงอยู่บ้านดูแลฉินอิงอิง
เมื่อเห็นว่าอิงอิงตัวน้อยคลานอยู่บนเตียงอย่างกลัดกลุ้มก็รู้สึกในิดหน่อย
หลังจากมาอยู่บ้านตระกูลฉิน อิงอิงตัวน้อยก็มีความสุขมาโดยตลอด กินอิ่มนอนอุ่น
เด็กชายกังวลอยู่นิดหน่อย
"อิงอิงตัวน้อย เป็อะไรไป?"
ใบหน้าของฉินอิงอิงระทมทุกข์ ลูบ ๆ ท้องเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างขมขื่น
"พุงเก็บอาหารได้น้อยลงทุกวันเลย!"
เยี่ยนลี่เฉิง "..."
เขาลองคิดอย่างละเอียดแล้ว หลายวันมานี้แม้ปริมาณอาหารที่อิงอิงตัวน้อยกินจะเยอะกว่าคนปกติมาก แต่ถ้าเทียบกับตอนแรกแล้ว เธอก็กินน้อยลงทุกมื้อจริง ๆ
"อิงอิงตัวน้อยกังวลว่า ต่อไปนี้พุงนี่จะเก็บอาหารให้น้อยลงกว่าเดิมเหรอ"
ฉินอิงอิงพยักหน้า ท่าทางดูเศร้ากว่าเดิม
คิ้วหนาขมวดติดกันแน่น เขาใช้มือข้างเดียวจับแก้มของเธอ ปากเล็ก ๆ ของเด็กน้อยยื่นออกมา ดูน่ารักน่าเอ็นดูเกินจะพรรณนา
เยี่ยนลี่เฉิงอุ้มเธอขึ้นมาและพาไปวางไว้ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็หยิบหวีขึ้นมาหวีให้
"อาจจะกินได้น้อยลง แต่ขอแค่อิงอิงตัวน้อยมีสุขภาพดีก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ อิงอิงน้อยคิดว่าจริงมั้ย?"
ฉินอิงอิงกัดริมฝีปาก นั่งหลังตรง ขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด
เยี่ยนลี่เฉิงเห็นจากในกระจก เ้าตัวน้อยนั่งตัวกลมอยู่บนเก้าอี้ ท่านั่งก็ดูดีมาก หลังเล็กยืดตรง ท่าทางกำลังคิดวิเคราะห์อย่างจริงจัง
เด็กน้อยอายุสามขวบครึ่งสนใจเื่การกินที่น้อยลงเรื่อย ๆ ของตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?
การคิดวิเคราะห์ของอิงอิงตัวน้อยไม่เหมือนกับเด็กคนอื่น
ถึงเยี่ยนลี่เฉิงจะไม่อยากคิดถึงน้องสาวแท้ ๆ อย่างเยี่ยนเสียวจื่อ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงปริมาณข้าวที่เยี่ยนเสียวจื่อกินตอนอายุสามขวบครึ่ง
เธอกินน้อยมาก
และก็ไม่เคยคิดมากเื่ปริมาณอาหารที่ตนเองกินเลย
เด็กในตระกูลเยี่ยนรวมถึงตัวเขาเอง ตอนที่อายุเท่าอิงอิงตัวน้อยก็เหมือนจะไม่ได้สนใจว่าแต่ละวันตนเองกินไปมากน้อยแค่ไหน
เยี่ยนลี่เฉิงแปลกใจอยู่นิดหน่อย "ทำไมอิงอิงตัวน้อยถึงเป็กังวลเื่ปริมาณการกินของตัวเองล่ะ?"
ตอนนี้เ้าตัวน้อยพูดได้คล่องขึ้นแล้ว แม้จะยังมีคำว่า ‘งื้ออ’ ที่หลุดพูดออกมาตอนเร่งรีบบ้างในบางครั้ง แต่คำศัพท์ที่เธอรู้ก็เยอะกว่าเด็กใน่วัยเดียวกันเป็อย่างมาก
"เพราะแม่บอกว่ากินน้อยจะไม่โต"
มือของเยี่ยนลี่เฉิงที่หวีผมให้เธอหยุดชะงัก เขามองอิงอิงตัวน้อยในกระจกอย่างจริงจัง
"แม่? อิงอิงตัวน้อยรู้ว่าแม่ของตัวเองคือใครเหรอ? เธออยู่ที่ไหน?"
ฉินอิงอิงต้องรู้อยู่แล้ว!
และรู้ด้วยว่าแม่อยู่ที่ไหน!
เผ่าของพวกเขามีชีวิตอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกมาโดยตลอด วาฬเพชฌฆาตอ้วนตัวน้อยที่ร่าเริงและขี้สงสัยอย่างเธอกับพี่ชายไปมาแล้วหลายที่
แอนตาร์กติกา มหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรใหญ่มากแค่ไหน บ้านของพวกเขาก็ใหญ่มากเท่านั้น
แน่นอนว่าพวกเธอยังไม่เคยไปขั้วโลกเหนือ เพราะคุณยายบอกว่าที่ขั้วโลกเหนือมีอาหารน้อยเกินไป พวกเราจะไม่อิ่มท้อง ที่นั่นจึงไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตอยู่
ในฐานะวาฬจะกละ เมื่อได้ยินคำว่า ‘กินไม่อิ่ม’ แล้ว ขั้วโลกเหนือก็ถูกตัดออกจากสถานที่ที่ควรไปเยือนทันที
"อิงอิงน้อย?" เยี่ยนลี่เฉิงสังเกตได้ว่าสีหน้าของอิงอิงน้อยดูแปลกไป
เขาวางหวีลง โน้มตัวก้มลงและมองในระดับเดียวกับเธอ
"เป็อะไรไป?"
ฉินอิงอิงเม้มปาก "แม่อยู่ในมหาสมุทร"
เธอพูดเสริมโดยที่ไม่รอให้เยี่ยนลี่เฉิงได้ตอบอะไร "พ่อ ยาย พี่ชาย คุณลุงก็ด้วย!"
เยี่ยนลี่เฉิงเงียบลงไป "..."
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความคิดถึงของอิงอิงตัวน้อย เขาก็เ็ปหัวใจ
จริง ๆ แล้วอิงอิงตัวน้อยก็รู้ว่าพ่อแม่กับญาติคนอื่น ๆ ไปไหน?
เขาเคยเห็นเอกสารของอิงอิงตัวน้อย ผอ.จางเก็บเธอกลับมาจากริมทะเล
ที่จริงอิงอิงตัวน้อยกับครอบครัวประสบกับอุบัติเหตุทางน้ำ นอกจากอิงอิงตัวน้อยแล้ว คนอื่นล้วนตายอยู่ในมหาสมุทร
อิงอิงตัวน้อยเพิ่งจะอายุสามขวบครึ่ง แต่ญาติพี่น้องกลับจากไปอย่างกะทันหัน เธอจะรับความจริงเหล่านี้ไหวได้ยังไงกัน?
หรือที่เธอพูดไม่ได้ก็อาจเป็เพราะได้รับผลกระทบทางจิตใจมากเกินไป
เยี่ยนลี่เฉิงรู้สึกปวดใจไปกับน้องสาวตัวน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูคนนี้ เขากอดอิงอิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนอย่างเบามือและลูบแผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน
"พี่ลี่เฉิงรู้แล้ว เดิมทีญาติของอิงอิงตัวน้อยอยู่ในมหาสมุทรสินะ งั้นต่อไปอิงอิงก็อยู่กับพวกเราบนบกนะ ตอนนี้พี่ลี่เฉิงกับอาฉินคือญาติของอิงอิงตัวน้อยแล้ว!"
ฉินอิงอิงพยักหน้าอย่างแรง "อื้ม!"
พ่อผู้ให้อาหารกับพี่ชายผู้ให้อาหารให้เธอกินข้าวจนอิ่มแปล้ อย่างไรเธอก็ต้องติดตามพวกเขาอยู่แล้ว
ร่างกายของลูกมนุษย์ที่เธอมีในตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แถมยังกินข้าวเก่งเป็ที่หนึ่ง คนที่เลี้ยงดูเธอไหวจึงมีน้อยมาก
มือเล็ก ๆ ของฉินอิงอิงกอดเอวพี่ชายและซุกหน้าลงในอ้อมกอดของเยี่ยนลี่เฉิง
พี่ชายวาฬเคยพูดกับเธอว่า ถ้าสักวันพลัดพรากจากครอบครัว เธอต้องเรียนรู้ที่จะน่ารัก
เธอใมากจึงถาม "ทำไม?"
พี่สั่วปี้บอกว่า "เพราะถึงเราจะตัวใหญ่มหึมาแต่ก็มีสีดำขาว มนุษย์คิดว่าเราน่ารักมาก ในบรรดาเด็กพันธุ์ เดียวกัน เธอก็หน้าตาดีที่สุด ดวงตาเป็ประกาย ตัวอ้วนโตและมีเสียงน่ารักมากที่สุด ถ้าเธอทำตัวน่ารัก หากพวกเขาล่าเหยื่อได้ ต้องแบ่งให้เธอด้วยแน่"
วาฬน้อยแปลกใจยิ่งกว่าเดิม "ทำไมมนุษย์ต้องคิดว่าพวกเราน่ารักมาก?"
พี่สั่วปี้อธิบาย "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยายบอกมาอีกที ยายบอกว่ายายของยายเล่าต่อ ๆ กันมา!"
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ฉินอิงอิงก็เงยหน้าขึ้น จากนั้นก็เอียงคอ มอบรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูให้กับพี่ชายผู้ให้อาหาร
"พี่ลี่เฉิง ฉันชอบพี่นะ"
ตามตรรกะแล้วอีกฝ่ายเป็พี่ชาย ถ้าเธอแสดงความรักต่อเขาสักหน่อย จากที่ปฏิบัติต่อเธออย่างดีอยู่แล้ว เขาจะต้องชอบเธอมากขึ้นอย่างแน่นอน
ความคิดของวาฬน้อยแปซิฟิกน่าทึ่งมากจริง ๆ
เยี่ยนลี่เฉิงไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ อิงอิงน้อยจะบอกชอบ แถมยังบอกหลังจากที่เขาทำให้อิงอิงตัวน้อยสำลักน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจอีก
หรือเป็เพราะเขากล่าวถึงญาติที่จากไปแล้วของเธอ อิงอิงน้อยเป็คนจิตใจดีจริง ๆ
ไม่ว่าเป็เพราะอะไร เยี่ยนลี่เฉิงก็ยังรู้สึกดีใจและรู้สึกว่าชีวิตนี้คอมพลีตสุด ๆ ไปเลยอยู่ดี
เขาอุ้มอิงอิงตัวน้อยและยิ้ม ดวงตาสีดอกท้อที่สงบนิ่งมาเป็เวลานานเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู
"อื้ม พี่ลี่เฉิงก็ชอบอิงอิงน้อยเหมือนกัน ชอบอิงอิงตัวน้อยมากที่สุดเลย!"
24K
