หัวของไป๋จื่อเช่อส่งเสียงหึ่งๆปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืเข้มข้น ในหูได้ยินเสียงรางๆ ฟังได้ไม่ค่อยชัดผ่านไปสักพักเขาถึงได้ฟังออกว่าเป็ชายสองคนกำลังพูดคุยกัน เสียงที่เด็กกว่าหนึ่งในนั้นดูลุกลน“ทำยังไงดี ผม...ผมฆ่าคน...ทำยังไงดี...”
เสียงของชายอีกคนที่โตกว่าพูด“ทำไมถึงเกิดเื่อย่างนี้ขึ้นได้”
“ผมไม่ได้ตั้งใจ! วันนี้เขาถือรูปมาขู่เอาเงินผมห้าแสน แถมยังทำให้ผมอับอายอีกตอนนั้นผมโกรธจนทนไม่ไหวเลยเอาแจกันทุบเขา...ใครจะรู้ ใครจะรู้ว่าเขาทนแรงทุบขนาดนี้ไม่ได้แล้วก็ล้มลงไปทันทีเลย”แรกเริ่มเสียงนั้นกังวลคล้ายจะร้องไห้ พูดวิงวอนอย่างขมขื่น “พี่ไม่ว่ายังไงพี่ก็ต้องช่วยผม ผมไม่อยากเข้าคุก ไม่อยากเสียทุกอย่างในตอนนี้ไป...”
เสียงของชายสองคนลอยเข้าหูอย่างเลือนรางไป๋จื่อเช่อปวดหัวราวกับจะแตก สติเหมือนดอกหลิวที่แตกละเอียดปลิวตามลมในพายุคลั่งไม่มีทางไตร่ตรองเนื้อหาที่ทั้งสองคนคุยกันได้อย่างชัดเจนเลย
นี่คือที่ไหน
สองคนนี้เป็ใคร
ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือตนเองถูกรถบรรทุกคันใหญ่ชนระหว่างทางขณะกลับบ้านพักตอนนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว
ร่างกายแข็งค้างขยับไม่ได้แม้กระทั่งปลายนิ้วอาการวิงเวียนและพะอืดพะอมทำให้เขาอยากอาเจียน เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกติดกาวไว้
ในหูมีเสียงหึ่งๆเสียงจากโลกภายนอกเดี๋ยวดังเดี๋ยวเบา ไป๋จื่อเช่อจับใจความอย่างยากลำบากได้เพียงสองคนนั้นกำลังพูดถึง‘แม่น้ำ’ ‘ทิ้งศพ’ คำประมาณนี้จากนั้นเขารู้สึกได้ว่ามีคนมาย้ายร่างกายของเขา และถูกยัดอย่างโหดร้ายเข้ากระเป๋าเดินทางทำจากหนังใบหนึ่งในทันทีหูได้ยินเสียงปัง กระเป๋าหนังปิดลง ก่อนจะถูกยกแกว่งไปมามุ่งหน้าสู่ที่ใดไม่อาจรู้ได้
เศษความคิดของไป๋จื่อเช่อแกว่งไปมาในที่สุดก็ตกตะกอนเศษประกายเล็กๆ เ่าั้นำมาซึ่งภาพที่ผิดปกติ ตอนที่กองรวมกันนั้นปรากฏความทรงจำเป็ระเบียบชัดเจนในที่สุด
ไป๋จื่อเช่ออยู่ในกระเป๋าเดินทางทำจากหนังที่มืดสนิทลืมตาขึ้นทันทีสูดหายใจเฮือกใหญ่เหมือนใกล้ตาย
ไม่ใช่!
เขาถูกรถบรรทุกคันใหญ่บรรทุกของเต็มคันรถชนเข้าซึ่งๆหน้า ควรตายในที่เกิดเหตุถึงจะถูก แม้ไม่ตายก็ควรจะนอนอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่ถูกคนพาขึ้นรถทิ้งศพคันหนึ่ง
รถหยุดแล้วไป๋จื่อเช่อรู้สึกว่าตนเองถูกยกไปวางที่พื้น
“จะทิ้งตรงนี้จริงๆหรือ” ชายวัยรุ่นถามอย่างขวัญหนีดีฝ่อ
“ที่นี่เป็พื้นที่รกร้างนอกเมืองข้างล่างมีแม่น้ำ โยนลงไปไม่มีใครรู้หรอก” ชายสูงวัยกว่ากดเสียงพูดในลำคอ
ไป๋จื่อเช่อกลัวฟังน้ำเสียงของพวกเขาคือ้าจะโยนตนเองลงแม่น้ำไปตรงๆ หรือตอนนี้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้เลย ถูกโยนลงไปก็ไม่ใช่ว่าตายแน่หรอกหรือ
“งั้นรีบโยนเลย!” ชายวัยรุ่นพูด
ไป๋จื่อเช่อรู้สึกว่าตนเองถูกยกขึ้นอีกครั้งตามด้วยความรู้สึกหล่นลงข้างล่างเกิดเสียงปังจมสู่แม่น้ำมวลน้ำเย็นซึมเข้ามาตามร่องของกระเป๋าหนัง ท่วมพื้นที่แคบๆ ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
ไป๋จื่อเช่อทำได้เพียงปล่อยตัวเองค่อยๆจมลงไปอย่างไร้หนทาง ในใจเต็มไปด้วยความโกรธและความเศร้าที่อธิบายออกมาไม่ได้ ทั้งชีวิตของไป๋จื่อเช่อไม่เคยทำเื่ผิดกฎ์ทำไมถึงมาตกอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ได้ ทำไมพระเ้าทำกับผมอย่างนี้
ความตายใกล้เข้ามาภาพขณะยังมีชีวิตผ่านมาตรงหน้าเขาราวกับโคมม้าวิ่ง[1]ในที่สุดก็หยุดลงที่ใบหน้ารู้สึกผิดของจูเป่ยเสียนกับใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างภาคภูมิใจของอีซวี่
ไม่ชีวิตเขาจะมาจบลงอย่างน่าอนาถแบบนี้ได้อย่างไร เขายังไม่ได้ชำระล้างความไม่ยุติธรรมยังไม่ได้ล้มไอ้หมาสองตัวนั้น จะจบแบบนี้ได้อย่างไรกัน
ความโกรธคือพลังที่แข็งแกร่งไป๋จื่อเช่อสูดหายใจลึก ต่อสู้อยู่ภายในกระเป๋าหนังสุดชีวิตครั้งนี้ขยับได้อย่างไม่คาดคิด ไป๋จื่อเช่อทั้งประหลาดใจทั้งดีใจยื่นมือออกไปผลักฝากระเป๋าหนังทันที
ขอบคุณฟ้าดิน คาดว่าสองคนนั้นหวาดกลัวเกินไปจึงไม่ได้ล็อกปิดตายกระเป๋าหนังไป๋จื่อเช่อทนกับความรู้สึกหายใจไม่ออก หลังจากผลักสองครั้งในที่สุดก็ผลักจนเปิดออกได้จากนั้นใช้แรงกายทั้งหมดที่มีว่ายน้ำขึ้นข้างบน น้ำในแม่น้ำเย็นเฉียบไป๋จื่อเช่ออาศัยพลังของความอยากอยู่รอดที่ะเิออกมาว่ายขึ้นมาถึงผิวน้ำอย่างรวดเร็ว
สูดหายใจเข้าลึกๆไป๋จื่อเช่อยกมือขึ้นปาดน้ำบนใบหน้า มองไปทั่วทุกพื้นที่ รอบข้างมืดสนิทมองเห็นกองหินระเกะระกะริมแม่น้ำเบื้องหน้าอย่างเลือนรางเขาว่ายน้ำเข้าฝั่งในทันที หมอบบนหินผาที่ด้านล่างยื่นออกมาด้วยความยากลำบาก
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”ไป๋จื่อเช่อะโเสียงดัง บริเวณโดยรอบเงียบกริบ กระทั่งเสียงแมลงก็ไม่มี
ภายใต้แสงสลัวในที่สุดเขาก็มองเห็นสภาพแวดล้อมได้ชัดเจนที่นี่รกร้างไร้ผู้คน สองข้างล้วนเป็ูเา ตรงกลางคือแม่น้ำที่ตนเองโดนโยนทิ้งลงไปเมื่อครู่และริมฝั่งแม่น้ำที่ตนเองอยู่ในตอนนี้เป็ทางด่วนเพียงสายเดียว
เงยหน้ามองข้างบนไป๋จื่อเช่อที่ยังอยู่ในน้ำครึ่งตัวกัดฟันปีนหินขึ้นไปอย่างยากลำบากเขาเปียกโชกไปทั้งตัว ลมกลางคืนของหุบเขาพัดผ่านตัวเขาจนหนาวเหน็บถึงกระดูกาแที่แช่น้ำบริเวณท้ายทอยปวดเป็พักๆ ไป๋จื่อเช่อทั้งเจ็บทั้งเหนื่อยแทบจะหมดสติอยู่แล้ว
หมดสติไม่ได้...
เขาสะบัดหัวเพื่อคงสติเอาไว้ใช้แรงกายทั้งหมดเป็ครั้งสุดท้ายปีนถึงบนถนนอย่างยากเย็นทั้งร่างเกือบจะหมดแรงแล้วตอนที่เขาหมอบคว่ำบนถนน
ฟ้ามืดสนิทได้ยินเสียงแมลงร้องชัดไปทั่ว โลกทั้งใบราวกับมีเขาเพียงแค่คนเดียว...
ความหวังเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ก็คือมีคนขับรถผ่านมาช่วยตนเอง
ถ้ามีคนมายินยอมช่วยผมผมจะตอบแทนเขาอย่างสาสมแน่นอน
เขาพูดเงียบๆ ในใจ
ความหนาวเหน็บและความเ็ปรวดร้าวทำให้เขาเปลี่ยนความคิดฟุ้งซ่านเป็จดจ่ออย่างเลี่ยงไม่ได้
่นี้ซวยเกินไปแล้วคนรักหักหลัง การงานดิ่งลงเหว ตอนนี้ก็โดนคนโยนศพทิ้งลงแม่น้ำอีกพระเ้าคงไม่ให้เขาซวยตลอดหรอกใช่ไหม หากคิดความน่าจะเป็ว่าคนรักหักหลังเป็ 10% การงานเปลี่ยนแปลงจนเขาซวยขนาดนั้นไม่น่าจะถึง10% โดนคนโยนลงแม่น้ำน่าจะยิ่งน้อยลงไปอีก เกรงว่าไม่ถึง 1% หนาวตายทั้งเป็น่าจะสัก 50%เื่ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นตามๆ กันใน่เวลาเดียวกัน น่าจะมีเพียงแค่หนึ่งในหมื่นเขาไม่เชื่อว่าตนเองจะ ‘โชคดี’ ขนาดนี้!
พอคิดเพ้อเจ้ออย่างนี้อารมณ์ก็ผ่อนคลายลงอย่างประหลาด ไม่ทันได้คาดคิด แสงสว่างสองดวงสว่างขึ้นบนถนนบนูเาไม่ไกลนักแสงไฟสว่างไสวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงรถยนต์ขับเคลื่อนเข้ามาใกล้มาก
ได้เห็นแสงไฟสองดวงนั้นไป๋จื่อเช่อเกือบจะะโโลดเต้น จู่ๆ ทฤษฎีความน่าจะเป็ของเขาก็ถูกต้อง!
“ช่วยด้วย!” ไป๋จื่อเช่อใช้แรงะโวิ่งซวนเซจากริมฝั่งมาสู่กลางถนน กางสองมือโบกไม่หยุด
รถมาถึงข้างกายเขาอย่างรวดเร็วแสงไฟสว่างจ้าทิ่มแทงจนไป๋จื่อเช่อแสบตาตอนที่เขายกมือขึ้นขวางด้วยจิตใต้สำนึกนั้น รถก็หยุดอยู่ไม่ไกลจากเขา
ประตูรถไม่ได้เปิดออกในทันทีราวกับคนในรถกำลังคาดเดาสถานการณ์ จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาคนหนึ่งในพื้นที่รกร้างนอกเมืองเื่ราวมันไม่ง่ายแน่
แสงสว่างของไฟสูงทำให้ร่างกายน่าอนาถของไป๋จื่อเช่อปรากฏให้เห็นทั้งหมดร่างกายเปียกชื้นเต็มไปด้วยโคลน แก้มด้านหนึ่งยังคงมีรอยเปื้อนเืสีดำอยู่
ไป๋จื่อเช่อเดินโงนเงนผ่านไปเดินพลางพูด “ช่วยด้วย” หัวของเขาทั้งปวดทั้งมึน ความรู้สึกวิงเวียนรุนแรงจนทำให้เขาเกือบจะก้าวเดินไม่เสถียรยิ่งไม่มีทางไตร่ตรองถึงผลกระทบเขาเพียงแค่ทำตามสัญชาตญาณเดินเข้าหาต้นกำเนิดแสงและความหวังเพียงหนึ่งเดียวนี้มุ่งขอความช่วยเหลือจากคนข้างใน
ตอนที่เขาเกือบเขาใกล้ฝากระโปรงหน้ารถในที่สุดประตูรถเปิดออก ใครคนหนึ่งเดินออกมา
เงาร่างย้อนแสงปรากฏร่างผอมสูงอย่างสมบูรณ์ตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกน่าจะเป็ผู้ชาย คนนั้นเดินก้าวอย่างเร็วมาพูดข้างกายไป๋จื่อเช่อ“คุณไม่เป็ไรใช่ไหม”
เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกของผู้ชายมีพลังทำให้สงบลงได้
ได้ยินเสียงนี้จิตใต้สำนึกของไป๋จื่อเช่อรู้ว่าตนเองได้รับการช่วยเหลือแล้วเส้นตึงเครียดภายในใจนั้นขาดสะบั้นทันที เบื้องหน้าดำมืด ขาอ่อนแรงจนทรงตัวไม่อยู่
มือคู่หนึ่งพยุงเขาไว้ได้ทันไป๋จื่อเช่อทิ้งตัวบนอกของคนนั้น อุณหภูมิร่างกายของคนนั้นสูงจนน่าแปลกใจเย็นร้อนประสานกัน ไป๋จื่อเช่อตัวสั่นอย่างอดไม่ได้
หน้าผากถูกััด้วยฝ่ามืออุ่นร้อน
“เขาตัวร้อนมากรีบพาส่งโรงพยาบาล”
เสียงเลือนรางลอยเข้าหูไป๋จื่อเช่อรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้อยู่มากในทันที ทว่าสมองที่เหมือนแป้งเปียกกลับนึกไม่ออกได้อย่างไรว่าเป็ใครกันแน่...
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/5e985a8f9bfc68dbf98421554d797302
[1]เป็โคมไฟประเภทหนึ่งของจีนภายในโคมไฟจะติดตั้งกงล้อ แกนกลางของกงล้อมักจะติดรูปม้าไว้ เมื่อจุดเทียน ความร้อนที่เกิดขึ้นจะทำให้กงล้อหมุนเกิดเป็เงาของม้าที่กำลังวิ่งสะท้อนออกมานอกโคมไฟ
551
