ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง.. แม้เปาเอ้อจะคัดค้าน ให้ฉันนอนต่อ.. แต่ฉันนอนมา3วันแล้วนะ จนรากจะงอกแล้ว! เธอจึงจำใจ พยุงฉันมานั่งใกล้หน้าต่าง แล้วนำเสื้อคลุมหนาๆ มาห่อตัวฉันไว้ ใส่ถุงเท้าและถุงมือ 2ชั้น แล้วนั่งอยู่ข้างๆ .. แหม ช่างใส่ใจจริงนะตะเอง..
ฉันกำลังทบทวนเื่ราว และเวลาอีกที .. ฉันจมน้ำตาย 15เมษายน2564 (ค.ศ.2021) แล้วมาเกิดใหม่ในอีกโลก มณฑลเหอหนาน รัชศกคังซีที่40 (แต่ดันเป็คศ.1802 นี่ซิ) วันนี้วันที่18เดือน9.. งั้นก็หมายความว่าวันมาเกิดใหม่ในร่างนี้ของฉันกับตรงกับวันเกิดของพี่พลอย เฌอมาลย์ (15กันยา) กรี้ดๆ! อะไรมันจะลงตัวขนาดนี้! 555
ฉันมองภาพของตัวเองในกระจกครึ่งตัว .. อาา .. งามยิ่งนักตัวฉัน! งามราวกับภาพวาดที่พิถีพิถันยิ่ง.. ความขี้เหร่ที่เคยมี ไขมันที่เคยแปรผันตรงกับส่วนสูงแล้วคูณด้วย1.2 ในชีวิตที่แล้ว มันหายไปหมดแล้ว! .. อา ไม่ต้องเสี่ยงตายทำศัลยกรรมพลาสติกทั้งตัว อย่างที่คุยกับทางบ้านมาหลายปี ว่าจะเสี่ยงลองดูทำสวย ตอนที่เรียนจบ ป.ตรี แล้ว .. คุณพ่อคุณแม่ พี่น้อง เพื่อนๆ ที่รักทุกคนก็คงจะสบายใจ ที่ยัยขี้เหร่ได้มาสู่สุคติ! เป็ที่ชอบที่ชอบจริงๆ 555 คิดแล้วปลื้มจนน้ำตาคลอเบ้าเลยอ่ะ! ..
แล้วฉันก็สลับมองออกไปในสวนนอกหน้าต่าง .. ช่างงามนัก สวนในจวนเ้าเมือง.. แม้จะมีความทรงจำของหนิงเอ๋อ แต่มันก็ลางๆ อยู่ การได้เห็นหน้า ััหน้า และผิวของตัวเองจริงๆ มันฟินสุดๆ! .. อา แค่คิดถึงตอนที่ฉันจะอาบน้ำ แล้วลูบไล้ตัวเองไปทุกส่วนสัด ทั่วทั้งตัว.. ฉันก็รู้สึกว่า “ตื่นเต้นสุดๆ คอแห้ง น้ำลายเหนียว เปรี้ยวปาก มันกระหายยิ่งนัก!! “อา ตัวฉัน หนิงเอ๋อ เย็นไว้ อย่าเคียดไป! ไม่ต้องกังวล มันจะไม่สามารถหลุดรอดพ้นการลวนลามตัวเองไปได้อย่างแน่น๊อล! 555
แล้วเมื่อฉันได้เห็นภาพรอบตัว ทำให้ฉันตื่นเต้นมากขึ้นอีก.. ตา หู จมูก ประสาทััทุกอย่างมันทำงานยอดเยี่ยมนัก ฉันมองเห็นชัดมากๆ แม้แต่รอยแตกหินเล็กๆ รอยหยักของดอกไม้เล็กๆ ลายของใบไม้เล็กๆ ที่อยู่ห่างไป10เมตร ฉันยังมองชัดเลย แล้วคล้ายมีม่านบางๆ มาหุ้มตาไว้ ไม่ให้แสบตาจากแสงแดด และแรงลม .. หู ก็ได้ยินเสียงเบาๆ มากมาย แต่ก็คล้ายมีคลื่นลมบางๆ มากั้นหูฉันไว้ ไม่ให้หนวกหู .. จมูก ก็ดมกลิ่นได้อย่างไม่ธรรมดา และมีคลื่นลมบางๆ มากั้นจมูกไว้ด้วย ไม่ให้เหม็นหรือแสบจมูก “”
ฉันกำลังเพลิดเพลินกับััชีวิตใหม่ที่น่าอัศจรรย์ ก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าคน2คนที่หน้าประตู .. ฉันหันไปมองที่ประตูก่อนจะมีผู้เคาะ3ครั้ง แล้วก็เปิดประตูเข้ามาเลย .. ผู้ที่เดินนำสาวใช้วัยกลางคนเข้ามา คือ ท่านแม่ของฉันในชีวิตใหม่นี้น่ะเอง!
ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น โดยมีเปาเอ้อประคอง โค้งตัวเล็กน้อย “คารวะท่านแม่ ขออภัยที่ลูกทำให้ท่านเป็ห่วงแล้ว”
ท่านแม่ของชั้นเดินเข้ามาเร็วขึ้น พลางประคองแขนฉันไว้ เราสบตากัน .. ฉันมองเห็นความรักความห่วงใยของผู้เป็แม่อย่างเต็มตา ช่างซาบซึ้งใจยิ่งนัก! .. ชีวิตที่แล้วของฉัน ก็ไม่ใช่ว่าพ่อแม่พี่น้องจะไม่รัก เพียงแต่ฉันมันผ่าเหล่าออกมาทั้งอ้วน ขี้เหร่ สมองทึบฯ ต่างจากคนในบ้านที่หล่อ สวย เก่ง .. มันก็เลยยากที่จะรักได้เต็มที่!
1K
