สาวคอสเพลย์ระดับไอดอลเดินเข้าห้องแต่งตัวหลังจากถ่ายรูปเพื่อลงนิตยสารเสร็จ เธอเปิดประตูถึงกับชะงักเมื่อเห็นเพื่อนคอสเพลย์ชายหญิงสองคนนั่งหมุนเก้าอี้อยู่ในชุดลำลองฉีกยิ้มกว้างโบกมือทักทายก่อนมีหญิงวัยกลางคนผมดำขลับพุ่งพรวดเข้ามาจับมือไอดอลสาวที่ชื่อ ‘ซากุระ’
“คุณซากุระช่วยฉันด้วยค่ะ ขอร้องนะคะ” ฮินาโกะ หญิงวัยกลางคนเป็ครูโรงเรียนมัธยมเชนได โรงเรียนชื่อดังที่มีหน้ามีตาเป็องค์ประกอบส่วนใหญ่
“เราไม่รู้จักกันนี่คะ มินามิ! เล่นแบบนี้เลยหรือไง” ซากุระหันไปดุใส่เพื่อนชายที่คอสเพลย์เหมือนกันมองเธอตาปริบๆ ตีหน้าใสซื่อ
“เปล่าสักหน่อย ฉันก็แค่แนะนำเฉยๆ เอาน่า..ถือว่าไปช่วยครูฮินาโกะแล้วกัน ไม่เสียหายอะไร ่นี้ไม่มีงานไปด้วยกันเถอะนะ ซากุระจะได้มีอะไรทำไง ฉันจะไปเอาใบประกาศดนตรีคลาสสิคเพื่ออนาคต” มินามิ ไอดอลคอสเพลย์ชายผู้ครองใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงกำมือชูกำปั้นอย่างมุ่งมั่น ซากุระเดินเลี่ยงฮินาโกะที่ทำสายตาออดอ้อนอยู่ใกล้ๆไปถอดวิกผมวางไว้บนโต๊ะหน้ากระจกพร้อมถอนหายใจยาวเหล่มองอามาโนะสาวไอดอลคอสเพลย์อีกคนผู้ซึ่งเรียบร้อยอ่อนหวานต่อสรรพสิ่ง เมื่อรู้สึกตัวว่าถูกจับจ้องอามาโนะรีบกระแอมเบาเลิ่กลั่กหลบสายตาซากุระพยายามหาข้อแก้ตัวสนับสนุนเพื่อนชาย
“ฉะ ฉัน ฉัน ก็ ก็จะไปเอาใบประกาศชมรม Prince&Princess เหมือนกันค่ะ” อามาโนะพยักหน้าอย่างโล่งใจพร้อมฉีกยิ้มแห้งๆ
“ไปเถอะซากุระ เื่เอกสารฉันจัดการให้หมดแล้ว น่า...นะ” มินามิยิ้มกริ่มส่งสายตาปริบๆ มาทางคนที่ถูกคะยั้นคะยอ
“ช่วยฉันเถอะค่ะ” ฮินาโกะกุมมือซากุระร้องไห้กระซิกอ้อนวอน
“ฉันปราบเด็กพวกนั้นไม่ได้หรอก เชนไดเป็โรงเรียนอันดับหนึ่งไม่น่าจะวุ่นวายขนาดนั้น แล้วอายุฉันไม่เหมาะกับการเรียนมัธยมปลายแล้วด้วย อีกอย่างมันต้องเป็จุดเด่นแน่ๆ โรงเรียนดังแบบนั้นมีแต่คนดังไม่เอาหรอก” ซากุระเดินหนีไปเปิดประตูห้องเปลี่ยนชุด มินามิยืนขึ้นกอดอก
“โรงเรียนดังแล้วไง เธอไม่ได้ไปแบบไอดอลสักหน่อย เราเข้าไปแบบธรรมดา เธอไม่อยากรู้หรือว่าทำไมโรงเรียนเชนไดมีแต่คนหล่อคนสวยหน้าตาดี”
“หือ” ซากุระเปิดประตูค้างก่อนเหลียวหลังมองมินามิที่ยักคิ้วท้าทาย “นั่นสินะ โรงเรียนมันก็น่าสนุกดี”
“เยี่ยมเลย” มินามิหันไปปรบมือกับอามาโนะอย่างเข้าขา ฮินาโกะผ่อนลมหายใจยาวด้วยความดีใจหลุดยิ้มหน้าบาน ซากุระเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดพร้อมปิดประตูให้ท้าย
โรงเรียนเชนไดโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งมีชื่อเสียงหลายด้านคัดนักเรียนเข้าศึกษาทางฐานะและหน้าตาเป็เกณฑ์หลักเป็โรงเรียนต้นแบบที่ใครๆ ต่างใฝ่ฝันและอีกหนึ่งสิ่งที่โดดเด่นคือกลุ่มประธานนักเรียนเป็ที่เล่าขานส่งต่อรุ่นด้านความดูดีมีระดับเป็พิเศษเรียกได้ว่าเป็ขวัญใจทั้งโรงเรียน อันได้แก่ ประธานนักเรียนหนุ่มหน้าตาดีสุดนิ่งลูกครึ่งเกาหลีญี่ปุ่น เื่แต่งกายผิดกฎไม่มีทางเล็ดลอดสายตาเคลวินได้ รองลงมาคือรองประธานหน้าตาดีลูกครึ่งเยอรมันเกาหลีคือโช แฝดน้องของโรส หญิงเดียวในกลุ่มประธานควบทั้งตำแหน่งกรรมการโรงเรียนและตำแหน่งเ้าหญิงแห่งเชนได ส่วนตำแหน่งเ้าชายคือเจมิกซ์ หนุ่มตาน้ำข้าวลูกครึ่งอังกฤษญี่ปุ่นควบตำแหน่งกรรมการนักเรียนอีกหนึ่งตำแหน่งพ่วงด้วยบรรณารักษ์สุดเนี๊ยบเรียบร้อยสุดในกลุ่มประธานคือเรย์กะ แม้สายตาจะสั้นเป็หนุ่มแว่นแต่ความมาดนิ่งก็แบกหน้าตาที่ไม่ได้น้อยหน้าใครเชื้อสายสเปนไทย สุดท้ายแฮมเมอร์ลูกครึ่งจีนอเมริกา ดีกรีโค้ชว่ายน้ำแชมป์มัธยมปลาย เป็ที่ยกยอกันทั้งเหล่าครูอาจารย์ เรียกได้ว่าความเป็ครึ่งเชื้อชาติของกลุ่มประธานยกกลุ่มครองใจทั้งเชนไดไม่ว่าจะเป็นักเรียนหรือคณะครู
รองเท้านักเรียนสีน้ำตาลส้นหนาสองนิ้วถุงเท้าสีดำข้างขวาย่นลงเหนือตาตุ่ม ข้างซ้ายถลกยาวถึงแข้งตามระเบียบตนเอง กระโปรงยาวใต้เข่าถึงขอบถุงเท้าพอดิบพอดีราวกับกะไว้และตั้งใจก้าวเดินตามฮินาโกะ กระโปรงนักเรียนลายสก็อตสีดำสะบัดตามการเดินเสื้อสูทสีเทามีตราเชนไดติดหน้าอกขอบแขนเสื้อเป็ขีดดำยันเสื้อสูท มีกระเป๋าทั้งสองข้างสวมทับโบสีดำ มือสองข้างไขว้หลังถลกแขนเสื้อสูท ผมสีดำขลับมัดจุกหน้าม้าเปิดหน้าผากกว้าง แก้มสองข้างเต็มไปฝ้าและกระ ไฝสีดำเม็ดใหญ่ติดอยู่บนมุมปากซ้าย รอยยิ้มเ้าเล่ห์เผยขึ้นบนใบหน้า มัดแกละสองข้างยุ่งๆ ข้างซ้ายต่ำข้างขวาสูง
กึก!!!
ฝีเท้าหยุดลงหน้าห้องยืนมองเพื่อนร่วมห้องที่หันมองเป็ตาเดียว ซากุระเหล่มองนักเรียนปีสามห้องซีอย่างระรื่น
“นี่เด็กใหม่นะทุกคน ซากุระจังเพื่อนใหม่ของพวกเรา ฝากหัวหน้าด้วยนะ เอ๊ะ! หัวหน้าห้องละ เนเนะจังไปไหน” ฮินาโกะกวาดสายตามองรอบห้องแต่ดูนักเรียนในห้องยังคงอึ้งอยู่กับนักเรียนใหม่
ปึก!!
ฮินาโกะหันขวับเมื่อมีนักเรียนหญิงแต่งตัวสบายๆ เสื้อหลุดลุ่ยไม่มีความเป็ระเบียบ ผมซอยสั้นสีน้ำตาลอมแดง พาดสูทไว้บนบ่า เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวถลกแขนเสื้อขึ้นโยนกระเป๋าเหวี่ยงผ่านหัวเพื่อนที่พากันหลบอย่างคุ้นเคยไปยันหลังห้องด้วยความแม่นยำ กระโปรงสั้นเหนือเข่าเหมือนคนอื่น หน้าตาไร้การเติมแต่งของเครื่องสำอางแต่กลับดูสวยแบบเ็า หน้าตาไม่สบอารมณ์มองหางตามาทางฮินาโกะกับซากุระ
“มาสายอีกแล้วนะเนเนะจัง นี่คงโดนกลุ่มประธานทำโทษอีกแล้วสิ”
“ยุ่ง! แค่วิ่งรอบสนามทำอะไรฉันไม่ได้หรอก แล้วนี่เด็กใหม่แบบนี้ผ่านเข้ามาได้ไง หัวหน้าห้องคิงยังไม่เห็นสิท่า ยัยนั่นจอมบงการเปลี่ยนโฉม” เนเนะ เดินไปนั่งหลังห้องชนิดไม่ใส่ใจสิ่งใดบนโลก
“ขี้เหร่แบบนี้เข้าโรงเรียนได้ยังไง ไม่น่าเชื่อ” นักเรียนในห้องเริ่มตั้งแง่โต้แย้งมองซากุระั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยาม เนเนะเท้าคางมองซากุระเดินเข้ามานั่งที่ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอก่อนมีขานักเรียนชายคนหนึ่งยื่นออกมาสกัดขาซากุระที่ก้มมองเห็นพอดีถึงเลิกคิ้วอมยิ้มโดยไม่รู้เลยว่ามีเนเนะขมวดคิ้วมองดูเหตุการณ์ด้วยความนิ่งเงียบ
“ว้าย” ซากุระข้ามผ่านทำทีสะดุดขาเขาล้มแล้วร้องลั่นให้สมบทบาท ทุกคนหัวเราะเยาะสนุกปากพร้อมมองซากุระลุกขึ้นก้มหน้าเดินไปนั่งข้างเนเนะที่ขมวดคิ้วแปลกใจ ซากุระวางมือไว้บนโต๊ะมองฮินาโกะเขียนกระดานก่อนมองเนเนะที่เอียงหน้ามองเธออย่างงงๆ เธอฉีกยิ้มกว้างทักทายแล้วมองกระดานต่อด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
ลานน้ำพุด้านหน้าอาคารเรียนเป็สวนหย่อมให้นักเรียนสามารถพักผ่อนในยามว่าง ต้นไม้ใหญ่ปลูกประดับริมทางเดินมีม้านั่งใต้ต้นไม้เป็บางจุด พักเที่ยงซากุระยืนอยู่หน้าน้ำพุมองนักเรียนหน้าตาดีเดินผ่านไปผ่านมามองเธอแล้วซุบซิบสร้างความพึงพอใจแก่เธออย่างมาก ดวงตากลมโตหันไปสบตาหนุ่มมาดเท่ผมสีดำตั้งโด่เด่แววตามีเสน่ห์ดึงดูดปลดเนกไทสีดำลงเล็กน้อยกระดุมสูทและกระดุมเสื้อเชิ้ตสองสามเม็ดโชว์แผงอกเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงก้มหน้ามาเกือบชิดหน้าซากุระที่ผงะใ
“น่ารักจังเลย ฉันชอบเธอจัง นางในฝันชัดๆ ”
“ห๊ะ! หา…!! ” ซากุระอ้าปากค้างก้าวถอยห่าง
“อะ เดี๋ยวนะเห็นอะไรแวบๆ ” มีหนึ่งเสียงหยุดลงเมื่อเดินผ่านไปแล้วย้อนกลับมาใหม่เดินเข้ามาแทรกกลางตัดหน้าทัตสึยะ หนุ่มโฮสต์สุดดังในเื่ความเ้าชู้ความหล่อเอาใจสาวพกมาเต็ม ซากุระมองค้างอึ้งกับผู้หญิงสวยผมลอนยาว หน้าตาน่ารักแต่งหน้าสวยดูมีระเบียบก้มมองเธอไล่สายตาไปมา
“เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนคุณเป็คนสวยเอง รับรองได้ รินซะอย่างไม่ต้องห่วง คุณจะไม่ขี้เหร่อีกต่อไป
“ม่าย...ยย” ซากุระวิ่งหนีสุดชีวิตอ้อมโรงเรียนแอบตามซอกอาคารดูลาดเลาอย่างหวาดหวั่นพลางถอนหายใจยาว
“อะไรกันเนี้ย เด็กพวกนี้เพี้ยนหรือเปล่า อุตส่าห์แต่งขี้เหร่จะมาทำให้สวย บ้าไปแล้ว”
“อะแฮ่ม…”
“เหวอ..ออ” ซากุระหน้าเหวอสะดุ้งเฮือกหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้าคนที่อยู่ด้านหลังเธอ นักเรียนชายแต่งตัวดีมีภูมิฐานลูกครึ่งยืนกอดอกมองซากุระด้วยตาที่เฉียบคมลุคเกาหลีทำซากุระอึ้งกับความหล่อเงยหน้ามองช้าๆ ผมสีฟ้าอ่อนๆ เรี่ยคอแค่สีผมก็เด่นกว่าใคร
“ขี้เหร่จริงๆ เหรอเนี้ยนึกว่าข่าวลือ หลังเลิกเรียนแวะมาที่ห้องกรรมการนักเรียนหน่อยนะ เธอทำผิดกฎระเบียบ ถุงเท้าถ้ามันไม่มียางยืดควรเปลี่ยนใหม่นะ อย่าลืมละ” พูดจบก็เดินออกไปแบบนิ่งๆ ทิ้งซากุระมองตามอย่างอึ้งๆ ก่อนโบกมือให้หลังยิ้มกว้างแล้วแลบลิ้นใส่
“ไปก็ไม่ใช่ฉันละสิ ฮิฮิ” ซากุระกอดอกยืดอกแลบลิ้นส่งท้ายก่อนหมุนตัวกลับถึงกับชะงักกึกค้างค่อยๆ เงยหน้ามองผู้ชายสูงใหญ่หุ่นนักกีฬาสวมชุดวอร์มมองตาปริบๆ
“แย่แล้วสิ” ซากุระผ่อนลมหายใจยาวมองคนที่อยู่ตรงหน้ากระตุกยิ้มบางๆ ทำซากุระหัวเสียดิ้นไม่หลุด
ห้องกรรมการนักเรียน โต๊ะประจำตำแหน่งเรียงซ้ายขวาสุดที่อยู่กลางคือโต๊ะประธาน แฮมเมอร์เอามือซุกในเสื้อวอร์มปิดประตูห้องหลังจากอัญเชิญคนขี้เหร่อย่างซากุระเข้าไปด้านใน โต๊ะกลางด้านในสุดมีป้ายตั้งว่าประธานนักเรียนแต่ไม่มีคนนั่งอยู่ ด้านข้างเป็โต๊ะรองประธานและกรรมการ โชเงยหน้าละจากลิ้นชักที่โต๊ะรองประธานมองหน้าสบตาซากุระ
“เธอบอกว่าตอนเย็นเธอไม่ว่างก็เลยต้องพามาตอนนี้ คนอื่นละ” แฮมเมอร์ยิ้มมุมปากเหล่มองซากุระที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังมองเขาอย่างหมั่นไส้
“ซื้อของกินมั้ง เข้ามาก็ไม่เห็นใคร เดี๋ยวก็มา” โชตอบเสียงเรียบเดินไปที่ตู้เก็บแฟ้มเอกสารด้านหลังโต๊ะประธาน
“น่าจะมีเด็กผู้หญิงมาห้องเราบ้างนะ เหงาจัง” เสียงผู้หญิงหวานหูดังแว่วเข้ามาก่อนประตูจะเปิดช้าๆ ซากุระเหลียวมองตามอย่างตะลึงเพราะความสวยของเธอ สวยแบบโลกตะลึงยิ่งแต่งยิ่งสวย หุ่นดีราวกับเป็ตุ๊กตามีชีวิตผมสีทอง ซากุระฉงนเหลือบมองโชอีกรอบที่เดินมานั่งที่ โรสเดินควงหนุ่มผมทองดูดีไร้ที่ติดูเหมาะสมกันมากมาดเ้าชายเดินนำหนุ่มแว่นสุดเนี๊ยบถือหนังสือหลายเล่มเดินเข้ามาอย่างเปล่งประกายความหล่อเหลาวางหนังสือไว้บนโต๊ะหน้าสุดทางฝั่งขวา บุคคลเข้ามาใหม่เหล่มองซากุระช้าๆ ด้วยความขี้เหร่และใ โรสเดินเข้ามาดูหน้าซากุระในระยะประชิด
“เด็กใหม่ขี้เหร่ที่เขาลือกันสินะ” โรสเอานิ้วชี้แตะปากตนเองพลางเหล่มองซากุระ
“หน้าคุ้นๆ ” เจมิกส์เดินอ้อมตัวซากุระมายืนอยู่ตรงหน้าเอามือลูบคางทำให้ซากุระมองเลิ่กลั่กกลืนน้ำลายดังอึก
“แฟนคลับนายละมั้ง” แฮมเมอร์เดินไปนั่งบนโต๊ะรองประธานที่มีโชนั่งมองอยู่ เจมิกส์เลิกคิ้วเพ่งมองหน้าซากุระ
“นึกไม่ออก” สิ้นคำทำซากุระถึงกับโล่งใจก่อนเหล่มองผู้ชายมาดนิ่งผมสีน้ำตาลอ่อนเดินถือปลอกแขนสีแดงเข้ามาด้านในผ่านทุกคนมาที่โต๊ะประธานก่อนเหลือบมองแล้วหมุนตัวประชันหน้ากับซากุระที่โรสกับเจมิกส์หลีกทางให้ ตาสีน้ำตาลดึงดูดทำเอาซากุระค้างอึ้งด้วยความตะลึง ความสูงทำเขาดูดีล่ำกว่าคนอื่น ดวงตาคมเข้มก้มมองซากุระแบบสแกนทั้งตัว เธอรีบยกนิ้วก้อยแหย่จมูกเล่นทำหน้าใสซื่อจ้องตอบ
“เด็กใหม่คงไม่รู้กฎสินะ มีคนร้องเรียนมาเยอะ เื่ความขี้เหร่ของเธอ ทุกคนให้เหตุผลว่าลูกเป็ดขี้เหร่จะอยู่ในฝูงหงส์ไม่ได้” เคลวินกอดอกมองหน้าซากุระ
“ถุงเท้าดูมีเอกลักษณ์ดีนะ” โรสก้มมองถุงเท้าซากุระอย่างชอบใจก่อนมองที่ใบหน้าอย่างจับผิดเอามือจิ้มแก้มซากุระเบาๆ
“ผิวพรรณ ดวงตา เส้นผม ไม่น่าเป็คนขี้เหร่” เจมิกส์อมยิ้มบางๆ
“ถ้าเธออยากเรียนที่นี่เธอต้องปรับเปลี่ยนตัวเองใหม่ การแต่งกายอันดับแรก เหตุผลที่เธอมานี่ฉันไม่สนแต่ที่นี่จะไม่มีคนขี้เหร่ เื่นี้เธอรู้ดี เธอคิดจะทำอะไรเธอเป็ใครกันแน่” เคลวินเล่นลูกตรงจับผิดเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
“ฉันเป็ใคร พวกนายจะมาสนใจทำไม ก็แค่คนขี้เหร่ธรรมดา ฉันจะทำให้ดูว่าขี้เหร่อย่างฉันก็เรียนที่นี่ได้เหมือนกัน ใครจะทำไม” ซากุระกอดอกเลิกคิ้วโต้ตอบ
“ความลับไม่มีในโลก คิดว่าทำแบบนี้สนุกก็ทำไป ฉันจะตามดึงหน้ากากที่เธอสวมอยู่เอง” เคลวินมองหน้าซากุระที่กัดฟันพลิกตัวกลับเดินออกด้วยความโมโห เจมิกส์ขมวดคิ้วสงสัยมองตามไล่หลังอย่างไม่วางตา โรสอมยิ้มชอบใจกอดอก
ซากุระเดินย้ำเท้าอย่างอารมณ์เสียมายืนพิงขอบผนังอาคารตรงทางขึ้นลงบันไดขมวดคิ้วหน้าบูดมองหน้าทุกคนที่ซุบซิบนินทาเื่เธอ
“ซากุระ! ” มินามิในชุดนักเรียนชายเดินลงบันไดมากับอามาโนะ
“หายไปไหนมา” ซากุระหันขวับมองค้อนเขา
“ตามหาเธอนั่นแหละเจอกลุ่มประธานแล้วใช่ไหม นักเรียนต่อต้านเธอเยอะมากกลุ่มประธานว่าไงบ้าง”
“ไม่ได้ว่าอะไรแต่เหมือนพวกนั้นจะจับผิดฉันโดยเฉพาะไอ้ประธานนั่น”
“แต่งธรรมดาดีกว่าไหมซากุระจัง” อามาโนะจับแขนซากุระ
“ไม่เอาฉันอยากจะลองงัดข้อกับพวกประธานดู ฉันจะปฏิวัติ”
“ระวังตัวไว้ก็ดีนะ พวกประธานไม่ปล่อยให้เธอรอดแน่”
“ไม่กลัวหรอก” ซากุระกำหมัดเดินขึ้นบันไดแยกตัวออกจากเพื่อนเดินเข้าห้องปีสามห้องซีที่จัดโต๊ะเกะกะไม่เป็ระเบียบ หน้าตาดีก็จริงแต่นิสัยไม่ได้สมกับใบหน้าที่ได้รับมา ซากุระเดินผ่านเพื่อนร่วมห้องที่หัวเราะเยาะเธอจนสนุกปาก
ฟิ้ววว
ซากุระแทบหาที่ยึดไม่เจอเมื่อมีบางอย่างวิ่งเฉี่ยวเธอเกือบหน้าทิ่ม สาวน้อยหน้าใสผมสีรุ้งมัดแกละสองข้างแต่งตัวแปลกๆ แต่งหน้าเหมือนการ์ตูนถือหนังสือนิตยสารออกใหม่วางไว้บนโต๊ะของเนเนะที่นอนเอาขาพาดโต๊ะลืมตามองช้าๆ
“รุ่นพี่เนเนะซื้อโฟโต้บุ๊คของคุณซากุระมาหรือเปล่า” คำว่าซากุระทำซากุระหน้าเกือบหงายทิ่มดิ่งลงพื้นชำเลืองมองนิตยสารที่วางอยู่ขึ้นปกหน้าคอสเพลย์ผมสีฟ้า เธอนั่งลงก้มหน้าเหล่มองเนเนะช้าๆ ที่หยิบโฟโต้บุ๊ครวมรูปคอสเพลย์ของไอดอลซากุระยื่นให้ยูมิที่รับมาด้วยรอยยิ้มโอบกอดอย่างดีอกดีใจ
“เป็เอามากนะยูมิ วันหยุดมีงานคอสไม่ไปหรือไง”
“คุณซากุระไม่ได้มานี่น่า ไม่รู้จะไปทำไม” ยูมิฉีกยิ้มปลื้มใจก่อนจะสังเกตเห็นซากุระนั่งมองตาปริบๆ เธอถึงกับชะงักขมวดคิ้วยกนิตยสารขึ้นมาดูสลับกับหน้าซากุระที่ทำตาเล็กๆ หรี่หน้าบูดบึ้งให้ผิดไปจากเดิม ยูมิส่ายหน้าไปมาวางนิตยสารลงที่เดิม
“ยูมิอยากได้ลายเซ็นแล้วก็รูปเซลฟี่กับคุณซากุระ ยูมิมีของคนอื่นหมดแล้วนะทั้งมินามิ ซูโฮ และอามาโนะ อุเมะอิ ได้แต่ของเพื่อนสนิทคุณซากุระ”
“เธอชอบคอสเพลย์” ซากุระทำหน้าซื่อถามอย่างเนียนๆ
“ค่ะ ชอบมากเลย คุณซากุระเป็ไอดอลของยูมิเลยค่ะ รุ่นพี่รู้จักไหม” ยูมิ นักเรียนปีสองห้องบีย้อนถามกลับ เนเนะนั่งหลับตาอย่างเบื่อหน่ายแต่หูยังคงเปิดรับฟังเงียบๆ
“ไม่รู้จักเลยสักคน” ซากุระยิ้มแหยๆ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอก่อนลุกขึ้นก้าวเดินออกนอกห้องวิ่งตรงดิ่งขึ้นบันไดไปห้องปีสามเอที่อยู่ชั้นสี่ติดกับปีสามห้องบีส่วนห้องสุดท้ายของทุกชั้นจะทำเป็ห้องชมรมกับห้องแล็บห้องทดลองสลับกันไป มีสองอาคารแรกของปีหนึ่งห้องเอถึงปีสองห้องบี อาคารสองเป็ของปีสามห้องซีถึงปีสามห้องซีมีเพียงปีหนึ่งที่มีสี่ห้อง อาคารห้องเรียนมีไม่กี่ห้องแต่อาคารอื่นจะมีปะปนทำให้ดูหรูหราและใหญ่แม้นักเรียนจะน้อยเพราะไม่มีมัธยมต้น ซากุระเดินผ่านปีสามห้องบีเดินลัดเลาะเข้ามาในห้องปีสามห้องเอห้องหัวกะทิกวาดสายตามองหาเพื่อนชายคนสนิท ทุกคนมองเธออย่างนิ่งเฉยแต่ก็ไม่สนใจนั่งเล่นนั่งคุยกันต่อไม่เหมือนห้องอื่นๆ ที่เจอเธอเป็ต้องนินทา
“จะได้เวลาเรียนแล้วมาทำอะไรที่นี่” มินามิยืนพิงโต๊ะกอดอกมองเพื่อนสาวที่เลิกคิ้วมองเนกไทที่ผูกพันเป็โบอย่างแปลกใจ
“ผู้หญิงในห้องผูกให้นะเห็นบอกว่าฉันหน้าหวาน ถ้าเป็ผู้หญิงคงสวย มิน่าเวลาคอสหญิงทีไร ยอดถูกใจแทบทะลัก” มินามิขยับโบฉีกยิ้มกว้าง
“อะนะ ฉันจะถามเื่ด่วน ฉันมีแฟนคลับที่นี่ เขาต้องจำฉันได้แน่ถ้ารู้ว่าฉันชื่ออะไร ใครจะชื่อตรงกันขนาดนั้น”
“อ้าว เธอไม่ได้เปลี่ยนชื่อเหรอ” มินามิเบิกตาโตแต่ซากุระโตยิ่งกว่า
“อะไรนะ!! ” ซากุระร้องลั่นจนทุกคนเงียบมองเป็ตาเดียว
“ฉันกับอามาโนะเปลี่ยนชื่อ ไม่ใช้ชื่อจริงหรอกอย่าบอกนะว่าเธอไม่ได้เปลี่ยน ฉันใช้ชื่อมิมิส่วนอามาโนะใช้ชื่ออาโนะ”
“นี่ฉันคนเดียวใช่ไหมที่ใช้ชื่อจริง โอ๊ยจะบ้าตาย” ซากุระเอามือตีหน้าผากแล้วนวดขมับ
“แต่งตัวขนาดนี้ไม่มีใครจำเธอได้หรอก แฟนคลับเห็นแต่แต่งสวยๆ ออกงานใบหน้าน่ารัก เธอไม่เคยโชว์แต่งขี้เหร่แบบนี้สักหน่อย ขนาดแต่งคอสชายฉันยังจำเธอไม่ได้เลยหล่อกว่าฉันอีก” มินามิยิ้มระรื่น
“ฉันหนีพวกประธานไม่พอต้องหลบพวกแฟนคลับอีกเหรอเนี้ย ว่าแต่...นี่ห้องเอพวกประธานอยู่ห้องนี่ใช่ไหม” ซากุระมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลน
“ใช่ เคลวิน โรส เจมิกส์ เรย์กะอยู่ห้องนี้ แต่ยังไม่เห็นเลยนะคงมาพร้อมครู”
“เฮ้อโล่งอกไปก่อนนะ” ซากุระผ่อนลมหายใจหมุนตัวกลับถึงกับผงะเซชิดไปหามินามิ
“ปฏิบัติการเปลี่ยนสาวขี้เหร่ให้กลายเป็เ้าหญิงเริ่มขึ้นแล้ว รินจะช่วยคุณเองค่ะ” รินคว้ามือซากุระมาจับแล้วฉีกยิ้มกว้างมั่นใจตาเป็ประกาย ซากุระเอียงหน้ามองกับมินามิที่นิ่งค้าง
“ม่ายยยย” ซากุระร้องลั่นสะบัดมือรินวิ่งหนีออกนอกห้อง
ปึก!
ซากุระชะงักกึกเมื่อวิ่งชนตัวผู้ชายอย่างเต็มตัวเธอเซล้มลงพื้นเงยหน้ามองคนที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่กับเพื่อนผู้หล่อเหลาและสวยสง่า เคลวินก้มมองซากุระดันตัวเองลุกขึ้นกัดฟันจ้องเขาก่อนสะบัดหน้าเดินเลี่ยงลงบันไดไปอย่างเนียนๆ เขามองตามหลังพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากเดินนำเพื่อนเข้าห้อง
3K
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)
