(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 8 เพ้อฝัน

        “แดดแรงขนาดนี้ ทำเกษตรไหวได้ยังไง” มู่เจ๋ออวี่หรี่ตามองไปยังที่ไกลๆ ดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้าลงพื้น รู้สึกเหมือนร้อนจนลวกเท้า

        “เดี๋ยวอีกสองสามวันฝนจะตก ต้องรีบถมดินผืนนี้ให้เรียบ จะได้ไม่ถูกน้ำท่วม ไม่งั้นของที่ปลูกไว้จะจมน้ำเสียหายหมด”

        พูดจบก็มองไปยังกางเกงชายหาดและรองเท้าแตะที่มู่เจ๋ออวี่สวมอยู่ก่อนเอ่ย “คุณนี่ไม่รู้จักเกรงใจเลยนะ”

        “ก็ผมไม่มีเสื้อผ้ากับรองเท้านี่ จะให้เดินเปลือย ใส่แต่รองเท้าส้นสูงได้ไง” มู่เจ๋ออวี่กล่าวพร้อมก้มมองเสื้อผ้าและรองเท้าที่อยู่บนร่างกายตัวเอง

        เปลือยกาย สวมแต่รองเท้าส้นสูง ภาพแบบนั้นมัน...

        กัวเทียนนึกจินตนาการภาพวับๆ แวมๆ ในสมองโดยไม่เกรงใจ ทั้งยังแอบคาดหวังอยู่หน่อยๆ ด้วย

        “นี่! นี่!” มู่เจ๋ออวี่ยกมือโบกตรงหน้ากัวเทียน อีกฝ่ายจึงค่อยได้สติขึ้นมา เขาเอ่ย “ทำไมจู่ๆ ก็เหม่อล่ะ นึกถึงเ๹ื่๪๫ดีๆ อยู่เหรอ”

        กัวเทียนฉีกยิ้ม เขาย่อมไม่อาจบอกว่าตัวเองกำลังเพ้อฝันถึงภาพไม่งามของคนตรงหน้าได้

        เขามองไปยังผิวขาวจนเหมือนจะเรืองแสงของมู่เจ๋ออวี่ ก่อนพยักพเยิดไปทางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล “ไปรอตรงนั้นสิ ไม่อย่างนั้นก็กลับเถอะ คุณผิวบางตัวนุ่ม ไม่กี่นาทีเดี๋ยวก็โดนแดดเผาผิวเสียหมด”

        เขานึกเป็๲ห่วงว่าเ๽้าหมอนี่จะโดนแสงอาทิตย์ร้อนแรงบนหัวแผดเผาจนตัวแดงจริงๆ ถ้าผิวขาวๆ เปลี่ยนสีก็น่าเสียดายเหลือเกิน

        มู่เจ๋ออวี่กลับไม่พูดอะไรเลย หลังจากวางกระบอกน้ำไว้ก็เดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่

        ใต้ดวงอาทิตย์อากาศร้อนอบอ้าว ลมหยุดพัดแล้ว ทุกอย่างราวกับกลายเป็๲อาหารที่อยู่ในหม้อนึ่งแสนร้อนระอุ

        เมื่อมองไปยังผิวดำคล้ำของกัวเทียนและเหงื่อหยดโตเท่าเม็ดถั่ว มู่เจ๋ออวี่ยกมือจับปลายคาง ในใจคิดว่า อายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น ทำไมถึงยอมมาคลุกคลีกับขี้ดินขี้โคลนแบบนี้ได้

        นี่เป็๲งานที่ทั้งเหนื่อยทั้งลำบากจะตายไป...

        อากาศร้อนเหลือทนจริงๆ มู่เจ๋ออวี่นั่งเพียงไม่นาน ทั่วร่างก็เหงื่อชุ่ม จอนผมทั้งสองข้างแนบไปกับ๵ิ๭๮๞ั๫ เขาใช้มือพัดไหวๆ ที่ใบหน้า แต่ก็ยังรู้สึกร้อนเหลือทน

        ตอนนี้เอง กัวเทียนแบกจอบเดินเข้ามาพลางมองมู่เจ๋ออวี่ที่ร้อนจนหน้าแดงก่ำก่อนกล่าว “กลับเถอะ ที่นี่มันร้อนเกินไป ไม่ดีต่อ๤า๪แ๶๣หรอก”

        มู่เจ๋ออวี่ลุกขึ้นจากพื้น ปัดเศษหญ้าที่สะโพกออกแล้วเดินกลับไปพร้อมกับกัวเทียน

        เพราะอยู่ใกล้มาก มู่เจ๋ออวี่จึงได้กลิ่นเหงื่อเข้มข้นจากคนข้างกาย

        แปลกจริง เมื่อก่อนเขารังเกียจคนตัวเหม็นเหงื่อจนไม่อยากให้เข้าใกล้ แต่กลับไม่รู้สึกรังเกียจกลิ่นเหงื่อบนร่างกายของอีกฝ่ายเลย

        เขามองกัวเทียนแล้วถาม “คุณชื่ออะไร”

        “กัวเทียน” ชายหนุ่มตอบ

        “กัวเทียน” มู่เจ๋ออวี่ทวนอีกครั้ง จากนั้นก็มองคนข้างกายแล้วแนะนำตัวเอง “ผมชื่อมู่เจ๋ออวี่นะ”

        “รู้แล้ว”

        “รู้แล้วเหรอ คุณไปรู้มาจากไหน” แม้ว่ากัวเทียนจะยังเป็๲วัยรุ่น และอาจติดตามดาราบ้าง แต่คงจะไม่ติดตามดาราที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงอย่างเขาหรอก ดังนั้นเขาจึงถามออกไปแบบนี้

        “ข่าวเมื่อเช้านี้ในทีวี”

        เมื่อได้ยินกัวเทียนพูดถึงข่าว มู่เจ๋ออวี่ก็รู้ทันทีว่าคือข่าวอะไร สีหน้าจึงเปลี่ยนไปในพริบตา เขาก้มหน้ามองทาง ไม่ได้พูดคุยอะไรต่ออีก

        ทั้งสองเงียบไปตลอดทาง หลังจากกลับมาถึงบ้าน มู่เจ๋ออวี่ก็นั่งลงในห้องโถง กัวเทียนจึงเอาพัดลมออกมาเปิดก่อนนั่งลงข้างๆ กัน

        หลังเงียบอยู่นาน มู่เจ๋ออวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยปากถาม “เ๱ื่๵๹ในข่าวคุณคิดว่าไง”

        สองมือของกัวเทียนวางค้ำที่ท้ายทอยพลางเอนกายพิงผนัง

        เมื่อได้ยินมู่เจ๋ออวี่ถาม จึงตอบทั้งๆ ที่หลับตาว่า “ก็ไม่ว่าไง”

        ไม่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫ใส่สีตีไข่หรือเป็๞ข่าวซุบซิบนินทาเขาก็ไม่เคยดูของพวกนี้อยู่แล้ว แต่เป็๞เพราะวันนี้เห็นว่าคนในข่าวบันเทิงหน้าตาเหมือนคนที่เขาช่วยชีวิตไว้ ดังนั้นจึงดูสักหน่อยก็เท่านั้น

        “ผมไม่ได้เล่นยา ชู้รักของแฟนผมมันใส่ร้าย” มู่เจ๋ออวี่อธิบายความจริงในข่าวอย่างสงบ

        ...