“สวัสดีค่ะ มากันกี่ท่านค่ะ”พนักงานต้อนรับเข้ามาทักทายเรา
“โต๊ะที่คุณพรประภาจองไว้ครับ”
“เชิญด้านนี้ค่ะ” พนักงานเดินนำเราขึ้นบันไดไปชั้นสองความจริงพนักงานไม่ต้องนำไปก็ได้ ผมมาร้านนี้บ่อยๆ เพราะเตี่ยมารับรองลูกค้าที่ร้านนี้เป็ประจำเดินตามพนักงานมาไม่นานเราก็ถึงห้องที่แม่จองไว้ นอกจากแม่ผมกับพ่อแม่ของน้องเตี่ยผมก็มาถึงแล้วและยังมีเพื่อนแม่อีกสองคนเพิ่มมาด้วย
“เด็กๆ มากันแล้วหรอ ไปเที่ยวไหนกันมาล่ะลูก”เป็แม่ผมอีกเช่นเคยที่ยิ้มดีใจที่ได้เจอน้อง ไม่ได้สนใจผมสักเท่าไหร่เรายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกท่านก่อนจะไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างไว้
“ไปนั่งเล่นที่ร้านกาแฟไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ค่ะเดินข้ามแยกไปนิดหน่อยเองค่ะ” น้องยังคงพูดจาฉะฉานน่ารักกับพวกผู้ใหญ่เหมือนเคย
“จำแม่วดีกับแม่พิมพ์ได้หรือเปล่าลูก” แม่ของน้องชี้ชวนให้ทำความรู้จักกับเพื่อนท่าน
“จำได้ค่ะ”
“แดนล่ะลูก พอจะจำได้ไหม” ท่านหันมาถามผมบ้าง
“จำได้ครับ แม่ๆ สบายดีไหมครับ” ผมทักทายพวกท่านกลับ
“สบายดีจ้า โตเป็หนุ่มเป็สาวกันหมดแล้วสวยหล่อกันเชียว เธอสองคนนี่วาสนาดีนะเนี่ย” เพื่อนคุณแม่แซวแม่ๆ ของเราท่านก็ยิ้มหน้าบานกันทั้งคู่
“ขอบคุณนะ คิดถึงจังไม่ได้กินตั้งหลายเดือนแล้ว” ผมตักฮ่อยจ๊อที่น้องบ่นอยากกินให้เธอสองชิ้นเธอยิ้มให้ผมก่อนจะลงมือแบ่งมันออกเป็คำแล้วเริ่มลงมือกินทีละชิ้นเธอพูดกับอาหารตรงหน้าก่อนจะหันมายิ้มให้ผมแววตามีความสุขมาก นี่อาจจะเป็เมนูโปรดของเธอ
“กินเยอะๆ นะลูก แม่สั่งของชอบพวกเราทั้งนั้น”แม่ผมยิ้มเอ็นดูกับท่าทางการกินของน้องแถมยังกระซิบอะไรบางอย่างกับเตี่ยผมอีกต่างหาก เตี่ยก็ยิ้มน้อยๆกับคำพูดของแม่ผมตลอด
“พวกคุณแม่ก็ทานเยอะๆนะคะ”น้องตักผัดผักปวยเล้งน้ำมันหอยให้พ่อของเธอและตักอีกช้อนให้ผม
“ขอบคุณนะ”ถึงจะไม่ค่อยชอบผัดผักปวยเล้งน้ำมันหอยสักเท่าไหร่แต่ผมก็กินมันจนหมด
“น้องชอบน่ะ ไม่รู้แดนชอบหรือเปล่า” เธอยิ้มให้ผมและดูอารมณ์ดีจริงๆ โดยเฉพาะเวลาที่กำลังกินอยู่
“วันนี้เ้าแดนกินอาหารได้เยอะเลยปกติเื่มากแล้วก็ชอบเลือกกินแต่วันนี้กลับกินหลายอย่างที่ไม่ชอบได้วันหลังหนูน้องต้องมาทานข้าวที่บ้านเตี่ยบ่อยๆ แล้วนะ”เธอพยักหน้าแล้วยิ้มให้เตี่ยผมอย่างเขินๆ
“วันหลังถ้าไประยองก็แวะไปหาป๊ากับม้าบ้างนะแดนเดี๋ยวจะพาไปกินบะหมี่เ้าอร่อย เห็นคุณกรณ์บอกว่าชอบกินบะหมี่ใช่หรือเปล่า”พ่อของเธอชวนผมคุยบ้าง ท่านคงเห็นว่าผมพูดน้อยกระมัง
“ครับ แล้วผมจะไปเยี่ยมนะครับ”
“นี่แดนไม่ชอบกินอะไรบ้างน้องไม่รู้ก็เลยสุ่มตักไปทุกอย่างเลย”เธอหันมากระซิบถามผมที่เริ่มอิ่มกับอาหารตรงหน้าแล้ว
“ก็กินได้ทุกอย่างนั่นแหละ อย่าไปฟังที่เตี่ยพูดเลย”ผมไม่อยากให้เธอเข้าใจว่าผมเื่มากเื่อาหารการกินถ้าเลือกไม่ได้ผมก็กินได้หมด แต่ถ้าเลือกได้ผมก็อยากเลือกกินแต่ที่ผมชอบเท่านั้น
“จะไปไหนแดน”แม่ถามเมื่อเห็นผมลุกออกจากโต๊ะที่ท่านยังคงสนทนาสนุกสนานกับเพื่อนๆ อยู่
“เข้าห้องน้ำครับ”
“งั้นมาลาพวกแม่ๆ ก่อน อีกเดี๋ยวก็จะกลับกันแล้ว” แม่ผมเรียกให้มาหาเพื่อนท่าน
“เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะครับ”ผมเดินเข้าไปหาแล้วยกมือไหว้พวกท่านก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำเสร็จธุระออกมาก็สวนเข้ากับพ่อของน้องและเตี่ยของผมที่คงมาเข้าห้องน้ำก่อนจะกลับนั่นเอง
“อ้าวแดน ป๊านึกว่ากลับแล้วซะอีก”
“กำลังจะกลับครับ ออกมากันหมดแล้วหรอครับ”
“พวกแม่ๆ กลับกันแล้วเหลือเราสองคนนี่แหละมาเข้าห้องน้ำกันก่อนน่ะ เออนี่........ ป๊าขอฝากอะไรอย่างสิ”ท่านทำท่าคิดบางอย่างก่อนจะตัดสินใจพูดกับผม
“ครับ”
“ช่วยป๊าดูแลน้องหน่อยนะ ลูกสาวป๊าน่ะใจดีกับทุกคน ป๊าก็กลัวว่าจะเจอคนไม่ดีรังแกถ้าไม่รบกวนแดนเกินไปก็ช่วยดูให้ป๊าหน่อย” ท่านพูดอ้อมๆแต่ผมก็พอจะเข้าใจได้ว่าท่านคงหวงลูกสาวก็น่าหวงอยู่หรอกลูกสาวท่านสวยน่ารักขนาดนั้น
“ที่คุณนัยอยากบอกคือให้ช่วยกันท่าผู้ชายที่เข้ามาจีบลูกสาวให้หน่อย ผมพูดถูกหรือเปล่าครับ”เตี่ยผมช่วยขยายความให้คงกลัวว่าผมจะไม่เข้าใจที่พ่อของน้องพูดแต่ผมเข้าใจที่ท่าน้าสื่อดี
“คุณกรณ์ก็พูดตรงไป ถึงจะเป็อย่างนั้นก็เถอะผมมีลูกสาวคนเดียว คุณคงเข้าใจ เข้าใจป๊าหรือเปล่าแดน ยังไงป๊าฝากด้วยนะ”ในที่สุดท่านก็ยอมพูดออกมาตรงๆ
“ครับ” ผมรับคำท่าน ยังไงท่านก็เป็เพื่อนแม่ช่วยท่านเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน ผมบอกกับตัวเองในใจไม่ได้อยากยุ่งเื่ส่วนของน้องเลยจริงๆ
“แต่คุณนัยก็อย่าคาดหวังมากเลยนะครับลูกชายผมคนนี้มันเป็พวกเ้าชู้ กลัวจะทำหนูน้องเสียใจเองซะมากกว่าจะกลายเป็ว่าคุณนัยเอาปลาย่างไปฝากไว้กับแมวหรือเปล่า”เอาแล้วไงเตี่ยเล่นขายผมซะแล้ว พ่อของน้องเลิกคิ้วมองหน้าผมอย่างใช้ความคิด
“ผมยุ่งแต่กับคนที่สนใจผมนะเตี่ย ใครไม่มองผมผมก็ไม่ยุ่งกับเขาหรอก” ผมรีบแก้ตัวให้ตัวเอง
“คุณกรณ์พูดมาแบบนี้ผมก็ลังเลสิครับ ผมมีปลาย่างแค่ตัวเดียวแบบนี้ผมก็อยากยกปลาย่างให้แมวที่อยากกินแค่ปลาย่างตัวนี้ซะด้วยสิ”ท่านยังคงคุยกับพวกเรานิ่งๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์ความรู้สึกอะไร
“ป๊าอย่ากังวลไปเลยครับ ผมสัญญากับป๊าได้เลยถ้าผมกับน้องใจไม่ตรงกัน ผมจะไม่ทำให้น้องเสียใจเพราะรักผมเด็ดขาดครับ”ในเมื่อผู้ใหญ่ไว้ใจให้ผมช่วยดูแลเธอ ผมก็จะลองพยายามดูมันไม่ได้มากมายอะไรถึงกับทำไม่ได้เพราะตอนนี้ผมไม่ได้มีคนที่ชอบและยังไม่อยากคบใครจริงๆ จังๆการจะกันท่าผู้ชายที่เขามายุ่งเกี่ยวกับน้องตามคำขอของพ่อเธอก็ไม่ใช่เื่นักหนาอะไรผมคิดว่าสามารถช่วยท่านได้
“ถ้าอย่างนั้นป๊าขอคิดว่านี่คือสัญญาลูกผู้ชายระหว่างเราแล้วกันนะ”ท่านจับมือกับผมเป็การทำสัญญาระหว่างเราทั้งคู่
“ครับ สัญญาลูกผู้ชาย”
“ถ้าอย่างนั้นผมก็เป็พยานแล้วกันนะครับ”เตี่ยผมเข้ามาร่วมจับมือทำสัญญากับพวกเราด้วย
“ลงไปหาแม่ข้างล่างเถอะ ทุกคนลงไปกันหมดแล้วเตี่ยไปเข้าห้องน้ำก่อน”
“ครับ เจอกันข้างล่างนะครับป๊า”
“อืม ได้ๆ”ผมเดินตามทางลงไปก็พบแม่ผมกำลังยืนคุยกับน้องและแม่ของเธออยู่บริเวณที่จอดรถเพื่อนๆ คนอื่นของท่านคงกลับกันหมดแล้ว
“ทำไมมายืนคุยกันตรงนี้ล่ะครับ อากาศมันร้อนนะ”ผมเดินมายืนข้างๆ น้อง
“นั่งนาน ขอยืนยืดเส้นกันหน่อย ไปนานเลยนะเราเห็นเตี่ยหรือเปล่าบอกไปเข้าห้องน้ำตั้งนานแล้วยังไม่มาอีก”
“เจอครับ คนเยอะน่ะแม่ เดี๋ยวก็ตามลงมา”
“กลับก่อนก็ได้นะลูก เดี๋ยวหม่าม้าก็จะกลับแล้ว”
“เดี๋ยวรอส่งม้ากับป๊าก่อนครับ”
“เอาแบบนั้นก็ได้”
“มากันแล้วค่ะหม่าม้า” น้องบอกกับแม่ๆเมื่อเห็นว่าเตี่ยผมกับป๊าของเธอออกมากันแล้ว
“เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะครับ ค่อยๆขับนะครับป๊า” ผมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอีกครั้ง
“ตั้งใจเรียนนะลูก จบมาจะได้ช่วยพ่อแม่ทำงาน”แม่ของน้องเข้ามากอดผมและลูบหลังผมอย่างรักใคร่
“น้องน้องก็เหมือนกันนะลูก ตั้งใจเรียนจบแล้วก็มาทำงานที่บริษัทก็ได้แม่กับเตี่ยตาแดนยินดีต้อนรับ”เธอกอดตอบแม่ผมและยิ้มให้พวกท่านอย่างน่ารักรอยยิ้มแบบนี้จะไม่ให้พ่อเธอหวงได้ยังไงกันท่านคุยกันอีกเล็กน้อยเตี่ยกับแม่ก็แยกตัวไปขึ้นรถที่คนขับรถติดเครื่องรออยู่ผมเดินไปส่งน้องกับครอบครัวขึ้นรถเมื่อทุกคนกลับไปแล้วผมก็ไปขึ้นรถของตัวเองและขับกลับคอนโดคงไปนอนพักเอาแรงสักหน่อย เพราะคืนนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆ ที่วีคลับ