นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

สองหนุ่มลงมานั่งรอคุณหมอราชกลางสนามหญ้าด้านหน้าตึก นิ้วมือเดฟชี้ไปทางร่างของคุณหมอวิ่งเข้ามา  “ เฮ้ โน้นคุณหมอลงมาแล้ว พี่เขยสุดหล่อ จะว่าไปแล้ว หล่อจริงๆ  ภาวนาชมทุกครั้งจนฉันเกือบจะถามว่าเดฟไม่หล่อเหรอวะ พวกครูสาวในโรงเรียนขอร้องให้เธอติดต่อคุณหมอให้ด้วย” เดฟชมคุณหมอต่อท้ายด้วย  “วินนี่ นายตกกระป๋องแล้วเว้ย“ วินนี่ตบบ่าเพื่อนเบาๆ “นายไม่ต้องเสียเวลา ฉันไม่อิจฉาคุณหมอ แต่ถ้านิทตี้ชมคุณหมอ ตอนนี้ฉันมีปัญหาแน่” 

ราชสวมถุงมือเดินเข้ามาหาสองหนุ่ม  “ หยุดเล่นสักอาทิตย์ไม่ได้เหรอครับ “  ราชกวาดสายไปที่ผู้เล่นหลายคนกำลังซ้อมในสนามแข่ง วินนี่หัวเราะเมื่อคุณหมอทำหน้าเซ็งจัด “ พี่เขยควรใช้เวลาช่วงเช้าให้เป็นประโยชน์สิครับ พวกผมรู้ภารกิจประจำวันหยุด“ วินนี่โยนขวดน้ำดื่มให้คุณหมอ “ ผมวางแผนจะพานิทตี้ไปเที่ยวแทบภูเขา อือ ทางเหนือ พวกคุณจะไปกลับผมไหมครับ“ ราชสวมหมวก หมุนหัวไหล่ หมุนข้อมือทั้งสอง  “คุณคิดว่านิทตี้ยอมไปกับพวกเราเหรอครับ วันนี้ผมส่งข้อความทักทายเธอ  เธอยังไม่เปิดอ่านด้วยครับ“   เดฟพยักหน้าเห็นด้วยกับคุณหมอ “ เธอไม่อ่านข้อความของผมด้วย “ วินนี่เงยหน้ามองขึ้นชั้นที่หญิงสาวกำลังยืนตากผ้า “ผมคิดว่าหลานคงไม่สบายใจเรื่องพี่สาว แม่กัมลาโทรมาเมื่อกี้ เธอก็คุยไม่นาน  ถามคำตอบคำ  ผมคิดว่าต้องหาวิธีให้เธอลงมาดูพวกเราเล่นก่อนดีกว่าครับ “

เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม ทั้งสามหนุ่มเล่นอย่างสนุกสนาน นิทตี้นั่งดูที่ระเบียงติดห้องนั่งเล่น   การเล่นวันนี้  เดฟรับตำแหน่งเป็นมือโยนลูกบอล วินนี่ทำหน้าที่รักษาวิกเก็ต  ผลคะแนนของทั้งสองทีมผลัดกันนำและตาม  คู่ต่อไปคือราชกับวินนี่ เสียงปรบมือ เสียงผิวปากทำให้นิทตี้รู้สึกตื่นเต้น  นักบินหนุ่มโบกมือเรียกเธอ เขาส่งสายตาอ้อนวอนให้เธอลงมา ทั้งผิวปาก  เดฟก็โบกมือเรียกจนเหนื่อย 

ในที่สุดเธอก็ใจอ่อนยอมลงมา วินนี่กระซิบข้างๆคุณหมอหนุ่ม  “พี่เขยมีอะไรเด็ดๆ  ก็ปล่อยออกมา โค้ชของผมยอมลงมาแล้ว “ วินนี่เดินเข้าชกมือกันแลกเขตเปลี่ยนดินแดนกันราช อัญญานานั่งฝั่งตรงกันข้ามของสนาม   ภาวนาเข้ามานั่งกับอัญญานา  ทั้งสามหนุ่มเริ่มเบาใจเมื่อนิทตี้นั่งลงข้างหญิงสาวทั้งสองแต่เธอไม่ยอมมองหน้าพี่สาว   วินนี่เล่นพลาด 2 ครั้ง ยกมือขอพักร่าง นิทตี้เดินเข้าไปหาวินนี่   “คุณไม่มีแรงเหรอคะ คงจะเหนื่อย คุณตีพลาดไปหมด ระวังคุณหมอใช้ลูกเร็ว ระวังลูกบอลจะโดนหัวไหล่นะคะ“

ลูกที่สาม ราชโยนลูกอย่างเร็วสุดแรง วินนี่ตั้งท่าจะตีลูกบอล “อุ๊บ” เขาตีลูกบอลไม่ถูก วินนี่หลบลูกบอลที่พุ่งเข้ามาอย่างแรง ร่างของนักบินหนุ่มเซล้มไปคนละทาง ราชวิ่งเข้ามาดึงมือของวินนี่ได้ทัน “คุณหมดแรงใช่ไหม ผมขอโทษ เจ็บหรือเปล่า“ นิทตี้ถอนหายใจ เธอรู้สึกไม่สนุกเหมือนทุกครั้ง เธอลุกขึ้นเดินออกมาจากสนาม  ผู้กองเดฟวิ่งตามเธอ  “เดียวก่อน นิทตี้คุยกับเดฟได้ไหมครับ“  เดฟก้าวเข้ามายืนดักเธอ  “ คุณยังโกรธผมอยู่เหรอครับ “ ฝ่ามือของนิทตี้ปัดเศษหญ้าแห้งบนเสื้อผู้กอง “ฉันไม่กล้าโกรธผู้กองเดฟหรอกค่ะ“  เดฟกระพริบ ยิ้มแป้น“ทำไมคุณไม่อ่านข้อความของผม“

“เบื่อนิดหน่อยค่ะ ผู้กองอย่าคิดมากค่ะ ฉันอยากกินไอศกรีมรถเข็นซื้อให้หน่อยค่ะ“ เดฟโบกมือเรียกคนขายไอศกรีมให้เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกคอนโดฯ ทั้งคู่เดินเข้าไปเลือกไอศกรีมรสใหม่ “กี่แท่งครับ“ คนขายเปิดฝาถังไอศกรีม นิทตี้ชู 2 นิ้ว  เดฟหันหน้ามองคนอื่นๆในสนาม  “เราไม่ซื้อให้พวกเขา อ่ะ” นิทตี้ส่ายหน้าแล้วแกะซองไอศกรีม เลือกที่นั่ง  “ไม่ค่ะ อยากกินก็ซื้อเอง ฉันทำทุกอย่างให้เยอะแล้วค่ะ “  เดฟถอนหายใจหนัก เข้ามานั่งข้างธอ “นางฟ้า ยังไม่หายดีเท่าไหร่ ทำไมไม่พักผ่อน นอนพักเยอะๆ  ทำงานบ้านแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายอีก”  ดวงตาสีน้ําตาลใสกระจ่างของหญิงสาวสะท้อนเข้ากับแสงอาทิตย์เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่เดฟหยุดนิ่งมองใบหน้าของเธอขั่วขณะ “ เดฟ คุณตกหลุมรักฉันด้วยเหรอคะ“  เดฟหัวเราะขึ้นดัง “ ฮ่าๆๆ  ผมชอบคุณมาก ตั้งแต่ตอนเจอกันครั้งแรก แต่...ตอนนี้ไม่เอาแล้ว ผมกลัวโดนท่อนเหล็กทุบหัวครับ “  นิทตี้ยิ้ม ยื่นแท่งไอศกรีมของเธอให้ เดฟชิม “คนละรสชาติค่ะ ฉันอาจจะหวานนอกเปรี้ยวใน แต่ไม่ขมนะคะ“ ทั้งคู่หัวเราะ ทำให้วินนี่หันหน้ามองมาทางทั้งสอง