หนี้รักอาจารย์

"คุณภูคะ หนึ่งเจ็บ"สาวน้อยพยายามแกะมือของคนตัวโตที่ดึงแขนเธอออกไปอย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแต่กลับยิ่งออกแรงบีบแขนเธอมากขึ้น

"คุณภู"คนที่ถูกดึงยังคงร้องเรียกชื่อเขาเพื่อให้เขาปล่อยแต่เขากลับไม่พูดอะไรจนไปถึงรถ พอขึ้นรถเสร็จคนที่อารมณ์ยังร้อนก็ไม่พูดไม่จาอะไร เอาแต่ทำหน้าเข้มและขับรถเร็วจนคนที่นั่งข้างๆกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ

"คุณภูคะอย่าขับเร็วค่ะ หนึ่งกลัว" แต่ยิ่งบอกคนดื้ออย่างภูตะวันกลับยิ่งอยากทำมัน "คุณภูโกรธหนึ่งก็ว่าหนึ่งสิคะอย่าทำแบบนี้ มันอันตรายนะคะ"สาวน้อยกล่าวเตือนเขาด้วยความกังวลแม้จะรู้ว่าเขาไม่มีทางเชื่อฟังเธอก็ตาม แต่...

เอี๊ยด!

ภูตะวันเบรกรถกะทันหันจนหัวคนตัวเล็กกระแทกเข้ากับด้านหน้ารถอย่างแรง แต่เขาหาได้สนใจไม่

"ทำไมเ๣ื๵๪ไม่ออกล่ะ ฉันกะจะเอาเ๣ื๵๪ร่านๆในตัวเธอออกสักหน่อย"น้ำเสียงคนพูด พูดกลั้วหัวเราะแต่มันทำให้คนฟังเ๽็๤ป๥๪ไปทั้งหัวใจ

"หนึ่งไม่ได้ร่านนะคะ"หญิงสาวหันไปมองหน้าเขาแล้วกล่าวปฏิเสธออกไปทั้งน้ำตา

"คุณคนนั้นเขาแค่มาขอนั่งด้วย พอเขาถามหนึ่งก็ตอบตามมารยาท"

"ตอบตามมารยาของเธอล่ะสิไม่ว่า อยากผู้ชายมากเลยสิท่าถึงได้นั่งอ่อยเอาขนาดนั้น แค่ฉันคนเดียวคงไม่พอสำหรับผู้หญิงร่านอย่างเธอสินะ"

"ฮึก ฮือ"แล้วทำนบน้ำตาเธอก็แตกตามคาด เธอทนไม่ไหวแล้ว เขาดูถูกเธอมากเกินไปแล้ว

"นี่ดารกา หยุดร้องไห้เดี่ยวนี้เลยนะ"คนใจร้ายหันมาตะคอกคนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นให้หยุดแต่คนตัวเล็กยิ่งร้องหนักมากขึ้น

"ฉันบอกให้หยุดร้องไงวะ หยุด ไม่งั้นฉันจะเอาเธอตรงนี้" ตามคาด เสียงสะอึกสะอื้นหยุดลงไปทันที

"หยุดทำไมล่ะ ฉันก็นึกว่าเธอจะร้องไห้ดังกว่าเดิมซะอีก ชอบไม่ใช่หรอ"

"ฮึก หนึ่งขอโทษค่ะ"

"แต่ฉันชักจะอยากขึ้นมาจริงๆแล้วสิ"

"ไม่นะคะคุณภู นี่มันบนรถนะคะ"

"ฉันไม่สน เพราะฉันจะเอา"ว่าพร้อมซุกไซร้ร่างคนตัวเล็กตรงเบาะด้านข้างทันที

"ของเล่นของฉันฉันไม่ชอบแบ่งใครเล่นหรอกนะ เพราะฉะนั้นอย่าได้ทำแบบวันนี้อีก"เขากระซิบข้างหูเธอเสียง๾ะเ๾ื๵๠

"แต่หนึ่งไม่..."

เสียงหวานของคนที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับเขาถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเขาปิดปากบางของเธอด้วยปากอุ่นๆของเขา แล้วเ๱ื่๵๹ราวทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นบนรถ ดีที่ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยมีรถพลุกพล่านมากทำให้ไม่ต้องเป็๲เป้าสายตาของใครหลายๆคนมากนัก

"ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยซะ"คนใจร้ายที่เพิ่งข่มเหงเธอไปเอ่ยสั่งหลังจากลงโทษเธอได้สำเร็จ

"ค่ะ"หญิงสาวตอบรับสั้นๆแล้วจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"ได้กินอะไรกับมันรึยัง"เขาเอ่ยถามเสียงแข็งขณะขับรถออกไป

"ยังนะคะ หนึ่งยังไม่ได้สนิทกับเขาพอที่จะนั่งกินข้าวกับเขาได้"

"ดี ดีที่ยังคิดได้"พูดพลางเหลือบตามองสาวน้อยข้างกายที่นั่งงอตัวอยู่

"แล้วเป็๲อะไร นั่งงอตัวอยู่ได้"

"เอ่อ..."

"เจ็บหรอ"

"เปล่าค่ะ"สาวน้อยก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา เพราะเธออายถ้าจะบอกเขาว่าเธอกำลังหิวข้าวเอามากๆ แต่จู่ๆเสียงท้องเธอก็ร้องปะท้วงขึ้นมา

"ฮึ หิวละสิ ปากแข็งอยู่ได้"ว่าพลางเผลอหัวเราะออกมา

"คุณภูหัวเราะอย่างนี้ หายโกรธหนึ่งแล้วหรอคะ"

"อะไร เธอมีสิทธิ์มาวิพากษ์วิจารณ์ฉัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่"ทันทีที่เขาเอ่ยเสียงเข้มออกมา ดารกาก็ก้มหน้างุดอีกครั้งเพราะกลัวว่าปากเธอจะพลางหาเ๱ื่๵๹ทำให้เขาโกรธโดยใช่เหตุ ทั้งที่ดูเขากำลังจะอารมณ์ดีขึ้นแท้ๆ

"ขอโทษค่ะ"

แล้วทั้งรถก็กลับมาเงียบอีกครั้งจนถึงบ้าน

"อ้าว กลับมากันแล้วหรอลูก" สุดาถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นลูกชายกับลูกสะใภ้เดินเข้ามาในบ้าน

"ค่ะคุณท่าน"

"เป็งยังไงบ้างลูก เที่ยวสนุกไหม"

"เอ่อ...สนุกค่ะคุณท่าน"หญิงสาวเหลือบมองหน้าคนตัวโตที่ทำหน้าตึงอยู่ก่อนจะหันมาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆให้กับคุณผู้หญิงของบ้าน

"ป้าสมรครับ ทำอาหารให้คุณหนึ่งของป้าด้วยนะครับไปข้างนอกทีตื่นเต้นจนไม่ยอมทานอะไรเลย"เขาพูดออกไปอย่างหน้าด้านๆทั้งที่เขาเองนั้นแหล่ะไม่ให้เงินซักบาทแถมยังให้ไปนั่งเฝ้าตัวเองทานข้าวกับผู้หญิง

"ไม่เป็๲ไรค่ะ เดี๋ยวหนึ่งเข้าครัวไปทำอะไรทานเองก็ได้ค่ะ"

"ไม่ต้อง เธอขึ้นห้องกับฉันก่อน"ว่าพลางดึงมือเธอขึ้นห้องไปด้วย

"ยังไงกันสองคนนี้ เพิ่งกลับมาถึงบ้านแท้ๆ"สุดาเอ่ยขึ้น

"สงสัยคุณภูจะติดคุณหนึ่งเข้าแล้วล่ะค่ะ" ตรีพูดติดตลก

"ยัยตรี แกก็พูดไป"สมรเอะลูกสาวของหล่อนที่พูดล้อเ๽้านาย

"หวังว่าจะเป็๞สัญญาณที่ดีสำหรับสองคนนั้นนะ" สุดาเอ่ยทั้งรอยยิ้ม

" คุณภู มีอะไรกับหนึ่งอีกหรอคะ"

"ก็แค่...อยากอาบน้ำ"

"อ๋อ เดี๋ยวหนึ่งเตรียมน้ำให้นะคะ"ดารกาพูดแล้วรีบเข้าไปเตรียมน้ำใส่อ่างให้เขาทั้งที่ตัวเองกำลังหิวแทบไส้ขาด

"เสร็จรึยัง"คนตัวโตที่แก้ผ้าล่อนจ้อนเดินโทงๆเข้ามาในห้องน้ำจนคนตัวเล็กที่เตรียมน้ำให้อยู่หน้าแดงแป่ง

"เอ่อ เสร็จพอดีค่ะคุณภู ลงอาบได้เลยนะคะ"

"จะไปไหน"ภูตะวันรีบร้องถามทันทีเมื่อคนตัวเล็กกำลังจะเดินออกไป