เสียงเครื่องยนต์เบนซินเงียบลงหน้าบ้านหลังใหญ่สไตล์ร่วมสมัยในย่านชานเมืองที่เงียบสงบ ร่มไม้ใหญ่อายุหลายสิบปีปกคลุมรั้วกำแพงอิฐเก่า ลมเย็นยามบ่ายพัดโชยผ่านทางเดินหินสีเทา
“นายโตแล้วนะภีม กลับมาอยู่บ้านซะที” เสียงของพ่อดังขึ้นหลังปิดประตูรถ
ภีม (Phim) – ชายหนุ่มวัย 23 ปี
รูปร่างสูงโปร่ง ผิวแทนจากการอยู่หอกลางเมือง ผมสีน้ำตาลเข้มเซอร์ ๆ ที่ไม่เคยตั้งใจจัดทรง ดวงตาเรียวลึกมีความเฉยชาบางอย่างแฝงอยู่ ริมฝีปากบาง คิ้วเข้ม และใบหน้าที่ไม่หล่อจัดแต่มีเสน่ห์ “ไม่พูดมากแต่ชวนมอง”
บุคลิก: เงียบ สุภาพ มีความขี้ระแวง แต่มีด้านร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ
“แค่ชั่วคราว” ภีมตอบเบา ๆ พร้อมหิ้วกระเป๋าเป้ขึ้นบ่า หันมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า—บ้านที่เขาเคยอาศัยตอนเด็ก ก่อนจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น
เสียงเปิดประตูบ้านทำให้ความทรงจำเก่าไหลย้อนกลับทันที
กลิ่นไม้อบแดดผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากภายใน แทรกเข้าจมูกอย่างนุ่มนวล
และทันทีที่เขาเดินเข้าไป เขาก็เห็นเธอ…
แพรวา (Praewa) – แม่เลี้ยงวัย 38 ปี
หญิงสาวในชุดอยู่บ้านผ้าซาตินสีน้ำตาลทอง ผมยาวดำขลับถูกรวบหลวม ๆ เผยต้นคอขาวสะอาด ดวงตาเรียวคมที่มีแววทั้งอบอุ่นและลึกลับ ปากอวบอิ่มแต้มลิปบาง ๆ รูปร่างสูงเพรียว หน้าอกสะดุดตา และสะโพกที่ได้รูป แม้เป็แม่เลี้ยง แต่ดูคล้ายพี่สาวคนโตที่มีรังสีเย้ายวนแบบไม่ตั้งใจ
บุคลิก: สุขุม ฉลาด รู้ทัน รู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์ แต่ไม่เคยใช้อย่างโจ่งแจ้ง…จนถึงเวลาจำเป็
“ยินดีต้อนรับกลับนะ…ภีม” เธอยิ้มบาง ขณะเดินเข้ามาใกล้ จังหวะนั้นชุดที่เธอสวมแหวกเล็กน้อยตามแรงลม เผยผิวต้นขาขาวเนียนจนชายหนุ่มหลบตาแทบไม่ทัน
“ครับ…” ภีมกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านเธอไป เขาไม่ลืมหรอกว่าสมัยก่อนเขาเคยแอบชอบแม่เลี้ยงคนนี้…
“ขึ้นไปพักข้างบนเลยก็ได้นะ ห้องเดิมของลูกยังอยู่ครบเหมือนเดิม…”
น้ำเสียงที่เธอใช้ยังคงนุ่มและไหลลื่นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ ภีมรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่ “เด็กผู้ชาย” อีกต่อไป
ขณะเดินขึ้นบันได เขาเห็นใครอีกคนเดินลงมาจากชั้นบน
พิม (Pim) – ลูกติดของแพรวาจากสามีเก่า วัย 20 ปี
หญิงสาวผิวขาวอมชมพู ผมยาวตรงสีน้ำตาลอ่อนที่มักผูกเป็หางม้า ดวงตากลมโตแบบไม่ตั้งใจจะใสซื่อแต่กลับดูน่าค้นหา รูปร่างผอมบาง หน้าท้องแบนเรียบ หน้าอกเล็กแต่สัดส่วนโดยรวมดู “น่าทะนุถนอม”
บุคลิก: ร่าเริง ซน ยั่วแบบเด็ก ๆ แต่บางทีเ้าเล่ห์โดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มของเธอมักมีอะไรซ่อนอยู่
“อ้าวพี่ภีม!” เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมร่างเล็กที่โถมเข้ามากอดแบบไม่ทันตั้งตัว
“กลับมาซะทีน้า…คิดถึง!”
จังหวะที่พิมซบหน้าเข้ามาชิด ภีมรู้สึกได้ถึงผิวนุ่มและกลิ่นแชมพูหอมอ่อนที่เขาคุ้นเคย
แม้จะเป็แค่การกอดแบบน้องสาว แต่กายที่แนบชิดกันทำให้ใจเขาสั่นแปลก ๆ
“โตขึ้นเยอะเลยนะเรา…” ภีมหันหน้าหนีแบบพยายามไม่แสดงออก
“โตขึ้นแค่ตัวแหละ…ใจยังเหมือนเดิมน้า~” เธอยิ้มเ้าเล่ห์ แล้วเดินนำลงไปข้างล่างโดยจงใจ “โยกสะโพก” แบบไม่รู้ตัว
ภีมถอนหายใจแรง ๆ
นี่แค่วันแรก…ก็ใจแป้วละเรา
⸻
คืนนั้น ภีมนอนในห้องเดิม
แต่กลางดึก เขาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฝนตก และ…เสียงฝีเท้าคนเดินเบา ๆ นอกห้อง
ประตูเปิดแง้มออก…
“ภีม…หลับรึยัง?” เสียงของแพรวาเอ่ยแ่เบา
เธอยืนอยู่ในชุดคลุมบางที่เกือบจะโปร่งแสงด้วยความชื้นจากฝน กลิ่นกายอ่อน ๆ ของเธอลอยเข้ามาในห้อง พร้อมสายตาที่ไม่ได้มีแค่ความห่วงใยธรรมดา
…ความรู้สึกผิด กับ ความปรารถนา เริ่มต่อสู้กันในใจของภีมอย่างดุเดือด
1K
