วันนี้ตอนบ่ายมีคาบว่างสองคาบก่อนเลิกเรียน ฉันว่าจะชวนยูนาไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดที่จริงก็อยากจะชวนส้มกับเสือไปด้วยกันอยู่หรอก แต่สองคนนั้นมันติดเรียนกันพอถึงคาบว่างฉันก็เอ่ยชวนยูนาทันที
“ยูนา ปะไปห้องสมุดกัน”
“โอเค รอก่อนนะดา เดี๋ยวเราเก็บของแป๊บ แล้วดาไม่ชวนสองคนนั้นไปด้วยเหรอ"
“สองคนนั้นมันติดเรียนน่ะ” ฉันส่ายหัวตอบ ยูนาพยักหน้าเข้าใจ
เราสองคนเดินออกจากห้องเรียนตรงมาที่ห้องสมุดทันที อาคารของห้องสมุดมีทั้งหมด3 ชั้น ตัวขนาดของอาคารมีขนาดใหญ่ ข้างในก็กว้างขวาง มีโต๊ะอ่านหนังสือวางตามจุดต่างๆแม้กระทั่งห้องอ่านหนังสือแบบส่วนตัวก็มีห้องส่วนตัวส่วนมากนักเรียนจะนิยมใช้ติวสอบหรือทำการบ้านกันฉันชอบที่สุดก็คงเป็แอร์ที่ถูกเปิดจนเย็นเจี๊ยบั้แ่เปิดเรียนฉันมาที่นี่ประมาณสองสามครั้งได้
ฉันกับยูนาเดินไปแสกนบัตรนักเรียนที่ประตูทางเข้าของห้องสมุดเพื่อเข้าไปข้างในเราสองคนเลือกโต๊ะที่ใกล้กับโซนหนังสือเรียน พอได้โต๊ะนั่งแล้วฉันกับเธอก็แยกย้ายกันไปหาหนังสือที่ตัวเองสนใจฉันได้หนังสือเฉลยวิธีทำโจทย์คณิตศาสตร์ที่พอใช้ได้มาสองเล่มกับแบบฝึกหัดหนึ่งเล่มที่ฉันจะยืมไปซีรอกซ์เอาไว้ฝึกทำโจทย์พอได้สิ่งที่้าแล้วฉันก็กลับไปที่โต๊ะ บนโต๊ะมียูนานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ยูนาได้หนังสืออะไรมาบ้างอะ”ฉันถามเธอ
“ภาษาอังกฤษจ้า” เธอพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่กองหนังสือบนโต๊ะมีหนังสือภาษาอังกฤษอยู่สี่ห้าเล่ม
“เยอะมาก ยูนาชอบภาษาอังกฤษเหรอ”ฉันละสายตาจากกองหนังสือหันไปถามเธอ
“ก็นิดหน่อยน่ะ ไม่สิ ต้องบอกว่าฉันสอบภาษาอังกฤษสุดๆไปเลยต่างหาก” เธอยิ้มอย่างเขินอาย ใบหน้าสวยของเธอขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยฉันพยักหน้าเข้าใจ
วันนี้ฉันได้รู้จักสิ่งที่ยูนาชอบเพิ่มขึ้นอีกอย่างและดูเหมือนว่าเธอก็มีมุมที่เขินอายเหมือนคนอื่นเขาด้วยเราทั้งคู่ต่างใช้เวลาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็เวลานานกว่าชั่วโมงถึงได้เงยหน้าขึ้นมาจากสิ่งที่ทำอยู่
“เฮ้อ ฉันจะอ้วกเป็ตัวเลขอยู่แล้วฉันควรหยุดทำได้แล้ว” ฉันพูดกับตัวเองอย่างเอียนๆ ยูนายิ้มขำ
“ไม่ต้องมาทำเป็ยิ้มขำเราเลยยูนา” ฉันมองค้อนเธอ “เดี๋ยวเราไปหาหนังสืออ่านเล่นก่อนนะ” ยูนาพยักหน้ารับ
ฉันเดินมาดูหมวดนวนิยายสยองขวัญหนังสือที่อยู่ในหมวดนี้ บางเื่ฉันก็เคยอ่านแล้ว เื่ใหม่ๆที่ฉันยังไม่เคยอ่านก็มีเหมือนกัน ฉันกำลังใช้สายตาไล่ดูชื่อเื่และหน้าปกของนวนิยายว่ามีเื่ไหนน่าสนใจบ้างและแล้วฉันก็เจอเื่ที่สนใจ ขณะที่ฉันกำลังจะยื่นมือไปหยิบมันมา ก็มีมือใหญ่คู่หนึ่งหยิบมันไปก่อนฉันเงยหน้ามองคนที่ยื่นมือมาชิงมันไปก่อน ใบหน้าหล่อที่คุ้นเคยก็ปรากฎให้ฉันเห็นจะไม่ให้คุ้นได้ไงก็ฉันเพิ่งเจอเขาครั้งแรกเมื่อวานไม่คิดว่าจะเจอกันอีกครั้งเร็วขนาดนี้
“อ้าว เธอคือคนที่ปีนกำแพงหลังโรงเรียนเมื่อวานนิ”
ครั้งนี้เราก็อยู่ใกล้กันอีกแล้วฉันได้กลิ่นหอมเย็นๆ ของโคโลญจน์จากเขาด้วย ดูเหมือนว่าใจฉันจะเต้นแรงอีกแล้วที่สำคัญมันเต้นแรงกว่าเมื่อวานเสียอีก
“อา นายนี่เอง” พอได้มองเขาดีๆ ฉันเพิ่งสังเกตว่าเขาสูงมากฉันสูงแค่ไหล่เขาเอง
“เธอคงอยู่ ม.4 สินะ งั้นขอแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกเธอว่าน้องก็แล้วกัน”
ร่างสูงคิดเองเออเอง ไม่รอคำตอบจากฉันด้วยซ้ำ
“เอาที่รุ่นพี่สบายใจเลยค่ะ” ฉันไม่กล้าสบเขา ตอนที่ร่างสูงมองมาที่ฉัน ฉันรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างมันร้อนผ่าวไปหมด
“555 อะไรกันเปลี่ยนคำเรียกเร็วชะมัด เขินเหรอเรา”เสียงหัวเราะทุ้มๆ ของเขายิ่งทำให้ฉันเขินอายกว่าเดิม
“โอเคๆ พี่ไม่แกล้งเราแล้ว พี่ชื่อคริสนะยินดีที่ได้รู้จักนะน้อง......” เขายิ้มกว้างให้ฉันแล้วเลิกคิ้วถาม
“ดาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะรุ่นพี่” ฉันยิ้มพร้อมเอาผมทัดหูข้างขวาไว้
“โอเคน้องดา งั้นเล่มนี้พี่ขอนะ พี่ไปละไว้เจอกันใหม่”เขาจากไปทันทีหลังจากที่ได้หนังสือเล่มนั้น ฉันรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้บอกลาเขาเลยยืนเหม่อได้ไม่นาน ฉันก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ไม่ดังเกินไปทักจากข้างหลัง
“ดา”
“ไงเสือ” ฉันหันไปยิ้มทักทายเสือ “มากับส้มเหรอ”
“ใช่ ส้มมันนั่งอยู่กับยูนาที่โต๊ะน่ะแล้วนี่ดามาทำอะไรที่โซนนี้” เขาใช้นิ้วชี้ดันแว่นอันหนาเตอะให้เข้าที่พร้อมพูดกับฉัน
“แค่มาหาอะไรอ่านคลายเครียดน่ะแล้วเสือละมาทำอะไรที่โซนนี้” ฉันยิ้มบางให้เขา
“เราแค่เดินผ่านมาแล้วเจอดาพอดีน่ะ ดาชอบอ่านแนวนี้เหรอ”
“อือ อ่านแล้วสนุกดีน่ะ” ฉันพยักหน้าตอบคำถามเขา
“งั้นเหรอ? ดาชอบแนวนี้สินะ”เสือพยักหน้าแล้วพึมพำอะไรกับตัวเองสักอย่างฉันได้ยินไม่ชัดเพราะมันเบามาก ฉันเลยเอ่ยถามเขาเพื่อความแน่ใจ
“เสือพูดอะไรนะเมื่อกี้”
“เปล่า เราไม่ได้พูดอะไร” เขาส่ายหน้าตอบ ฉันเลยชวนเขากลับโต๊ะเพราะได้สิ่งที่้าแล้ว
“ปะเสือ จะกลับโต๊ะเลยไหม”
“อือ”เขาพยักหน้าตอบรับคำชวนของฉัน
เราสองคนเดินกลับมาที่โต๊ะบนโต๊ะตอนนี้มีส้มกับยูนานั่งอยู่ สองคนนั้นเวลาอยู่ด้วยกันทีไรชอบคุยกันเสียเหลือเกินขนาดนั่งอยู่ในห้องสมุดยังพยายามคุยแบบกระซิบกระซาบแทน ฉันรู้สึกนับถือความพยายามของสองคนนี้จริงๆ ฉันเดินอ้อมมาที่ข้างหลังของทั้งสองคนและยื่นมือไปจับไหล่ของทั้งคู่พร้อมก้มตัวลงไปกระซิบถามเพื่อนทั้งสองของฉันสะดุ้งเล็กน้อย
“คุยเื่อะไรกันเหรอจ๊ะสองสาว”
“ใหมดเลยดา แกนี่เล่นมาเงียบๆ เลยนะ ฉันหัวใจวายขึ้นมาทำไงยะ” ส้มมันหันมากระซิบบ่นฉัน ยูนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ฉันพยายามกลั้นขำสีหน้าเหวอๆของทั้งคู่จนรู้สึกปวดท้อง
“ยังจะมาขำกันอีกนะ” ส้มมันถลึงตาใส่ฉันจนตาจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้ว
“ขวัญอ่อนกันเหลือเกินนะแม่คุณ” ฉันแซวสองคนนั้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “สรุปคุยเื่อะไรกัน”
“ก็เื่ที่โรงเรียนเราจะจัดงานประกวดขวัญใจมหาชนน่ะสิยูนาเองมันก็จะลงประกวดกับเขาด้วย” ส้มเอ่ยตอบ แล้วมันก็หันไปถามเสือที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“เสือ แกไม่สนใจบ้างเหรอ ถ้าแกถอดแว่นออกนะ ใบหน้าหล่อๆของแกคงตกคนได้เป็ขบวน”
“ไม่ประกวดแล้วฉันจะได้อะไร” เสือส่ายหัวปฏิเสธ
“ก็มีสาวๆ มาตามกรี๊ดไง” ส้มมันพยายามโน้มน้าวเสือ
“ฉันดูเหมือนอยากให้คนมาตามกรีดหรือไง” สีหน้าของเสือราบเรียบพอๆ กับน้ำเสียงของเขา
“ชิ เสียของชะมัด” เสือได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาให้ส้มที่ตอนนี้กำลังบ่นกับตัวเองอยู่ส้มมันเลยหันไปคุยกับยูนาต่อ เพราะเสือไม่มีทีท่าว่าจะสนใจที่จะลงประกวดเลยสักนิดมันเลยไม่เซ้าซี้อะไรอีก
ฉันเองก็กลับมาอ่านหนังสือนวนิยายสยองขวัญที่ฉันหยิบมาเพื่ออ่านฆ่าเวลารอเลิกเรียนต่อจนเวลาผ่านไปนานพอสมควรเสียงออดก็ดังขึ้น ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วพวกเราสี่คนหยุดทำกิจกรรมทุกอย่างและเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านเราบอกลากันเล็กนน้อย จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ฉันฮัมเพลงพร้อมเปิดประตูบ้านเข้าไปอย่างอารมณ์ดี อารมณ์ดีขนาดที่ว่าแม่ยังเอ่ยแซว“เื่อะไรที่ทำให้ลูกแม่อารมณ์ดีขนาดนี้กันนะ”
ฉันได้แต่ยิ้มให้แม่ ท่านขำกับท่าทีของฉันเล็กน้อยและเอ่ยชวนฉันมากินของว่างด้วยกันฉันพยักหน้าตอบรับคำชวนของท่านแล้วขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนค่อยลงมา
เื่ที่ทำให้ฉันรู้สึกอารมณ์ดีงั้นเหรออาจจะเป็เื่ของรุ่นพี่คนนั้นละมั้ง มุมปากของฉันฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อๆของเขา
1K
