บทที่ 6 หลังจากนี้ผมจะให้เงินทั้งหมดกับคุณ
สหกรณ์ค่อนข้างใหญ่ แต่การซื้อของต้องใช้คูปอง หลังจากเดินดูอาหารแล้ว สวี่หรานก็หยิบเอาคูปองอาหารออกมาใบหนึ่ง พร้อมกับเงินอีกห้าเหมา แลกเอาขนมปังอบมาหนึ่งถุง พอเห็นว่ามีผ้าขายด้วย ก็หยิบเอาคูปองผ้าออกมา ซื้อผ้าฝ้ายมาอีกหน่อย
พอกลับมาถึงบ้านโจวจินฮวาเห็นสวี่หรานถือของเข้าห้องไปเลย ไม่แม้แต่จะให้เธอดู ก็พูดขึ้นว่า “ไม่หาเงินสักหยวน แต่ใช้เงินเก่งจริงๆ” สายตาก็ยังคงจ้องไปที่ห้องเก็บของเก่าๆ อยากจะรู้ว่าสวี่หรานซื้ออะไรดีๆ มาบ้าง
สวี่หรานไม่สนใจโจวจินฮวา เงินกับคูปองเป็ของเธอ เธอจะใช้ยังไงก็ได้ ตอนนั้นแม่เลี้ยงรับเงินสินสอดจากลุงของเหยียนฮ่าวไป 300 หยวน ก็เพื่อที่จะเอาเงินไปสร้างบ้านให้ลูกชายของตัวเอง ถึงแม้ว่าแม่เลี้ยงจะเป็แค่แม่เลี้ยง แต่พ่อแท้ๆ ก็คือพ่อแท้ๆ ก่อนที่เธอจะออกจากบ้าน พ่อก็ให้เงินเธอมา 100 หยวนกับคูปองอาหารอีกนิดหน่อย ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
สวี่หรานเรียกเหยียนเยว่กับเหยียนชิวเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตู แบ่งขนมปังให้คนละหนึ่งชิ้น แล้วแอบกินกันเงียบๆ ในห้อง
“พี่สะใภ้ พวกเรากินกันเองแบบนี้จะดีเหรอคะ? แล้วน้าสะใภ้ล่ะ...” เหยียนเยว่กลัวว่าถ้าโจวจินฮวารู้ว่าพวกเขาแอบกินขนมปัง จะต้องโกรธแน่ๆ
“พวกเรากินเอง ถ้าหล่อนอยากจะกิน ก็ให้ไปซื้อเองสิ!” สวี่หรานกล่าว หลังจากทนกินอาหารพวกนั้นของโจวจินฮวามาหลายมื้อ ในที่สุดก็มีมื้อที่กินได้อร่อยบ้างแล้ว
เหยียนชิวมองไปที่หน้าประตูแล้วก็ชี้ไป สวี่หรานมองตามก็เห็นเงาหัวคนโผล่ออกมาจากหลังประตู เป็โจวจินฮวาที่แอบฟังอยู่
สวี่หรานคิดแผน เธออยากจะหลอกโจวจินฮวา จึงพูดเสียงดังว่า “พี่สะใภ้มีเงินอยู่สิบหยวน ซ่อนอยู่ใต้หมอน ต่อไปนี้ถ้าอยากกินอะไรเราก็แอบกินกันเงียบๆ นะ”
เหยียนเยว่ได้ยินแบบนั้นก็รีบทำเสียง “ชู่” รู้อยู่แล้วว่าข้างนอกมีคนแอบฟัง ทำไมยังกล้าพูดว่ามีเงินอีก ต่อให้มีแค่หนึ่งเฟินโจวจินฮวาก็ต้องรีบมาเอาไปแน่ๆ!
สวี่หรานส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม เงินของเธอน่ะ เธอพกติดตัวตลอด เื่ ที่ว่า"ใต้หมอนมีเงินสิบหยวน" เป็แค่เื่ที่หลอกโจวจินฮวาเท่านั้น ดูสิว่าโจวจินฮวาจะติดกับหรือเปล่า!
...…
ตอนเย็นพอเหยียนฮ่าวกลับมา เห็นว่าสวี่หรานเก็บขนมปังไว้ให้ชิ้นหนึ่ง ก็รีบถาม “คุณซื้อมาเหรอ?” ยังไงก็ไม่ใช่โจวจินฮวาที่แบ่งให้แน่ๆ ถ้าโจวจินฮวามีของกินอะไร ก็ต้องเก็บไว้ให้ลูกชายของตัวเองก่อนเสมอ ไม่เคยสนใจพวกเขาเลยสักครั้ง
“อืม” สวี่หรานตอบ “ขนมปังสีดำๆ นั่นฉันกินไม่ลง...” เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เธอก็พยายามแล้ว แต่กินไม่ลงจริงๆ
“คุณไปเอาเงินมาจากไหน?” เหยียนฮ่าวถามต่อ
“ที่บ้านให้มานิดหน่อย” สวี่หรานกล่าว ก่อนที่เงินจะหมด เธอต้องรีบหาทางหาเงินให้เร็วที่สุด
เหยียนฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้พอเงินเดือนออก ผมจะเอามาให้คุณเก็บไว้ก็แล้วกัน”
จริงๆ แล้ว สวี่หรานไม่ค่อยรู้เื่คะแนนงาน จึงถือโอกาสนี้ถาม
“คะแนนงานของนายเดือนหนึ่งได้เงินเท่าไหร่เหรอ?”
“ได้ประมาณ 32 หยวน” ในหมู่บ้านได้เท่านี้ถือว่าเยอะแล้ว แรงงานคนอื่นๆ ได้ประมาณ 28 หยวนก็ถือว่าดีแล้ว ส่วนผู้หญิงก็ประมาณ 25 หยวน
“เท่าไหร่นะ?” สวี่หรานรู้สึกใ เงินเดือนแค่ 32 หยวน เธอเพิ่งเคยได้ยิน แบบนี้เงิน 100 หยวนก็เยอะมากแล้ว ถือว่าพ่อของเธอก็ยังมีน้ำใจอยู่บ้าง
“ปลายปี กองผลิตก็จะแบ่งเนื้อ ไข่ วุ้นเส้นอะไรพวกนี้ให้อีกนิดหน่อย” ก็ถือว่าเยอะแล้ว
สวี่หรานคิดว่าขนมปังที่ซื้อมาเมื่อเช้าชิ้นละ 8 เฟิน แบบนี้เงิน 32 หยวนก็มีค่ามากเลยน่ะสิ
“ก็ได้” สวี่หรานพยักหน้า แต่…
“แต่น้าสะใภ้ของนายคงจะไม่ยอมง่ายๆ” ถ้าให้เงินเธอ ด้วยนิสัยของ โจวจินฮวา ต้องบุกมาทวงเงินแน่ๆ
1K
