ก่อนกลับลุงหมอตัดสินใจแล้วว่า จะมาอยู่กับพี่นทีด้วย แกรออีกหกเดือนถึงจะเกษียณ แกให้พี่นทีช่วยดูที่ให้แกสักผืน แกจะได้ตั้งรกรากที่นี่เลย
"แม่ต๋า แม่กลับบ้านเยยเป่า"ก้อง
"แล้วหนูอยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่าครับ"กมล
"หนูไม่ยู่จักที่นี่เยย"ก้อง
น้องก้องยิ้มเขิน คงอยากไปเที่ยวที่แปลกตาจากเดิม แต่ตัวเองไม่รู้จักสถานที่นี้ เลยไม่สามารถบอกความ้าได้
"หนูอยากไปห้างใหญ่ๆในเมืองค่ะ"เมษา
"ผมก็อยากไปครับ"ธันวา
"นั้น!!! หนูด้วยกั๊บ"ก้อง
"เราแวะสักหน่อยก็ได้ อีกไม่นานก็ถึง เป็ทางผ่านพอดี แค่เราต้องเลี้ยวรถไปในตัวเมือง"ศักดิ์
"เอางั้นก็ได้จ๊ะ"กมล
เมื่อเราเลี้ยวรถเข้ามาในตัวเมือง จะเจอกับสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ กินเนื้อที่หลายสิบไร่ ผู้คนพลุกพล่านตลอดเวลา ถือเป็สิ่งปลูกสร้างที่ทันสมัยที่สุดในตอนนี้
พวกเราเดินเกาะกลุ่มกันมา ไม่มีใครแยกตัวไปเดินลำพัง เพราะทุกคนก็คงมาที่นี่ครั้งแรกเหมือนกันศักดิ์อุ้มน้องก้อง เขาไม่อยากปล่อยน้องก้องเดินเอง กลัวจะหลง หรือเผื่อเกิดเื่ไม่คาดฝัน เขาป้องกันไว้ก่อนดีกว่า
"พี่นที เคยอยู่แถวนี้ไหมครับ"กมล
ที่กมลถามนทีไปแบบนั้น เพราะเขาสังเกตอาการของนที ที่เดินลงมาจากรถ นทีมีสีหน้าที่ดูกังวล หวาดระแวงตลอดเวลาที่เดินเข้ามายังศูนย์การค้า
"อืม เคยอยู่ตอนท้องน้องวาริ 2 เดือนแรก ก่อนไปอยู่กับลุงหมอ พี่ไม่เคยออกจากบ้านเลยยันคลอด"นที
เด็กๆ ทุกคนเลือกของเล่นที่ไม่มีขายในจังหวัดที่อยู่ น้องก้องได้หุ่นยนตร์และชุดตัวต่อชุดใหญ่ เมษาขอตุ๊กตาผ้าของเด็กผู้หญิงกับชุดเครื่องเขียน ส่วนธันวาได้รถโมเดลและอุปกรณ์การเรียน
"โอ๊ย! "นที
"อุ๊ยเราเจอใครด้วยค่ะ คุณนายขาาา"
"นึกว่าใคร อดีตคุณนายที่สองนี่เอง"
กมลเข้าใจสถานการณ์ทันที เขามองสีหน้านทีที่ซีดเผือดเมื่อเจอผู้หญิงสองคนนี้ คงตั้งใจชนสินะ ดีที่พี่นทีไม่ได้อุ้มน้องวาริเอง ลุงกรขอเป็คนอุ้ม
"คุณมีธุระอะไรกับภรรยาผม"ลุงกร
เ้าชายขี่ม้าขาวชัดๆ เลย กมลมองดูฉากเ้าชายปกป้องเ้าหญิง
"หึหาผัวใหม่ได้ไวจังเลยนะ "
กมลเดินไปบีบมือนที เป็สัญญาณให้เขาตอบโต้กลับบ้าง ก่อนที่นทีจะเดินไปยืนประจันหน้าทั้งสองคน
"สวัสดีครับคุณนาย นี่สามีและลูกของผม พอดีเรามาซื้อของ มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า ถ้ามีก็รีบพูดมาครับ ผมเสียเวลามากแล้ว"นที
"เปล่าหนิ แค่คนเคยอยู่บ้านเดียวกัน ก็เลยมาทักทาย"
"เหรอครับ แล้วตอนนี้สบายดีนะครับ เสี่ยไปไหนละครับ ไม่ได้มาด้วยเหรอ"นที
"แกถามหาเขาทำไม"
"แค่อยากจะเตือนนะครับ อย่าเอานิสัยที่เคยทำกับผม ไปทำใส่ใครอีก บางทีมันอาจจบไม่สวยทุกครั้งนะครับ"นที
"แก!!!!"
"ลาละครับ หวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะครับ"นที
พวกเราเดินเลี่ยงออกมาจากสองคนนั้น สังเกตสีหน้าของนทีแล้ว เหมือนตัวเองปลดล็อกทุกสิ่งที่อยู่ในใจ เขาคงเคยหวาดกลัวคนพวกนี้ เพราะเมื่อก่อนพี่นทีอยู่ตัวคนเดียว แต่ปัจจุบันพี่นทีมีพวกเราอยู่ด้วย
"พี่ว่าเด็กๆ คงหิวกันแล้วแหละ"ศักดิ์
"งื้อ ป้อต๋ายู้ด้วยเหยอ คุณท้องหนูร้องใหญ่เลย"ก้อง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าเด็กแสบ แก้มพองไปหมดแล้ว กินเก่งเหลือเกิน"สิง
"มลว่าเราไปทานที่ศูนย์อาหารกันดีกว่า "กมล
ทุกคนมารวมตังกันสั่งอาหารมาทาน เป็อาหารง่ายๆ กมลเริ่มเล่าเื่ที่นทีเจอมาให้ทุกคนฟัง เพราะตอนนั้นคนอื่นอยู่ในร้านขายเสื้อผ้า แต่กมลกับนทีและลุงกรยืนรออยู่หน้าร้าน ไม่ได้เข้าไปด้วย
"นทีไม่เป็ไรใช่ไหมลูก"แม่แก้ว
"ไม่เป็ไรครับ ตอนแรกก็กลัว แต่พอคิดอีกทีผมมีทุกคนแล้ว ผมจะไม่กลัวพวกเขาอีก"นที
"พี่ละอดเห็นหน้าคนใจบาปเลย"น้อย
"เขาไม่ส่งสัยเื่หนูวาริใช่ไหม"พ่อสร
"ไม่หรอกครับ เพราะเขาคงคิดไม่ถึง และคงไม่ได้ใส่ใจเื่นี้ด้วย"นที
หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วทุกคนเตรียมตัวขึ้นรถ เดินทางกลับบ้าน
"หนูเป็อะไรมองกังวลแปลกๆ บอกพี่ได้นะ"ศักดิ์
"มลก็ไม่รู้พี่ อยู่ดีๆ รู้สึกมีรางสังหรแปลกๆ ั้แ่เมื่อคืนแล้ว แต่มลไม่รู้จะบอกพี่ยังไงดี"กมล
"ไม่เป็ไร อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็ถึงบ้านแล้ว"ศักดิ์
"อื้อ"
"แม่ต๋า หนูโอ๋โอ๋แม่ต๋านะกั๊บ"ก้อง
น้องก้องเห็นแม่จ๋าไม่ค่อยพูด แม่จ๋านั่งเงียบๆ เขารู้สึกเป็ห่วงแม่จ๋า กลัวแม่จ๋าจะไม่สบายอีก เขาไม่อยากให้แม่จ๋านอนแล้วไม่ตื่นไปหลายวันอีกครั้ง น้องก้องกลัวว่าถ้าแม่จ๋าตื่นมาจะกลับไปดุเขาเหมือนเมื่อก่อน
ยิ่งระยะทางใกล้บ้านเท่าไหร่ ความไม่สบายใจก็เพิ่มทวีคูณมากขึ้น จนรถทุกคันมาจอดที่หน้าบ้านของพ่อสร ทุกคนก้าวลงจากรถ ด้วยอาการปรกติ เพราะมีกมลเท่านั้นที่รู้สึกว่า ต้องมีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านแน่
"คุณพระช่วย!!!นี่มันอะไรกัน"แม่แก้ว
ภาพตรงหน้าคือ บ้านที่ประตูถูกงัดออกมา ข้าวของในบ้านกระจัดกระจาย บ้านที่เคยสะอาดตา ของวางไว้เป็ระเบียบ ณ เวลานี้ ของกระจัดกระจายเต็มบ้าน
ถ้วยจานในครัวก็แตกละเอียด ที่นี่คงถูกรื้อค้นหาของมีค่าแน่นอน แต่พวกโจรคงไม่ได้อะไรไป แล้วน่าจะโมโห เลยหันมาทำลายข้าวของ
โชคดีที่พวกเขาเก็บเงินไว้ที่ธนาคารทั้งหมด แต่พวกที่มาค้นบ้าน่ที่พวกเขาไม่อยู่บ้าน คงไม่คิดว่าจะไม่มีของมีค่าอยู่ที่บ้าน เพราะคนสมัยนี้น้อยคนนัก ที่จะฝากเงินไว้ธนาคาร
ทุกคนมีความเชื่อเดิมๆ ของคนรุ่นเก่า ที่ชอบเก็บสมบัติไว้ที่บ้าน บ้างก็ฝังดิน เมื่อก่อนบ้านแม่แก้วก็ทำเช่นกัน แต่เมื่อกมลเริ่มมาเป็กมลคนใหม่ เขาได้ให้ทุกคนเปลี่ยนวิธีคิดใหม่
ชาวบ้านส่วนมากกลัวว่า การเอาเงินไปฝากธนาคาร จะทำให้เงินของตัวเองถูกคนเอาไป
"ไอ้สิงไปแจ้งผู้ใหญ่บ้าน"พ่อสร
"พี่น้อยจะทำอะไร"กมล
"เก็บข้าวของที่เสียหาย เอาไปทิ้ง ทำไมเหรอ"น้อย
"อย่าเพิ่งเก็บเลยพี่ ให้ผู้ใหญ่มาดูที่เกิดเหตุก่อนดีกว่าจ๊ะ เดี๋ยวไม่มีหลักฐาน"กมล
"อื้อ จริงด้วยสิ พี่ก็ไม่ทันคิด มั่วแต่ใ"น้อย
"ใครมันทำแบบนี้ อยู่มาจนจะแก่ตายแล้ว ไม่เคยเห็นบ้านไหนเป็แบบนี้เลย"พ่อสร
ทุกคนอยู่ในสภาวะใ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน เด็กๆ ที่หลับมาตลอดทางเริ่มตื่นขึ้นทีละคน
"ใครมันพังบ้านเราแบบนี้"ธันวา
"ไม่รู้เหมือนกันลูกเอ้ย"แม่แก้ว
"มีผู้ย้ายมาพังบ้านเยาหมดเยย"ก้อง
"ไม่เป็ไรครับแค่นี้เอง ของพังก็ซื้อใหม่ เรามีเงินแล้วนะ"กมล
"อู้วจริงโด้ย แม่จ๋าจัดการผู้ย้ายได้ไหม"ก้อง
คำพูดของน้องก้องทำให้หมดฉุกคิดอะไรบางอย่าง เขามีของดีกับตัว ลองหน่อยก็ไม่น่าเป็อะไร ถ้าได้ผลก็ดีไป ถ้าไม่ได้ผลก็ช่างมัน
กมลเดินเข้าไปในบ้านแล้วลองเปล่งวาจาออกมา เขาอยากรู้นัก ใครที่มาทำกับบ้านของพวกเขาแบบนี้
"ใครที่มันมารื้อข้าวของในบ้านนี้ขอให้มันปวดแสบปวดร้อนไปทั่วตัวมีชีวิตเหมือนอยู่ในกระทะ"กมล
หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านมาถึง ผ่านไปสักพักตำรวจก็ตามมา ทุกคนเก็บหลักฐานที่พอจะมีหลงเหลืออยู่แต่ก็ไม่ค่อยมีร่องรอยอะไรให้เห็น
"เฮ้อ หมู่บ้านของเราไม่เคยเกิดเื่แบบนี้ ใครมันทำกับคนหมู่บ้านเดียวกันแบบนี้"ผู้ใหญ่บ้าน
"พวกฉันไม่เคยไปทำให้ใครเดือดร้อนเลย"พ่อสร
"ข้าจะหาทางสืบดู มีอะไรก็ไปหาได้ตลอดเวลา"ผู้ใหญ่บ้าน
หลังจากผู้ใหญ่บ้านกลับไปแล้ว เราก็ช่วยกันจัดเก็บข้าวของให้เป็ระเบียบ พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อของใช้มาใหม่ทั้งหมด ลุงกรเองวันนี้ก็มาค้างที่นี่ แกชวนทุกคนไปนอนที่บ้าน แต่ไม่มีใครอยากไป
"หนูวาริ ยินดีต้อนรับนะลูก หน้าตาน่ารักน่าชังจังเลย"แม่แก้ว
"ความอิจฉาของคนมันน่ากลัวจริงๆ เลยนะ"ลุงกร
"ช่างมันเถอะ เราไม่ได้เสียอะไรไป แค่ข้าวของเราซื้อใหม่ได้"พ่อสร
กมลนั่งเงียบมานานจนศักดิ์เริ่มเป็ห่วง เขายื่นมือไปกุมมือของกมลไว้
"มลไม่ได้เป็อะไรหรอกจ๊ะ เพียงแต่ว่ามลกำลังรอผลที่จะเกิดอยู่"
หลังจากนั้นกมลเริ่มเล่าสิ่งที่เขาเปล่งวาจาออกไป พรุ่งนี้ทุกคนจะสลับกันไปในหมู่บ้าน เพื่อหาข่าวและคอยสังเกต จะมีใครที่มีอาการตามที่วาจาของกมลได้เอ่ยออกไปบ้าง
ทุกคนตกลงกันว่าใครจะไปจุดไหนของหมู่บ้านบ้าง ที่บ้านก็จะมีนทีกับลุงกรน้องวาริอยู่ที่บ้านตลอด
....................................
ขอบคุณรีดที่แจ้งเื่คำผิดให้นะคะ น่ารักจริงๆ วันนี้อาจมาได้ตอนเดียวค่ะ เพราะที่สต๊อกไว้หมดแล้วค่ะ????
8K
