ซากศพ
กลิ่นเื
ชิ้นส่วนร่างกายขาดวิ่น
จิตใจ ห้วงความรู้สึกดำดิ่งลงสู้ความมืดมิดเอวา ชายผู้ต่อสู้ดิ้นรนในโลกโลกาวินาศแห่งนี้มานานสิบปี เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อซอมบี้หลายสิบตัวกำลังฉีกทึ้งร่างกาย เ็ปแสนสาหัสที่เกิดขึ้นบนร่างกายไม่อาจเทียบเท่ากับความเ็ปในหัวใจของเขาได้
ทำไม
คำๆนี้ดังขึ้นหลายต่อหลายครั้งเขาไม่เข้าใจ ทำไมคนที่เขารักที่สุดถึงได้ผลักเขาเข้าไปในฝูงซอมบี้เพื่อเปิดทางหนีให้กับตนเองและเพื่อนรักเอวาใช้สายตาพร่าเลือนมองแผ่นหลังทั้งสองคนวิ่งห่างออกไป มือจับกันเอาไว้แน่น
หึ
เอวาหัวเราะเยาะในสิ่งที่ตนเองเคยทำมาเสียสละอาหาร ที่นอนดีดี รวมทั้งสิ่งของมากมายให้เธอ แต่แล้วเขาก็ตายด้วยน้ำมือของเธอ
การต่อสู้พึ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาแต่เพราะเสียงการต่อสู้ดังมากจนเกินไป ฝูงซอมบี้แอบซ่อนอยู่มุมต่างๆแถวนี้วิ่งกรูกันเข้ามาผลึกที่ได้จากซอมบี้ระดับ 10 อยู่ที่เขาเอวากำมือแน่น ลำไส้ถูกสาวออกไปรับรู้ถึงความเ็ปมากมายจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็คำพูดได้
เอวาตัดสินใจเอาผลึกสีดำในมือยัดเข้าไปในปาก เขาดิ้นรนต่อสู้อย่างยากลำบากตั้งมากมายเพื่อที่จะยกระดับความเป็อยู่ของตนเองและแฟนสาว แต่มันก็พังครืนลงอย่างไม่เป็ท่าไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรือเขาอาจจะรู้ เพียงแค่ไม่อยากจะรับรู้มันอีก
ดวงตาสีดำสนิทค่อยๆปิดลงช้าๆเนื้อหนังถูกกัดกินกระชากทึ้ง กระเพาะของเขาแสบร้อน พลังของผลึกซอมบี้ระดับ 10ที่ใช้คนสามร้อยต่อสู้โค่นล้มมันมาได้กำลังะเิพลังทั้งหมดออกมา ปกติแล้ว ร่างกายของเขาไม่มีคุณสมบัติรับเอาผลึกนี้เข้าไปในร่างกายผู้มีพลังมิติธาตุระดับ 7 แบบเขาทำได้เพียงเป็สถานที่ขนเสบียงและช่วยต่อสู้อยู่เื้ั ไม่มีความสำคัญเท่าผู้มีพลังโจมตีรุนแรงระดับสูงกว่าได้ผู้มีพลังมิติจะอ่อนแอมาก่แรกๆจนถึงระดับ 2 แต่ถ้าผ่านระดับ 2 ไป ผู้ใช้พลังมิติจะแข็งแกร่งอย่างมาก ทว่ามันแลกมาด้วยความยากลำบาก ่แรกต้องให้คนอื่นปกป้อง ถ้าไม่แล้วผู้ใช้มิติต้องตายไปก่อนจะขึ้นระดับ 3 แน่นอน เพราะอย่างนั้นทุกคนจึงคิดว่า เขาเป็คนที่มีพลังที่อ่อนแอมากที่สุดและเขาก็จงใจที่จะให้พวกนั้นเข้าใจแบบนั้น แอบซ่อนพลังไม้ตายเอาไว้ ไม่คาดว่าไม้ตายที่อุจส่าซ่อนเอาไว้เพื่อใช้ในเวลาที่คับขันที่สุดจะไม่ได้หยิบมันออกมาใช้จนถึงวันที่เขากำลังจะตาย
ผลึกสามารถดูดกลืนด้วยผู้มีพลังระดับเทียบเท่าระดับผลึกเท่านั้นนอกจากผู้มีพลังคนนั้นจะอยู่ใน่ตัดผ่านถึงจะสามารถดูดกลืนผลึกระดับสูงกว่าตนเองได้ 1 ระดับเพื่อทะลวงระดับตัดผ่านไประดับต่อไปมีหลายคนเคยฝ่าฝืน พวกเขาเ่าั้ร่างกายะเิตายทั้งหมด
ครั้งนี้หากเขาตาย อาจเป็ไปได้ที่แฟนของเขา อ่า ไม่สิอดีตแฟนสารเลวของเขาจะกลับมาเอาผลึกที่เขาเก็บเอาไว้ แต่ในเมื่อเขาจะตายแล้วเพื่อนที่ต่อสู้ร่วมกันมากลายเป็ซากศพไปแล้วเหลือเพียงสารเลวสองคนที่เขาพยายามยิงปืนคุ้มกันให้หนีรอดปลอดภัยจนถูกผลักล้มลงกลางฝูงซอมบี้ขณะที่เก็บผลึกซอมบี้อยู่
บูมมมมม
ร่างกายะเิอย่างรุนแรงถึงตอนนี้ เอวาไม่ได้รับรู้แล้วว่า ตนเองเ็ปหรือไม่ เขารับรู้ถึงความว่างเปล่าล่องลอย ไร้ความรู้สึก มันวูบโหวงแปลกประหลาดน่าแปลกที่เขาไม่เสียใจที่กลืนกินผลึกระดับ 10 เข้าไป เพื่อไม่ให้สองสารเลวนั่นได้รับมันไป ทั้งๆที่พวกมันไม่ได้ทำอะไรในการต่อสู้ในครั้งนี้
ร่างซอมบี้และเอวาะเิหายไปชิ้นส่วนหลายชิ้นแตกสลายเืเนื้อปลิวไปตามแรงะเิ สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ กลับมีบางอย่างส่องสว่างจ้าดวงอาทิตย์ตั้งตรงเหนือหัว มันกระพริบตอบรับแสงนั้น แสงสว่างสีแดงของดวงอาทิตย์ถูกดูดกลืนความร้อนแรงเกือบทั้งหมด
พรึบ
ความร้อนแผดเผาร่างกายเหงื่อท่วมจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม ดวงตาปิดสนิทค่อยๆปรือ ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ เอวารู้สึกว่าตนเองตายไปนานแล้วเขาลืมตาขึ้น มองสิ่งรอบๆตัวอย่างระมัดระวัง ห้องสีขาวสว่างความอบอุ่นที่ไม่ได้ััมาเนิ่นนาน
หรือเขากำลังอยู่บน์
“ ไหนละ เทวดา ”เสียงแหบแห้งเหมือนคนขาดน้ำพูดขึ้นแ่เบา
สีหน้าเหลอหลามองไปรอบๆสายตาค่อยๆคุ้นชินกับแสงสว่างจ้า ภาพรอบๆตัวค่อยคมชัดขึ้นเรื่อยๆยิ่งเห็นชัดเท่าไหร่ เขายิ่งใมากยิ่งขึ้น
“ ที่นี่ไม่ใช่ว่าห้องเราในอดีต….. ไม่น่าใช่ ”เอวาดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลันใบหน้าเปลี่ยนเป็ตื่นตระหนก
อึก อ๊ากกกก
ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยความสงสัยมากมายยังไม่ได้รับการไขกระจ่างแจ้งความเ็ปจำนวนมากไหลเข้ามาจนต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียง หัวเ็ปรุนแรงขึ้นเรื่อยๆมันปวดแสบปวดร้อนเหมือนแช่อยู่ในลาวาร้อน ไอน้ำรอบๆร่างกายไหลออก มันยิ่งทำให้เอวารู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆในตอนนี้เขารับรู้ว่าตนเองยังมีชีวิต หากไม่แล้วจะรู้สึกเ็ปมากขนาดนี้ได้ยังไง
ปังๆ
ขณะที่ทนต่อความเ็ปที่ปะทุรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงเคาะประตูดังขึ้น ส่งเสียงโวยวายให้เขาเงียบเสียงลงยิ่งตอกย้ำให้รับรู้ว่านั่นคือเสียงของเพื่อนของเขา ที่นี่คือคอนโดราคาถูกที่พ่อแม่ซื้อเอาไว้ให้สำหรับเรียนมหาลัย
เพื่อนที่เสียสละแลกชีวิตให้เขาลอดพ้นจากคมเขี้ยวซอมบี้ใน่แรกของวันสิ้นโลก
เอวาทำได้เพียงกัดฟันกรีดร้องในใจดังๆ ความเ็ปยังไหลทะลักเข้ามาอุณหภูมิร่างกายเพิ่มสูงจนเสื้อผ้าเริ่มไหม้ สลายไปอย่างรวดเร็ว
1 ชั่วโมงต่อมา
เอวานอนหมดสภาพอยู่บนเตียงร่างกายแดงฉานถูกผลัดเนื้อหนังออกไปจนหมด เดิมเขาเป็พวกเด็กเรียนไม่ชอบออกกำลังกาย ร่างกายผอมแห้ง ผิวขาวซีดอย่างคนชอบหมกตัวอยู่ในห้องหนังสือใบหน้าเรียวคมสวมแว่นไร้กรอบ เขาเป็ที่นิยมมาก สาวๆมากมายรายล้อม ถ้าจำไม่ผิดตอนนี้เขาตกลงคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ดาวมหาลัยคณะวิทยาศาสตร์สาขาฟิสิกส์ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครไม่ได้นอกจาก แฟนสารเลวคนนั้นที่เขาพยายามอย่างมากเพื่อถนอมและให้ความเป็อยู่ที่ดีที่สุดในวันสิ้นโลก
ผั๊วะ
เสียงใครบางคนปะทุร้ายประตูคอนโดทำให้เอวามองไปทางเข้าอย่างเสียไม่ได้ เขาอ่อนแรงเกินกว่าที่จะลุกขึ้นเรี่ยวแรงหดหายไปจนหมด ในหัวสับสนไปหมด เขามาที่นี่ได้ยังไง ไม่เข้าใจทั้งๆที่ตายไปแล้ว จะกลับมาทำไมกัน!
“ ไอ้เอวาสัสเอ้ย มึงเป็เฮี้ยอะไร ! ”บีเอ็ม เพื่อนสนิทที่สุดของเอวามันเป็คนปากหมามากๆ แต่ก็เป็คนที่รักเพื่อนคนหนึ่ง เอวามองเพื่อนของเขาดวงตาพร่าไปด้วยน้ำสีใส่ ดีใจ เขากำลังดีใจที่เห็นมันอีกครั้ง
“ อยู่นิ่งๆกูจะพามึงไปโรงบาล อย่าพึ่งตายนะมึง ” บีเอ็มชี้หน้าเอวาที่กำลังยิ้มทั้งน้ำตาสีหน้าบีเอ็มค่อนข้างร้อนรน มือสาละวนอยู่กับการกดปุ่มโทรศัพท์
“ โหล พี่เมฆเอารถมาที่คอนโดผม ใช่ โทรเคลียร์โรงบาลที่ใกล้ที่สุดให้ผมด้วย ” คำพูดของเพื่อนทำให้เอวางงน้ำเสียงนิ่งเข้มทำให้เขาไม่เข้าใจ ไอ้บีเอ็ม ปกติมันจะขี้เล่นและปากหมามากไม่เคยใช้น้ำเสียงที่น่ากลัวแบบนี้ เคยได้ยินเพื่อนบางคนพูดว่า บีเอ็มน่ากลัวเขาไม่เคยเชื่อเพราะบีเอ็มไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้ให้เห็นสักครั้ง แม้ว่าจะปากหมาแต่จริงๆมันใจดีมาก แต่ในวันนี้ บางที สำหรับเพื่อนคนนี้เขาอาจจะไม่รู้หลายๆเื่ของมันก็ได้
“ ไม่ต้องมองกูด้วยสายตาแบบนั้นเฮ้อ...เอาไว้มึงหายดี กูจะเล่าให้ฟัง ” บีเอ็มถอนหายใจเอวาพยักหน้า เขาไม่เหลือแรงต่อปากต่อคำกับบีเอ็มอีก ค่อยๆหลับตาและสติก็ดับไป
“ เอวา !!ไอ้เอวา บัดซบ! ”
ตึงๆๆ
เสียงเท้าของคนวิ่งเข้ามาในห้องบีเอ็มมองเมฆที่ตนเองโทรเรียก ใบหน้านิ่งเฉยกระหายเือย่างมากผ้าห่มผืนบางหุ้มร่างกายเอวาเอาไว้ ในอ้อมแขนของเขามีร่างเพื่อนหมดสติอยู่
“ แกมาช้า !!อยากตายใช่ไหม ถ้าไอ้เอวาเป็อะไรชีวิตของแกไม่พอชดใช้แน่ ” เสียงตะวาดของบีเอ็มทำเอาเมฆและติณที่เดินทางมาที่นี่ให้เร็วที่สุดสะดุ้ง พวกเขาพยายามหดหัว ย่นลำตัวให้เล็กที่สุด
“ ขอโทษครับ ”เมฆกลั้นหายใจแล้วพูดออกมา กลัวว่าถ้าไม่พูดอะไร คนตรงหน้าจะทำอย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ
“ ยืนเซ่ออยู่ทำไมไปสิวะ ”
“ ครับ! ”x2
โรงพยาบาล
เอวายังไม่ได้สติกลับมา
บีเอ็มนั่งเฝ้าเพื่อนของเขาดวงตาที่เคยยียวนกวนประสาทนิ่งเรียบ จดจ้องไปที่ร่างหมดสติไม่ละสายตานานแล้วที่นั่งอยู่ที่นี่ เขานั่งอยู่ที่เดิม 4 ชั่วโมงเต็มแล้วเมื่อคืนอ่านหนังสือเป็เพื่อนกันแค่ไม่นาน นอนก็นอนเร็วเป็ปกติทำไมหมอบอกว่าร่างกายของเอวาขาดสารอาหารและพักผ่อนไม่เพียงพอ
“ อืม ” เสียงครางแ่เบา บีเอ็มลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เตียงคนไข้หยิบแก้วน้ำยื่นให้เอวาช้าๆ
“ ขอบใจ เอ็ม ”เอวากลืนน้ำลงมองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มจนตาหยี
“ มึงไม่ต้องมายิ้มบอกกูมา ไปทำอะไรถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ ”
“ ไม่รู้เหมือนกันวาฝัน ฝันร้ายมากๆ ” เอวาพูดเพียงเท่านั้นเขาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆ ความเ็ปจากการถูกหักหลังภาพเพื่อนของเขาตายไปต่อหน้า ทุกอย่างที่เลวร้ายไหลบ่าเข้ามาผ่านความทรงจำเป็ฉากๆหัวใจของเขาเ็ปไปหมดจนต้องยกมือขึ้นกำเสื้อโรงพยาบาลบริเวณหน้าอกซ้าย
“ เอาละ พอๆไม่เป็ไร มึงพักผ่อนเถอะ อยากกินอะไรไหม เดี่ยวกูไปซื้อมาให้ ”
“ ไม่ละ วาขออยู่คนเดียวสักพักนะเอ็ม ”
“ โอเคเดี่ยวกูไปข้างนอก หาซื้ออะไรอ่อนๆให้มึงด้วย ” บีเอ็มมองเพื่อนนิ่งๆ ก่อนจะยอมเดินออกจากห้องไปปล่อยให้เอวานอนเหม่อมองเพดานอยู่คนเดียว
“ ไปสืบมาไอ้สารเลวคนไหนทำให้เอวาร้องไห้ !! ” บีเอ็มวางโทรศัพท์ทิ้งตัวลงเก้าอี้หน้าห้องพักฟื้นของเพื่อนที่พึ่งไล่เขาออกมาเมื่อไม่นานมานี้
95
