“ธีร์”
“….”
“ธีร์หรือเปล่า”
เสียงเข้มจากใครบางคนทำให้ร่างเล็กหันไปมองด้วยความสังสัย
“….เรียกเรา…หรอ?”
เด็กหนุ่มจ้องมองชายร่างสูงในชุดนักศึกษา เมื่อได้ใช้สายต่าเพ่งเล็งไปที่ใบหน้าของเขาชัดๆ ความทรงจำของเื่ราวเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ประทุเข้ามาในหัว ชายหนุ่มคนนั้นเป็นักศึกษาจากคณะอื่นในมหาลัยเดียวกัน และเป็คนคนเดียวกันที่ธีร์พึ่งจะใช้หมอนและเตียงของเขาค้างคืนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
แต่ไม่ว่าจะนึกยังไง...ร่างเล็กก็นึกชื่อของเขาไม่ออกซักที!
“เรียนคณะนี่หรอ” เสียงเข้มของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถาม
“…..อ้อ….ใช่”
“จำเราไม่ได้ใช่มั้ย”
“จำได้…จำได้สิ”
“ดูเหมือนจะจำไม่ได้นะ”
“….โทษที”
ธีร์พูดตามตรงพร้อมกับก้มหน้าอับอาย เขาจำชื่อชายตรงหน้าไม่ได้แต่กลับจำได้ดีว่าเตียงของเขามันนุ่มแค่ไหน จะว่าไปคืนนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยสักนิด ผิดแค่ว่าชายหนุ่มเสร็จเร็วไปนิดจนทำให้ร่างเล็กต้องขึ้นขี่เองไปทั้งคืน
“ไม่เป็ไร…งั้นคืนนี้…เรามาทวนความทรงจำกันใหม่….ดีมั้ย”
“…..”
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นไปสบตากับน้ำเสียงเ้าชู้นั้น ก่อนที่ริมฝีปากสีสวยจะอมยิ้มเป็เลศนัย เมื่อจ้องไปมองใบหน้าและรูปร่างของชายหนุ่มคนนี้ดีๆ หน้าตาของเขาก็ดูดีแถมยังตัวใหญ่อีกต่างหาก มือเรียวรับโทรศัพท์จากเขามา ก่อนจะกดเบอร์ติดต่อและขยิบตาหว่านเสน่ห์ให้หนึ่งที
“เราจะโทรหานะ รับด้วยล่ะ”
“…โอเค”
คนตัวเล็กตอบกลับด้วยรอยยิ้ม...
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาใช้เวลาสนทนากับชายหนุ่มที่ไม่รู้จักชื่อนานเกินไป ใบหน้าหวานใสก็เปลี่ยนเป็ลุกลี้ลุกลน เรียวขาเล็กๆวิ่งผ่านผู้คนเพื่อขึ้นไปยังห้องเรียนที่ใช้นั่งหลับมาแล้วเป็เวลาสองปีเต็ม ระหว่างที่เหน็ดเหนื่อยกับการเพิ่มความเร็ว ริมฝีปากคู่สวยก็สบถคำอุทานออกมาไม่เว้น่
และห้องเรียนของไอ้อาจารย์หน้าเืคนนั้น ก็อยู่ห่างไกลจากห้องอื่นเสียเหลือเกิน!
แกรกก!!!
“….”
“….”
“….”
ทุกสายตาจ้องมองมายังรุ่นพี่ปีสาม ธีร์พ่นลมหายใจออกมาช้าๆ ก่อนจะเชิดใบหน้าเดินเข้าไปในห้องเรียนโดยไม่สนใจอะไร อย่างน้อยเขาก็มาสายเพียงแค่สิบนาที กว่าที่อาจารย์บ้าเืคนนี้จะเช็คชื่อก็คงอีกสักพัก แต่เมื่อแอบกระซิบถามรุ่นน้องข้างๆ เด็กหนุ่มก็ได้รับรู้ว่าไอ้อาจารย์ปีศาจได้เช็คชื่อเสร็จไปเมื่อสักครู่นี้!
“…ไอ้….ไอ้…..ไอ้….”
“ธีรุตน์”
“ค…ครับ”
“คุณขาดวิชาของผม…อีกแล้วนะ”
“ผ…ผมมาสายแค่สิบนาทีเองนะ”
“….อืม อย่างน้อยตอนนี้พี่ปีสามก็รู้ตัวว่าตัวเองมาสาย”
เสียงเข้มที่กล่าวออกมาจากลำคอทำให้ภายในห้องเงียบสนิท
ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนค่อยๆเดินออกมาจากโต๊ะ ั้แ่หัวจรดเท้าดูเรียบร้อยไร้ที่ติและเป็ทางการ ทรงผมถูกตัดแต่งเข้ากับใบหน้าคมเข้มชวนมอง เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูปกับเรือนร่างกำยำ กางเกงสแล็คสีเทายืดยาวก้าวเท้ามาพร้อมรองเท้าหนังดำกริบ
ชายหนุ่มผู้นั้นคืออาจารย์เมธาวิน แต่นักศึกษาทุกคนเรียกเขาว่าอาจารย์เมธา หน้าตาของเขาจะหล่อเหลากว่านี้ถ้าหากมีรอยยิ้มบนใบหน้าสักนิด แค่คิ้วหนาดกดำที่รับกับดวงตาเ้าคารมณ์กลับทำให้นักศึกษาหลายคนหลงใหล ยิ่งมีแว่นตากรอบหนาครอบอยู่บนโครงหน้า มันก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มร่างสูงผู้นั้นดูมีเสน่ห์และดูลึกลับมากขึ้นไปอีก
“งานล่ะ”
“งาน?”
“ชีทงานที่ผมสั่งให้ไปทำเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”
เมื่อนักศึกษาร่างเล็กได้ยินเช่นนั้นก็กัดฟันให้กับความขี้ลืมของตัวเอง ธีร์ตั้งใจจะทำให้เสร็จั้แ่วันแรกที่ได้รับมอบหมาย แต่สุดท้ายเขาก็โดนเพื่อนลากไปปาร์ตี้จนได้พบกับชายหนุ่มปริศนาที่ตอนนี้เขาเองก็ยังนึกชื่อไม่ออกด้วยซ้ำ!
“ลืม…ยังไม่ทำ…จำไม่ได้…อะไรอีกล่ะที่คุณยังไม่เคยอ้าง”
“…..”
“เราเจอหน้ากันบ่อยเกินไปแล้วนะ…ธีรุตน์”
นัยตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองไปยังร่างสูง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นด้วยความน้อยใจ ั้แ่ที่รู้จักกับอาจารย์เมธาวินั้แ่ปีหนึ่ง ดูเหมือนชายคนนี้จะจ้องเล่นงานและทำให้เด็กหนุ่มอับอายต่อหน้าคนอื่นอยู่เสมอ แต่จะโทษเขาทั้งหมดก็ไม่ได้ เพราะธีร์เองก็รู้ตัวว่าเขาขาดความรับผิดชอบจริงๆ
“ขอโทษครับ”
“….หือ?”
“ผมขอโทษครับ”
อาจารย์หนุ่มคิ้วขมวด...
ปกติแล้วนักศึกษาคนนี้จะชอบโต้เถียงและใช้สีหน้าท่าทางที่ดูจะไม่มีมารยาทใส่เขาเสมอ แต่วันนี้กลับเลือกที่จะเบือนหน้าไปเฉยๆและกล่าวคำขอโทษออกมาอย่างสุภาพ ไม่เพียงแค่เมธาวินที่ประหลาดใจ แต่นักศึกษารุ่นน้องที่นั่งอยู่รอบกายก็มองหน้ากันด้วยความงุนงง...
“พรุ่งนี้เอามาส่งผมที่โต๊ะทำงาน บ่ายสาม…ตรง”
“ขอบคุณครับ”
7K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648709025_33180306.webp)
