ท่ามกลางแสงหน้ารถบนท้องถนนขณะติดไฟแดงยาวเหยียดทำได้เพียงค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหน้า ยารินดาเหลือบมองไปยังที่นั่งผู้โดยสารผ่านกระจกมองหลังสังเกตเห็นลูกชายดูอารมณ์ดีเป็พิเศษ เด็กน้อยนั่งเตะขาเล่นของเล่นแสนรักบนรถขณะที่พี่สาวแนบหน้าชิดกระจกมองถนนยามค่ำคืน แต่แล้วอยู่ๆ หินก็พูดบางอย่างออกมาสร้างความประหลาดใจให้เธอ
“พี่ทราย พี่รู้ไหมเมื่อกี้ตอนออกจากร้านผมเห็นคุณพ่ออีกแล้ว” สิ้นประโยคนั้นทำให้พี่สาวหันมาสนใจเขาทันที
“จริงเหรอ”
“อืม”
“แล้วคุณพ่อดูเป็ยังไงบ้าง” เสียงเด็กสามขวบกว่าคุยกันกระท่อนกระแท่นราวกำลังอวดของเล่นมากกว่าสนทนา ส่วนผู้เป็แม่ก็เปิดโหมดหูกางดึงขวดน้ำข้างประตูมาดื่มฟังทั้งสองคุยกัน
“คุณพ่อผมยาวรวบไว้ด้านหลัง แล้วก็เท่มากเลย”
“หา” สีหน้าของทรายดูตื่นเต้น แต่ยารินดาแทบจะสำลักน้ำ เธอนึกสงสัยในความทรงจำของลูกชาย เด็กสามขวบเศษจะจดจำใบหน้าของพ่อจากภาพถ่ายได้แม่นยำขนาดไหน หรือแค่เห็นคนอื่นหน้าคล้ายคนในรูปเลยทึกทักเอาว่าเป็พ่อของตนจึงอยากทดสอบเลยลองถามดู
“ไหนลองเล่าให้แม่ฟังหน่อย ว่าเขาแต่งตัวยังไงลูกถึงบอกว่าเท่มาก” หินไม่สนใจมองแม่เอาแต่มองของเล่นในมือที่กำลังจับโฉบขึ้นลงใต้หลังคารถอย่างอารมณ์ดี ทว่าเด็กน้อยก็ตอบ
“คุณพ่อสวมเสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายตรงหน้าอกกับกางเกงสีดำ รองเท้าบูตสีดำ”
ยารินดาเกือบสำลักน้ำอีกครั้งเมื่อได้ยินลูกชายบอกรายละเอียด รีบปิดฝาขวดนำมันวางกลับไว้ที่เดิมก่อนพูดกับเขา
“ลูกอาจจะจำคนผิดก็ได้” คราวนี้เด็กน้อยไม่ตอบแต่ความรื่นเริงก็ไม่ได้ลดลง เธอรู้ดีว่าหินบอกได้ตรงตัว เพราะหากเธอไม่บังเอิญหันไปเจอเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นก่อน ก็คงไม่รู้ว่าวันนี้เขาแต่งตัวอย่างไร ทั้งยังไว้ผมยาวดังเดิมเหมือนครั้งสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันคงคิดว่าลูกทึกทักคนอื่นเป็พ่อตนเองแน่นอน
“แล้วเขาอยู่กับใครล่ะลูก” เธอหลอกถามคิดว่าลูกคงเห็นผู้หญิงคนอื่นอยู่ด้วย
“อืม” หินหยุดคิดนิ้วเล็กๆ ของเด็กน้อยจิ้มที่มุมปากกลอกตามองบนยามใช้สมองนั่นเป็ท่าประจำ ในขณะที่ยารินดาเหลือบสายตามองลูกชายพลางคิดว่า แม้เวลาทำท่าทางแบบนั้นก็เหมือนพ่อไม่มีผิด
“ผู้ชายครับเหมือนคุณพ่อโนอาห์”
“หืม ลูกหมายถึงเป็ชาวต่างชาติเหมือนคุณพ่อโนอาห์เหรอ”
“ครับ สามคน” คราวนี้เธอหันกลับมามองลูกชาย
“ใช่เหรอลูก”
“ครับ”
“แล้ว...” ยารินดาลังเล
“ลูกเห็นแค่ผู้ชายเหรอ”
“ครับ” เด็กน้อยบอกออกไปตามตรงเพราะเขาไม่เห็นผู้หญิงที่ยืนเบียดอยู่หลังกลุ่มผู้ชายตัวสูง
ยารินดาหันกลับไปทางไฟจราจรไตร่ตรองสิ่งที่ลูกบอกกับสิ่งที่เห็นก่อนจะสลัดความรู้สึกนึกคิดไป ยกเท้าแตะคันเร่งเคลื่อนรถออกจากไฟแดงที่กว่าจะมาถึงแถวหน้าก็ใช้เวลานาน หลังถึงบ้านอาบน้ำให้เด็กๆ เสร็จเธอพาลูกเข้านอน แล้วจึงไปเก็บกวาดบ้านก่อนอาบน้ำนอน
ค่ำคืนที่ไร้ดาวราวว่าฝนจะตกร่างสูงเดินขึ้นเตียงหลังเสร็จธุระส่วนตัว ครุ่นคิดถึงใบหน้าเด็กชายคนนั้น เขาวางความรู้สึกในใจที่ว่าคุ้นหน้าหรือถูกชะตาไม่ลง ทั้งพยายามนึกว่าหน้าเหมือนใคร รู้จักกันไหมทำไมท่าทางเด็กถึงแสดงออกมาราวดีใจที่ได้พบ จะว่าหลานก็คงไม่ใช่เพราะตนเป็ลูกคนเดียวแม้กระทั่งแม่เองก็เป็ลูกคนเดียวญาติๆ ก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับใคร เด็กหรือหลานที่ไหนจะมารู้จักตน
“ทำไมคุ้นหน้าจังนะแต่นึกไม่ออกเลยว่าเหมือนใคร”
ปฐีพึมพำลืมเื่ยารินดาที่ต้องตามหาไปชั่วขณะ ก่อนจะหยิบเอามือถือขึ้นมาเปิดดูรูปคู่ที่ถ่ายกับเธอ เขากลอกตาในความมืดปล่อยให้แสงสีฟ้าจากเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ฉายลงใบหน้าแล้วก็นึกว่าต้องลองโทรหา
ยารินดาหลับไปแล้วเธอยังคงหลับลึกเหมือนเช่นเคย ขณะที่มือถือเปิดระบบสั่นและเสียงดังอยู่ในกระเป๋าทำงาน ลูกน้อยของเธอก็ปีนเตียงนอน ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปเข้าห้องน้ำเองและเมื่อระหว่างทางได้ยินเสียงโทรศัพท์ของแม่จึงแวะไปรับก่อน เด็กน้อยดูว่าใครโทรมาแต่แม่ของเขาบันทึกชื่อไว้ว่า ไม่รับ
“สวัสดีครับ” ปฐีถึงกับผงะยกโทรศัพท์ออกจากข้างหูเพื่อมองดูให้แน่ใจว่าตนเองโทรถูกเบอร์ไหม เขาไม่คาดคิดว่าเบอร์นี้จะมีคนรับสายอีกแล้ว แต่สิ่งที่เกินคาดหมายคือเสียงเด็กและดูงัวเงียเหมือนคนตื่นนอน
“เอ่อ” ปฐีอ้ำอึ้งคิดว่าบางทีตนอาจโทรผิด บางทีเธอคงเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วจริงๆ
“ใช่คุณพ่อไหมครับ”
“หา”
“คุณแม่หลับไปแล้ว ผมปวดฉี่มาก ต้องไปเข้าห้องน้ำแล้ว คุณพ่อค่อยโทรมาใหม่ได้ไหม”
“เอ๋” ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างเมื่ออยู่ดีๆ มีเด็กมาทึกทักเรียกตนว่าพ่อแบบนี้ เขาคิดว่าบางทีเธออาจเปลี่ยนเบอร์จริงๆ และเบอร์นี้คงถูกระบบเอามารีรันเวียนใช้ใหม่แล้ว
แม้กระทั่งเด็กชายตัวน้อยเองก็ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วปลายสายที่ตนกำลังคุยด้วยนั้นเป็ใคร ใครกันที่โทรมายามวิกาล แค่คิดว่าบางทีอาจเป็พ่อของตน เพราะมักมีสายโทรเข้าหาแม่บ่อยๆ แต่หินเห็นเธอไม่รับสายและเด็กอนุบาลก็ไม่ได้มีทักษะการอ่านที่ดีพอ เพราะที่โรงเรียนเน้นสอนทักษะด้านอื่นก่อน ชื่อที่แม่บันทึกไว้เลยอ่านไม่ออก เมื่อปลายสายเงียบไปต้นสายก็กดวาง
“ทำไมใจดำแบบนี้นะ จะเปลี่ยนเบอร์ก็ไม่บอกกัน” ปฐีปล่อยโทรศัพท์ลงข้างตัวเหม่อมองเพดานห้องผ่านความมืดก่อนความคิดแง่ร้ายจะผุดขึ้น
‘หรือว่า... เธอจะแต่งงานมีลูกกับคนอื่นไปแล้ว และเด็กที่รับสายเป็ลูกเธอกับเขา’
คิดแค่นั้นหัวใจของปฐีก็ร้อนวูบพลิกตะแคงนอนหันหลังให้มือถือโดยไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยที่รับสายตนเมื่อครู่กำลังยืนรอเขาโทรกลับไปอีกครั้งด้วยอาการง่วงเหงา ทว่าเขาตัดสินใจไม่โทรเพราะไม่อยากคิดมากปฐีจึงข่มตานอน
หินเอนตัวซบที่พักแขนโซฟายืนหลับอยู่ตรงนั้น แต่จนแล้วจนรอดคนที่รอก็ไม่โทรมาจวบจนยารินดาลุกเดินออกมาเข้าห้องน้ำ ไฟสลัวที่เปิดไว้ตามทางเดินทำให้เธอชะงักหันมองถึงสองครั้งเมื่อเห็นลูกชายยืนฟุบอยู่แบบนั้น
“ตายจริงทำไมมายืนหลับตรงนี้ล่ะลูก เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”
หญิงสาวรีบตรงเข้าไปช้อนเอาตัวลูกชายอุ้มกลับไปส่งที่เตียงนอน เขายังคงหลับปุ๋ยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอห่มผ้าให้ลูกเรียบร้อยก่อนเดินออกมาทำธุระแล้วกลับไปนอนต่อ
เช้าวันใหม่สองพี่น้องตื่นมาทำกิจวัตรั้แ่เช้าตรู่โดยมีแม่คอยดูแลเอาใจใส่ ทุกๆ เช้ายารินดาจะลุกมาเตรียมกับข้าวไว้ก่อนแล้วปลุกลูกๆ มาล้างหน้าแปรงฟันกินข้าวเสร็จค่อยอาบน้ำแต่งตัว ลูกแฝดเลี้ยงคนเดียวฝึกให้ลูกกินเองเสื้อผ้าย่อมเลอะและมีกลิ่นอาหารแน่นอน เธอให้ลูกทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ใครมองว่าลูกสกปรกเพราะแม่ดูแลไม่ดี
“พี่ทรายๆ เมื่อคืนผมฝันว่าคุณพ่อโทรมา”
156
