เงียบสงัด... ความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วห้องถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างจากไฟฉายของตะพาบอีกครั้ง เฟย์ เมรี และตะพาบยังคงอยู่ในอาการตื่นตัว มองหาเงาดำลึกลับที่หายไปอย่างรวดเร็ว
"มันหายไปแล้วจริงๆ" เมรีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
"แต่เราจะปล่อยมันไปไม่ได้" เฟย์พูดอย่างเด็ดเดี่ยว "เราต้องหาให้ได้ว่ามันคือใคร และมัน้าอะไร"
"ฉันว่าเราควรกลับไปที่สำนักงานก่อน" ตะพาบเสนอ "เราต้องวางแผนกันใหม่"
เฟย์พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเก็บข้าวของและออกจากบ้านหลังนั้นทันที บรรยากาศภายในรถตึงเครียด ทุกคนต่างครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
"ฉันว่าเงาดำนั่นมันไม่ธรรมดา" เมรีพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ "มันรู้ทางหนีทีไล่ในบ้านหลังนี้ดีมาก"
"ฉันก็คิดอย่างนั้น" ตะพาบเห็นด้วย "มันเหมือนรู้จักบ้านหลังนี้เป็อย่างดี"
"แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับคิลทูเก็ตเตอร์?" ตุ๊กตาถาม
"นั่นสิ" เฟย์พึมพำ "มันบอกว่ามันคือผู้พิทักษ์แห่งความมืด แล้วมันจะพิทักษ์อะไร? พิทักษ์ความตายงั้นเหรอ?"
เมื่อกลับถึงสำนักงาน เฟย์และทีมก็รีบรวบรวมข้อมูลที่ได้มาทั้งหมด พวกเขาพยายามเชื่อมโยงเบาะแสต่างๆ เข้าด้วยกัน แต่ก็ยังไม่สามารถหาคำตอบที่ชัดเจนได้
"ฉันว่าเราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับลัทธิซานตา มัวร์เต ให้มากกว่านี้" ตะพาบพูด
"ใช่" เฟย์เห็นด้วย "เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมันกำลังวางแผนอะไรอยู่"
ตุ๊กตาเริ่มค้นหาข้อมูลในฐานข้อมูลของเธออีกครั้ง คราวนี้เธอเจอบทความเก่าแก่เกี่ยวกับลัทธิซานตา มัวร์เต หรือ "นักบุญแห่งความตาย" ซึ่งเป็ลัทธิพื้นบ้านที่ผสมผสานความเชื่อระหว่างศาสนาคริสต์กับความเชื่อพื้นเมือง
"นี่ไง" ตุ๊กตาพูดอย่างตื่นเต้น "ลัทธิซานตา มัวร์เต เป็ลัทธิที่ได้รับความนิยมในเม็กซิโก พวกเขาบูชาเทพีแห่งความตาย และเชื่อว่าเธอสามารถให้ความคุ้มครอง ปกป้องจากอันตราย และให้โชคลาภได้"
"แล้วพวกเขาทำอะไรอยู่?" เฟย์ถาม
"พวกเขามักจะทำพิธีกรรมบูชาด้วยดอกไม้ เทียน และเครื่องเซ่นสังเวยต่างๆ" ตุ๊กตาตอบ "แต่บางครั้งก็มีรายงานเกี่ยวกับพิธีกรรมที่รุนแรงและผิดกฎหมาย"
เฟย์และทีมรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น พวกเขารู้ว่าต้องหยุด คิลทูเก็ตเตอร์ ให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป
"เงาดำคนนั้นอาจจะเป็แค่เบี้ยตัวหนึ่งในเกมนี้" เฟย์พูดขึ้น "เราต้องตามหาตัวการใหญ่ที่อยู่เื้ัให้ได้"
"เราจะทำยังไงดี?" เมรีถาม
"ฉันว่าเราควรจะไปเม็กซิโก" เฟย์ตอบ "เราต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าลัทธิซานตา มัวร์เต นี้เป็ยังไง และมันเกี่ยวข้องอะไรกับคิลทูเก็ตเตอร์"
"แต่เราจะไปเม็กซิโกได้ยังไง?" ตะพาบถามด้วยความสงสัย
เฟย์ยิ้มเ้าเล่ห์ "ง่ายนิดเดียว... แค่เดินไป!"
ตะพาบมองเฟย์ด้วยสายตาว่างเปล่า "นี่นายล้อเล่นใช่ไหม? นายรู้ไหมว่าเม็กซิโกอยู่ไกลแค่ไหน?"
"รู้สิ" เฟย์ตอบ "แต่เรามีรถยนต์นี่นา"
ตะพาบส่ายหัว "นายจะขับรถไปเม็กซิโกเนี่ยนะ? นายรู้ไหมว่ามันต้องใช้เวลาเท่าไหร่?"
"ไม่รู้สิ" เฟย์ยักไหล่ "แต่เราก็มีเวลาทั้งชีวิตนี่นา"
ตะพาบถอนหายใจ "นายนี่มัน..."
"เอาหน่า" เฟย์ตบบ่าตะพาบเบาๆ "คิดซะว่าเป็ โร้ดทริปไง ได้เห็นวิวสวยๆ ระหว่างทางด้วย"
"วิวสวยๆ ที่ว่านั่นก็คือทะเลทรายสินะ" ตะพาบพูดอย่างเหนื่อยใจ
"ไม่แน่ เราอาจจะเจอโอเอซิสกลางทะเลทรายก็ได้นะ" เฟย์พูดอย่างมีความหวัง
ตะพาบส่ายหัวอีกครั้ง "นายนี่มัน..."
"เอาจริงๆ นะ" เฟย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "ฉันมีแผนแล้ว เราจะบินไปเม็กซิโก"
"บิน?" ตะพาบถามอย่างประหลาดใจ "นายมีเครื่องบินส่วนตัวเหรอ?"
"เปล่า" เฟย์ตอบ "แต่ฉันมีเพื่อนที่เป็นักบิน เขาจะช่วยเราได้"
ตะพาบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดีเลย ฉันไม่อยากนั่งรถไปเม็กซิโกจริงๆ นะ"
"ฉันรู้" เฟย์ยิ้ม "งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางกันพรุ่งนี้เช้า"