ก็แค่รักไร้เดียงสา

ชิงช้าสีฟ้าสลับขาวใต้ต้นหูกวางขยับไกวเป็๲จังหวะเชื่องช้าสลับกับเสียงหัวเราะใสๆ ของสาวน้อยวัยแรกแย้ม ทำให้ใครคนหนึ่งที่ยืนมองอยู่หน้าบ้านอดอมยิ้มออกมาไม่ได้ คนแอบมองทำท่าเหมือนจะเรียก หากแล้วก็เปลี่ยนใจทนจ้องมองร่างผอมบางบนชิงช้าแทน

“ไม่ไปหรอก วันหยุดแบบนี้วุ้นอยากอ่านหนังสือ ออกไปดูหนังกับคม สอบตกกันพอดี”

“โกรธจริงเหรอเนี่ย”

“ก็ได้ๆ วุ้นไปก็ได้ แต่มารับนะ ไม่อยากนั่งแท็กซี่ไป เสียดายค่าขนม แม่ไม่ได้ให้ค่าขนมวุ้นเยอะแยะอะไร” เด็กสาวต่อรอง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตามใจจึงหยัดกายลุกเข้าบ้านไปทำให้ณรมนที่กำลังจะเรียกต้องหยุดรีรอ ครู่ใหญ่มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจึงจอดเทียบหน้าบ้าน เ๯้าของรถคือหนุ่มน้อยวัยรุ่น อายุน่าจะพอๆ กับเด็กสาวที่นั่งบนชิงช้าเมื่อครู่ เขาส่งยิ้มให้เธอแล้วพยักเพยิดไปในบ้าน

“พี่มาบ้านนี้เหรอครับ”

               “ค่ะ แล้วน้อง?”

               “ผมมารับเพื่อนครับ มาพอดี วุ้น” เด็กหนุ่มละความสนใจจากณรมนแล้วโบกมือให้ มิเรียมเดินมาถึง เธอเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนพร้อมกับยกมือไหว้

               “มาหาแม่เหรอคะน้ามนต์”

               “น้าผ่านมาธุระแถวนี้น่ะก็เลยซื้อขนมมาฝากและแวะมาคุยกับวุ้นด้วย” ณรมนมองเด็กสาวคล้ายจะเว้าวอนให้อยู่คุยกับตน เพราะนานๆ ถึงจะมีโอกาสได้แวะเวียนมา

               “ขอบคุณนะคะสำหรับขนมแต่วุ้นจะออกไปกับเพื่อนแล้ว คงอยู่คุยกับน้ามนต์ไม่ได้ ขอโทษด้วยนะคะ”

               “จะออกไปไหนกันเหรอ” ณรมนมองหน้ามิเรียมกับเด็กหนุ่มคล้ายจะคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้

               “ไปดูหนังค่ะ” มิเรียมยื่นมือออกไปรับถุงขนมจากอีกฝ่าย เอาไปวางแหมะบนโต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านแล้วชวนเพื่อนชายออกไป “ไปกัน”

               “วุ้น น้าว่าหนูไปดูหนังแล้วใส่สั้นๆ แบบนี้ไม่ดีนะลูก ไปเปลี่ยนหน่อยดีไหม ยีนส์ที่น้าซื้อมาฝากคราวก่อนไงจ๊ะ สวยดีออก”

               “หนูไม่ชอบค่ะ แบบมันเชยแล้ว อีกอย่างหนูอ้วนขึ้น มันคับแล้วด้วย ไปนะคะ ช้าแดดร้อน” มิเรียมปิดประตูรั้ว คว้าหมวดกันน็อกจากเพื่อนชายมาสวม เด็กสาวสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อสายเดี่ยวอวดหน้าอกหน้าใจที่เริ่มจะนูนเด่น ณรมนเห็นแบบนั้นก็ถอดเสื้อแขนยาวของตัวเองมาบังคับสวมให้

               “ใส่หน่อยนะจ๊ะ แดดมันร้อน”

               “ไม่ใส่ เชยจะตาย” มิเรียมดิ้นหนีแต่เ๯้าของเสื้อยังพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า

               “ในโรงหนังมันหนาวมากนะลูก ใส่เถอะ กันแดดกันหนาวได้ด้วยนะ”

               “โอ๊ย…หลายทีแล้วนะน้ามนต์ ชอบยุ่งเ๹ื่๪๫ส่วนตัวของวุ้น กับพ่อแม่ยังไม่มาจุ้นจ้านกับวุ้นเท้าน้าเลยนะ น้าเป็๞เพื่อนน้าลิต ไม่ได้เป็๞แม่วุ้นนะ” มิเรียมผลักแรงๆ ณรมนจึงล้มไปกับพื้น

               “วุ้น” เพื่อนชายของมิเรียม๻๠ใ๽

               “ไปได้แล้ว ขืนช้า ฉันเปลี่ยนใจนะ” เด็กสาวเร่ง มอเตอร์ไซค์คันนั้นจึงแล่นออกไป มิเรียมยืดคอมองตามด้วยความเป็๞ห่วง หยัดกายลุกขึ้นมาจึงเห็นว่าข้อศอกถลอกจนเ๧ื๪๨ซิบ หญิงสาวสูดปากด้วยความเจ็บ พอจะหันหลังออกไป รถยนต์คันงามคันหนึ่งจึงแล่นมาจอด ผู้ที่ลงจากรถเปิดประตูก้าวมาหาอย่างร้อนรน

               “มนต์”