ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ก็ปีนี้ที่บ้านลำบาก อีกอย่างตอนนั้นเจ้าก็กำลังป่วย จึงไม่ได้จัด” หลินฟาไฉพูดเจื่อนๆ

        หลินหวั่นชิวยิ้มเยาะ “ท่านพ่อมีกระไรก็พูดมาตรงๆเถิด ข้าดูแล้วบนโต๊ะก็ไม่เห็นจะมีสิ่งใด ไม่เหมือนเชิญข้ากับหย่วนเกอมากินข้าว อย่าพูดถึงสิ่งที่มีหรือไม่มีอีกเลยขายข้าก็คือขายข้านั่นแหละ สัญญาซื้อขายตัวยังอยู่ที่หย่วนเกออยู่เลยพยานก็ประทับรอยมือ”

        ปากเรียกว่าท่านพ่อ แต่การกระทำกลับไม่ไว้หน้าเขาสักนิดบ้าบอกระไร บีบให้ลูกสาวไปตายขนาดนั้นยังจะมีหน้ามาเป็นพ่ออีก!

        ถุย!

        “เจ้าเด็กคนนี้พูดกับท่านพ่อเช่นนี้ได้อย่างไร? กำลังอกตัญญูนะรู้ตัวหรือไม่ ถ้าข้าไปแจ้งทางการว่าเจ้าอกตัญญูเจ้าต้องเดินประจานไปทั่ว!”

        สวี่ซื่อทนไม่ไหวแล้วกระโดดลุกขึ้นชี้หน้าด่าหลินหวั่นชิว

        เจียงหงหย่วนเหลือบตามองนางเย็นๆ “เช่นนั้นก็เชิญท่านไปแจ้งเลยให้ไวด้วยนะ ข้าอยากเห็นนักว่าท่านจะฟ้องได้หรือไม่!”

        หลินฟาไฉรีบตำหนิสวี่ซื่อ “ยายแก่นี่พูดไม่เป็นก็เงียบปากยังไม่รีบไปเตรียมกับข้าวสองสามอย่างที่ครัวอีก ข้าจะดื่มกับลูกเขย”

        สวี่ซื่อตกใจกลัวเจียงหงหย่วนตอนนี้มาถูกหลินฟาไฉตำหนิอีก ต่อให้นางจะไม่พอใจเพียงใดก็ต้องเงียบปากออกไป

        “น้องเขย เจ้าอย่าโมโหท่านแม่ข้าเลอะเลือนน่ะ” หลินซย่าจื้อพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม

        แต่เจียงหงหย่วนกลับพูดว่า “ข้าไม่ใช่น้องเขยเจ้าและไม่ใช่ลูกเขยบ้านเจ้าเช่นกัน หากยังเรียกมั่วๆ อีกคนที่จะไปฟ้องที่ที่ว่าการคงเป็นข้า! อย่างไรกันทำแล้วไม่ยอมรับหรือ บนกระดาษสัญญาซื้อขายตัวเขียนไว้ชัดเจน!”

        เจียงหงหย่วนไม่อยากพูดว่าสัญญาซื้อขายตัวเขาสงสารหลินหวั่นชิว

        แต่หลินหวั่นชิวพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าตัวเองถูกขายรวมถึงเขาก็อยากช่วยให้นางหลุดพ้นจากครอบครัวฝ่ายแม่เช่นกัน

        หลินซย่าจื้อโดนตอกกลับจนพูดไม่ออก

        “มีกระไรก็พูดมา! บ้านพวกข้าไม่มีเวลาเยอะขนาดนั้น” เจียงหงหย่วนหงุดหงิด

        หลินซย่าจื้อมองหลินฟาไฉ หลินฟาไฉกระแอมไอ “ไม่ว่าหวั่นชิวจะเป็นสาวใช้ของเจ้าหรืออนุของเจ้านางก็เป็นสตรีของเจ้าอยู่ดี ในฐานะที่พวกเราเป็นครอบครัวฝ่ายแม่ของนางพวกเราทนเห็นเจ้าเคราะห์ร้ายไม่ได้ เจ้าเปิดเผยทรัพย์สินจนถูกคนในหมู่บ้านเพ่งเล็งกำลังคิดหาวิธียึดบ้านพวกเจ้าอยู่”

        หลินหวั่นชิวพูดว่า “คิดหาวิธี? คิดหาวิธีแล้วหย่วนเกอจะยกบ้านให้หรือ? ถ้าเช่นนั้น บ้านเหล่าหลินก็เป็นบ้านอิฐเหมือนกัน น่าจะมีคนอยากได้เช่นกันเหตุใดบ้านพวกเจ้ายังอยู่ล่ะ?”

        “นังเด็กคนนี้เจ้าจะไปรู้ตื้นลึกหนาบางกระไร!” หลินฟาไฉตวาด

        “ก็เพราะคนที่ปองร้ายเป็นคนมีความสามารถมีความมั่นใจอย่างมากว่าจะยึดบ้านพวกเจ้าได้ข้าถึงได้เตือน! บ้านพวกเจ้าทั้งดีทั้งใหญ่ขนาดนั้น สะดุดตาเกินไปไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านพวกเรา ขนาดบ้านกำนันในตำบลยังสู้บ้านพวกเจ้าไม่ได้เลยทำให้คนอิจฉา จะนำภัยมาสู่ตัว!”

        “หย่วนเกอ ท่านว่าอย่างไร?” หลินหวั่นชิวได้ยินดังนี้ก็ทำเป็นกลัว หลินฟาไฉคิดในใจว่าสตรีก็คือสตรีมีเรื่องให้ตกใจแค่นิดหน่อยก็ลนลาน

        แต่ว่า นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

        เจียงหงหย่วนครุ่นคิด ผ่านไปสักพักจึงพูดว่า “ปองร้าย…หรือว่าจะกล้าแย่งตรงๆ? บ้านสร้างอยู่ตรงนั้นทนโท่จะแย่งตรงๆ ก็ไม่มีทางทำได้ เอาล่ะ ข้ารับรู้แล้ว ขอบคุณที่เตือน”

        เจียงหงหย่วนพูดจบก็ดึงหลินหวั่นชิวให้ลุกขึ้น “พวกเรากลับกันเถิด”

        “อืม” หลินหวั่นชิวลุกขึ้นตามหลินซย่าจื้อรีบเอาตัวมาขวางประตู “พวกเจ้าอย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆอีกฝ่ายมีวิธีแย่งเอาบ้านไปจากพวกเจ้าจริงๆ นะ ทั้งสามสามารถทำให้น้องเขย…ไม่สิ ทำให้น้องชายเจียงเข้าคุก!”

        “โอ้…ไม่ทราบว่าผู้ใดกันที่มีความสามารถขนาดนี้? อีกอย่าง ในเมื่ออีกฝ่ายทำให้ข้าเข้าคุกได้เช่นนั้นพวกเจ้าเตือนข้าแล้วจะมีประโยชน์กระไร?”

        เจียงหงหย่วนหยุดฝีเท้าแล้วถามกลับด้วยสีหน้าคลุมเครือ

        หลินซย่าจื้อ “วันนี้ข้าเรียกพวกเจ้ามาก็เพราะอยากคุยเรื่องนี้ไงช่วยกันปรึกษาในครอบครัวจะได้มีวิธี”

        หลินหวั่นชิวรีบถาม “หมายความว่าต้าเจี่ยกับท่านพ่อมีวิธีแล้ว?”

        โอ้โห คราวนี้ติดกับแล้วจริงๆ!

        หลินฟาไฉรีบพูดตามบทที่หลินหวั่นชิวปูให้ “คือแบบนี้ข้าแบกหน้าออกไปหาคนให้ช่วยเกลี้ยกล่อม แต่ว่า…”

        “แต่ว่าอะไร? ท่านพ่ออย่าอุบไว้สิเจ้าคะ!” หลินหวั่นชิวร้อนใจ

        หลินฟาไฉมองหลินหวั่นชิวแล้วมองเจียงหงหย่วนเขาพูดว่า “คนอื่นจะช่วยแบบไม่ได้กระไรเลยไม่ได้มิหนำซ้ำ คนที่ช่วยย่อมตัดใจไม่ลงแต่ก็เอามาเป็นของตัวเองไม่ได้ไม่อย่างนั้นจะยอมปล่อยมือหรือ?”

        “สุดท้ายแล้วก็ต้องการเงินสินะ” เจียงหงหย่วนยิ้มเยาะ

        หลินฟาไฉตาเป็นประกาย “ไอ๊หยา ลูก…เจียงหงหย่วนฉลาดยิ่งนัก ก็คือแบบที่เจ้าว่านั่นแหละ”

        “จะเอาเท่าไร?”

        “อย่างน้อยสองร้อยตำลึงถ้าน้อยกว่านี้จะไม่ช่วย” หลินซย่าจื้อรีบพูด

        เจียงหงหย่วนหรี่ตามองสองพ่อลูกเขากำหมัดแน่นจนข้อกระดูกดังกร๊อบๆ สองพ่อลูกตระกูลหลินเห็นดังนั้นก็พากันถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว

        “คิดว่าข้าโง่หรือ? จะให้เสียเงินสองร้อยตำลึงเพียงเพราะคำพูดของพวกเจ้าประโยคเดียว? ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใดเป็นคนปองร้าย ผู้ใดเป็นคนออกหน้าช่วยพูด จะให้ข้ายอมจ่ายเงินได้หรือ?”

        “เอ่อคือ…ครอบครัวเดียวกันต้องช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือ” หลินฟาไฉยกมือทั้งสองข้างวางบนหน้าอก เขากลัวเจียงหงหย่วนมากจริงๆ แต่เงินที่ล่อใจก็มากเช่นกันมากจนเขาสามารถเอาชนะความกลัวที่มีต่อเจียงหงหย่วนได้

        หลินฟาไฉส่งสายตาให้หลินซย่าจื้อหลินซย่าจื้อรีบเข้าไปจับมือหลินหวั่นชิวแต่ก็ถูกสะบัดออก

        หลินซย่าจื้อไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน นางพูดว่า “คนที่ปองร้ายพวกเจ้าคือหัวหน้าหมู่บ้านข้าไปได้ยินโดยบังเอิญ เขาบอกว่าไว้ลูกชายเขากลับมาแล้วจะยัดความผิดให้น้องชายเจียงเข้าคุกจากนั้นขับไล่ครอบครัวพวกเจ้าออกจากหมู่บ้านแล้วยึดบ้านเป็นของตัวเอง หงหย่วนเจ้าก็รู้ว่าที่ว่าการไม่ใช่ที่สำหรับประชาชนธรรมดา บ้านที่ลูกชายครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านแต่งงานด้วยเป็นถึงผู้ช่วยนายอำเภอหากพวกเขาจะโยนความผิดให้เจ้าก็ง่ายนิดเดียว จับเจ้าไปขังเสียก่อนจากนั้นทุบตีเจ้า ทำให้เจ้าจำเป็นต้องสารภาพตามที่พวกเขาสั่ง”

        “เช่นนั้นพวกเจ้าจะหาผู้ใดมาช่วยพูดให้ข้า?” เจียงหงหย่วนหรี่ตาลง เสียงพูดต่ำกว่าเดิม

        หลินหวั่นชิวได้ยินความเย้ยหยันจากคำพูดเขาก็รู้ว่าบุรุษผู้นี้รู้ทันคนตระกูลหลิน

        เรื่องนี้…

        หลินซย่าจื้อลังเลเล็กน้อยไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้ลูกเสือได้อย่างไร นางนึกถึงคำกำชับที่สวีเทาบอกพูดออกไปว่า “สวีเทาหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้าน ลูกเขยบ้านกำนัน ทั้งยังเป็นมือปราบที่ศาลากลางประจำตำบลเขาจะช่วยพูดขอร้องให้พวกเจ้า หัวหน้าหมู่บ้านต้องยอมไว้หน้าเป็นแน่ท่านพ่อต้องแบกหน้าไปขอร้องสวีเทาเพื่อช่วยเรื่องนี้หลายครั้ง เขาถึงได้ยอมตกลง”

        “เจ้าหมายความว่า คนตระกูลสวีร่วมกันวางแผนปล้นสมบัติจากข้า? ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะรอ หากจะเอาเงินข้าคงไม่มีให้ มีแต่ชีวิต! อีกทั้งศาลก็เป็นศาลของราชสำนัก ไม่ใช่ของบ้านตระกูลสวีแทนที่จะเอาเงินสองร้อยตำลึงไปให้สวีเทา สู้เอาไปให้นายอำเภอเสียดีกว่า! อีกอย่าง ข้าก็ไม่มีเงินด้วย!”

        เจียงหงหย่วนพูดร่ายยาว คราวนี้เขาไม่อยู่ต่อลากหลินหวั่นชิวออกไป สองพ่อลูกตระกูลหลินอยากรั้งก็รั้งไม่อยู่

        “ไอ๊หยา เจียงหงหย่วน เจ้าห้ามทำกระไรบ้าๆนะ เรื่องนี้จะทำกระไรบ้าๆ ไม่ได้”

        “ถูกต้อง รีบกลับมาคุยกันดีๆ ก่อนเถิด”

        “จะคุยก็ไปคุยต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาฟังด้วยกัน” เจียงหงหย่วนหันกลับมาตอบหนึ่งประโยคสองพ่อลูกตระกูลหลินเงียบปากทันที

        คุยต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน พวกเขากล้าทำเช่นนั้นที่ไหน

        พวกเขาวางแผนว่าหากเจียงหงหย่วนไปถามหัวหน้าหมู่บ้านต่อให้พวกเขาตายย่อมไม่ยอมรับเป็นแน่

        “ท่านพ่อท่านคิดว่าเหตุใดไอ้คนอัปลักษณ์นั่นจึงไม่กลัว?” หลินซย่าจื้อถามอย่างไม่ยอมใจในขณะที่มองแผ่นหลังที่จากไปไกลของคนทั้งสอง

        หลินฟาไฉตอบว่า “ข้าว่าเขาเหมือนกำลังแสร้งทำในใจอาจกลัวมากก็ได้ พวกเรารออยู่เฉยๆ เป็นพอ เขาต้องกลับมาหาพวกเราแน่ถึงแม้จะไม่หาพวกเราก็ต้องไปหาสวีเทา”

        หลินซย่าจื้อพยักหน้า

        “รีบเข้าบ้านไปกินข้าว อย่างไรกัน ไม่หิวหรือ?”

        “หลินฮวา ทำงานให้มันเร็วๆ หน่อยหลินฉิน เจ้าเองก็ด้วย มัวแต่ยืนบื้อกระไรอยู่ตรงนั้น?”

        เสียงก่นด่าของสวี่ซื่อดังมาจากในบ้านหลินซย่าจื้อกับหลินฟาไฉหันตัวกลับเข้าไป ปิดประตูลานบ้านเรียบร้อย

        “หย่วนเกอ ท่านเชื่อที่พวกเขาพูดหรือไม่?” ระหว่างทางกลับ หลินหวั่นถามเจียงหงหย่วน